Bevoorrecht

Ik vind dat wij een heerlijke zomer hebben. Lees wel: IK vind dat. Veel medelanders vonden van niet en boekten nog snel een last-minute om niet nog verder in een dip te geraken, al zal die extra financiële aderlating daarvoor hen toch ook niet direct uit die dip halen. Nu begon mijn zomer al met ons kampeerweekend in Amsterdam rond Koninginnedag en eindigde onze zomerpret voorlopig met een eveneens lang kampeerweekend in Amsterdam rond de Gay Pride, omdat ik met betrekking tot het ontvangst, de opslag en de verwerking van de langzaam op gang gekomen graanoogst weer aan het werk moest. Ondanks het bewolkte weer van de laatste weken was de temperatuur aangenaam. We hebben vele keren buiten in de tuin kunnen eten en de lange broek is maar zelden tevoorschijn gehaald. Ik voel mij bevoorrecht dat ik samen met m’n partner woon in een fijn huis, temidden van fijne vrienden, dat ik fluitend naar mijn werk mag gaan en er eveneens fluitend van thuiskom en dat een aantal ongemakken niet echt onze
levensvreugde naar beneden halen.
De vele ellende in de wereld en dichtbij (zie ook het regiobericht van onze regio Zeeland/West-Brabant) laten mij steeds weer beseffen dat ons levenheel kwetsbaar is.

Zo heb ik een man gekend, een familievriend die ik van jongs af aan ‘oom’ noemde, die twee keer getrouwd is geweest. Uit zijn eerste huwelijk kwamen twee dochters voort, waarvan de oudste op zesjarige leeftijd na zware epileptische aanvallen ernstig geestelijk gehandicapt raakte en permanente een-op-een-verzorging nodig had. Er was altijd een verpleegster in huis en er klonken altijd kreten van het kind door het huis. Zijn vrouw kreeg al op jonge leeftijd reuma, die haar gewrichten en lichaam ernstig aantasten. Rolstoel, verpleging, aanpassingen in huis, etc. Mijn moeder-zaliger, haar hartsvriendin sinds de jaren ’40 van de vorige eeuw, kwam geregeld haar verzorgen buiten de verpleeguren om als haar man, advocaat van beroep, een drukke werkavond had. Ondanks haar ziekte was zij een optimistische en gelovige vrouw en immer gastvrij. Halverwege de 50 overleed zij, gebroken door haar fragiel geworden lichaam.

Tot ieders verbazing hertrouwde haar man na een jaar. Kinderen kwamen er niet meer. Wel bleef de zorg voor de inmiddels in een tehuis wonende gehandicapte dochter. De jongste was al lang en breed getrouwd en de kleinkinderen waren dol op ‘Opa Oss’, die geregeld de clown uithing, een afleiding van zijn advocatenwerk.

Maar na jaren werd zijn tweede vrouw dement en herkende uiteindelijk niemand meer. Alweer een zware wissel op zijn levenspad. Zij overleed, werd begraven in haar geboorteplaats en verzachtte zo zijn zorgen. Niet lang erna overleed de gehandicapte dochter. Bij haar moeder in het graf paste zij niet, want moeders kist bleek nog puntgaaf en hij wilde er op zijn tijd ook graag bij. Zo werd Marijke een stukje verder weg van tante Jos begraven.

Enkele dagen na het Heerlijk Avondje in december 2007 overleed oom Ad en kenmerkend voor zijn instelling, karakter en gulle traktaties werd op zijn kist een geweldig krans van witte rozen gelegd en in het midden torende daar bovenuit: een verse originele super-XXXL Bossche Bol !!

Op de grafsteen staat boven de naam van zijn eerste vrouw Jos: “Het zijn niet de sterkste vogels die het mooiste fluiten”. En onder zijn eigen naam staat geschreven: “Een gelukkig en bevoorrecht mens”.

Als hij in zijn leven een gelukkig en bevoorrecht mens was, hoe moeten wij ons leven dan omschrijven?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.