Onverwacht (1)

Wanneer er zich een ramp voordoet komen veel, heel veel mensen in actie om hulp te bieden. Groepen mensen van identificatieteams, reddingswerkers, speciaal getrainde honden, Rode Kruis…. teveel om op te noemen. Vaak ook moeten gewoon lijken geruimd worden om uitbraak , verspreiding en mutering van ziektes te voorkomen.

Zo werd ik enkele weken geleden opgeroepen om bijstand te verlenen, lees: vele doden bergen. Na zo’n melding spookt er van alles door je hoofd, maar vanwege mijn achtergrond werd ik geacht hieraan medewerking te verlenen. In een tijdsbestek van slechts enkele uren moesten we thuis onze agenda’s radicaal omgooien: het was onze vrije vrijdag met veel plannen.

Al spoedig hadden ik en mijn collega’s centraal een briefing over de zware taak die ons te wachten stond. We werden uitgebreid geïnformeerd, in teams ingedeeld en er werden teamleiders aangesteld. Zij zouden ervoor zorg dragen dat iedereen een uitvalsbasis had voor feedback en hulp, eventueel ook geestelijk. We konden geen van allen inschatten hoe wij hier uit zouden komen. We kregen eveneens uitgebreide informatie over gezondheidsrisico’s, we werden ingeënt en en kregen speciale tabletten, die we direct moest innemen. Gelukkig waren er ook soep en broodjes.

Na een paar uur reisden we daadwerkelijk af en kwamen onder het oog van camera’s, pers en radiomensen enkele uren later op de plek van het pluimveebedrijf waar in Zeeland de vogelgriep was vastgesteld. Onze ploeg van ongeveer 25 mensen kon aan de slag om de grootste van de schuren als eerste te ruimen, ongeveer 33.000 vrije-uitloop-kippen, maar inmiddels dood (vergast met stikstof) evenals hun ruim 90.000 soortgenoten in de overige 5 schuren (inclusief de schuur met nog puberende exemplaren). Omdat het doden van de beesten meer tijd vergde (afplakken van de schuren om niet teveel gas te laten ontsnappen) begon de ruiming pas om 17.00 uur.

Bij binnenkomst weet je, dat er geen drie dode kippen liggen, maar de aanblik van een laag kippen tot wel een halve meter hoog is toch wel even slikken… Werken van boven naar beneden betekent: op de kippenrekken klimmen en alle dode kippen naar beneden gooien. Je had geen kale plek op de grond om te lopen en met het lopen over de kippen kwam er geregeld een gorgelende kakel uit een dode kippenkeel, wat voor menig ruimer af en toe aanleiding was om de desbetreffende kip vermanend toe te spreken: “Rustig maar, je komt heus wel aan de beurt!” In het begin pakte ik de ‘dames’ netjes bij de kop, maar al spoedig pakte ik ze waar ik maar houvast had. Zo gingen we, met pauzes waarin de nodige kleding gewisseld werd, door tot 23.30 uur. De grenzen van besmet en niet-besmet terrein zijn zeer nadrukkelijk en eer ik gedoucht had, mijn eigen kleren weer aan en inbed lag was het 01.45 uur.

Om 06.30 uur trad onze zelfde ploeg weer aan voor een nieuwe ruimingsronde, al kwamen overdag drie ploegen ter aflossing en versterking.

Uiteindelijk werden ik en mijn ploeggenoten om 14.30 uur afgelost en stonden we na het douchen in eigen kleding weer buiten het besmette gebied. Om 15.45 uur lag ik thuis op de bank en kwam ik er alleen nog af om te eten. Mijn vriend braadde heerlijke gehaktballen, zó lekker die lucht en zó lief na alles wat ik achter m’n kiezen had gekregen en na al ons geïmproviseer met onze weekendplannen.

‘s-Avonds belde een collega van mij op met in goed Zeeuws de verlossende woorden: “Nou kerel, de ‘dames’ zijn allemaal vertrokken en de rotzooi opgeruimd!” Met dat telefoontje kon de verwerking beginnen met twee rusteloze nachten!

Het werken met die dode kippen, de aanblik van die hoeveelheid dode kippen, maar bovenal het feit dat het gehele ‘circus’ van de ruiming om ons en onze veiligheid draaide en de compassie met de eigenaren van het getroffen pluimveebedrijf hebben mijn nachten dus niet echt voortreffelijk gemaakt. Hier wordt, ook ten behoeve van de nazorg voor de ruimers, nog lang over nagepraat, óók door mij naar mijn man toe, dus op onverwachte momenten zal het bij mij nog wel naar boven komen drijven.

Niet alleen mijn werkgever, maar ook wijzelf werden onverwacht voor het blok gezet. Gezamenlijk is in no time een teamgeest ontstaan, die talloze teambuilding-organisatoren niet hadden kunnen bouwen. Mijn baas was dan ook apetrots, niet alleen op de vele complimenten, maar vooral toen hij op zijn vraag: “Mannen, mogen wij, niemand hoopt het, in een dergelijke noodsituatie opnieuw op jullie rekenen?” een positieve reactie kreeg. Toch óók onverwacht!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.