Vriendschap

Vriendschappen zijn kostbaar. Ik denk dat niemand dat zal ontkennen. Ik denk ook dat niemand echt veel vrienden zal hebben. Echte vrienden zijn namelijk ook kostbaar. Bovendien zullen veel vrienden eerder vallen in de categorie ‘goede kennissen’. Daar is gelukkig niks mis mee, want ook op goede kennissen kun je best met genoegen terugvallen, als het nodig mocht blijken. Soms kunnen die goede kennissen ineens gaan behoren tot je selecte vriendengroepje. Gaaf!

Vanaf de 2e klas MAVO heb ik een vriend. We zaten naast elkaar in de schoolbanken en geregeld kwamen we bij elkaar over de vloer. Bij hun thuis kon ik praktisch elk moment van de dag wel binnenvallen zonder afspraak. Zijn ouders, inmiddels allebei overleden, waren ziekelijk. Het waslijstje van kanker, longziekte, suiker, slecht ter been, stofwisselingsproblemen, overgewicht was hiermee nog niet compleet. En altijd goed gemutst, gastvrij en warm.

Onze vriendschap houdt nog steeds stand. We zien elkaar minder dan éénmaal per jaar en we bellen een paar keer per jaar. Sms-en is een zeldzaamheid en op MSN treffen we elkaar nooit meer. Maar als we mekaar weer zien en spreken is het alsof we gisteren elkaar voor het laatst gesproken hebben en ouwenelen we net zo lekker weer over koetjes en aanverwante beestenboel. Zijn meelevendheid blijft als altijd bijzonder en zijn goed humeur evenzo. Dit gaat nooit meer over. Óók gaaf!

Er zijn heel wat vrienden die we vaker zien en die wij een warm hart toedragen. Al kunnen we elkaar niet zo vaak zien. Dat gaat eenvoudig weg ook niet. Ieder heeft zijn eigen privé-leven. Wij ook. Onze agenda slipt altijd best vlot dicht en graag zoeken we ook voldoende tijd voor elkaar en willen we dan geen afspraken hebben, zelfs niet met de familie. Daardoor komt het best wel eens voor dat we de plannen voor een vriendenbezoek langer uitstellen dan eigenlijk verwacht zou worden.

Zo is het ons nog niet zo heel lang geleden overkomen, dat een vriend van ons schriftelijk zijn vriendschap met ons opzegde…. We zaten heel raar te kijken en hebben hem laten weten dat onze ‘deur’ voor hem, in tegenstelling tot zijn ‘opzegging’, altijd open zal gaan.

Deze eenzijdige vriendschapsopzegging heeft ons aan het denken gezet. In hoeverre mag iemand of een vriendschap geclaimd worden? Is nalatigheid in het onderhouden van een vriendschap teveel voor iemand die al jaren niet goed in zijn vel zit? Hebben wij een schuld in deze? Het is lastig en wil ik niet te ver uitdiepen, omdat die energie ten koste gaat van onszelf en andere vriendschappen die kennelijk wel vele jaren van wisselend contact (niet verkeerd lezen…!) kunnen overleven. We laten het daarom nu rusten.

‘Ontvrienden’ is een nieuw woord geworden om de ellenlange ‘vriendenlijsten’ op Hyves, Facebook en Twitter (‘unfollow’en heet het daar) af en toe eens op te schonen. Er kùnnen best goede vrienden tussen zitten, maar als je de gewoonte hebt om Jan en Alleman en Truus en Allevrouw maar toe te laten tot je ‘vrienden’rijtje, vlakt de rijke inhoud van het woord VRIEND wel heel erg af.

De sociale netwerken zijn niet meer weg te denken en wie er niet bekend mee is mist niks, maar het dringt zich zodanig op dat je er onderhand toe verplicht wordt. Griezelig en het vraagt stuurmanskunst om er bescheiden mee om te gaan zonder dat het je leven gaat overheersen.

De hele wereld komt razendsnel op je af en je zou bijna vergeten dat het verdriet van je buurvrouw net zo belangrijk is om getroost te worden als het verdriet in het door natuur- en nucleaire rampen geteisterde Japan…

Ontvrienden om allerlei redenen, ontdopen omdat je teleurgesteld bent in je Kerk en dat op God afschuift…

Wat is vriendschap….? Op de valreep van de deadline kreeg ik de volgende bezinning (via Twitter…!) mee:

“Sommige ‘vrienden’ zijn als schaduwen. Altijd bij je als de zon schijnt maar nergens te bekennen als het donker wordt”

Hoe is het is ons leven hiermee gesteld?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.