In Memoriam: Pater Paulus J. van Winden SMA (1966-2011)

Ik leerde Paulus kennen in 1983 tijdens de Roepingendagen op Seminarie Rolduc in Kerkrade, jawel, in de hoek van mgr. Gijssen. Paulus was een ijdele vrolijkerd, dol op gedegen Liturgie, maar zelf ook zeer vroom. Tja, wat wil je als je jong bent en onervaren… Ik was ook supervroom, maar bezag de door mij ontdekte (lees: voor mij onbekende) kanten van het Roomse leven door een wat nuchtere bril. Toch bleken roepingen te bestaan en ik mocht ook Gods Roepstem ontvangen.

Paulus werd priesterstudent en ik trappist. Tussendoor vernam ik dat Paulus gestopt was en het vrije leven ging proeven, wat dat ook verder inhield.

Na mijn uittrede kruisten onze wegen elkaar weer in de Haagse Agneskerk, waar zijn ouders kerkten en Paulus geregeld aankwam. Met zijn lieve ouders heb ik menig gesprekje gehad, aan de koffie in De Overkant, over Paulus, zijn moeizame weg naar het Priesterschap, zijn voorliefde voor de missie (aangewakkerd in de Agnes) en zijn toetreding tot de Sociëteit voor Afrikaanse Missiën.

Toen ik net een (protestants) vriendje had (mijn huidige levensgezel) maakten we in de Agnes zijn Priesterwijding mee, een groot feest, op z’n ‘Agnes’…: uitbundig, groots, lang!

Paulus ging naar Ghana en kwam doodziek thuis, op het randje van de dood. Zijn eerste domper: ga de missie niet meer in, je gestel is er te zwak voor.

Vol goede moed, maar met in zijn ogen de tranen, toog hij op nieuwe plekken aan het werk en kon zich verzoenen met zijn vergane missionaire taak. Maar toch: hij wist veel mensen aan zichzelf en God te binden door zijn warme omgang, zijn enthousiastme en zijn liefde voor God, die zich uitte in zijn grote liefde voor de mensen.

Hij zag de grote wereld waarin de Kerk zich bevond en wist dat hij zijn ogen nooit voor welke mens dan ook mocht sluiten. Daarin groeide hij en dat werd gezien, hogelijk gewaardeerd en dat mocht hij merken ook! Zijn Hyves was een bron van warme contacten, ook al leek het soms veel om allemaal consequent bij te houden. Zijn activiteiten overziende moest ik wel eens denken: Paulus, is het allemaal niet erg veel? Toch hielden we via dat medium contact en konden we wat meeleven met elkanders wel en wee.

Het overlijden van zijn moeder kwam er uitgebreid aan bod en was voor hem een heftig levensmoment, zeker ook omdat zij overleed op zijn verjaardag in 2009. Als gelovige kon hij vrede hebben met haar overlijden en de beloning die haar ten deel zou vallen, maar het gemis aan haar bleef ik bij hem voelen op de één of andere manier. Vreemd via die korte berichtjes via Hyves.

Na zijn aankomst in Hulst, dus samen in Zeeland, maakten we plannen om bij elkaar op bezoek te komen. Na de vakantie, had ik zo in mijn gedachten. Nee, het wordt later….veel later, tot mijn grote, zeer grote spijt!

Zijn jonge overlijden op 44-jarige leeftijd op maandag 22 augustus jl., na een kleine maand van comateuze worsteling om het leven na een hersenbloeding, schokte zijn parochie en zijn vrienden. Het roept vragen op die niet te beantwoorden zijn….nu niet. Het roept ons wèl op om wakende te blijven, omdat de dood komt als een dief in de nacht.

Was Paulus daarom zo’n gedreven persoon, zo’n uniek vrolijke en opgewekte mens, zo’n aanstekelijke vriend, zo’n onrustige vent en zo’n diepgelovige priester? Wie zal het zeggen? Paulus blijft op deze wijze in mijn en veler gedachten voortleven.

Dag lieve Agnes-makker, tot later bij ons onverwacht uitgestelde bijbabbel-avondje!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.