Nostalgie

Gedurende mijn kloostertijd mocht ik op kosten van de abdij een fiets aanschaffen. Gelet op de gelofte van armoede werd dat geen nieuwe, maar wel een goede tweedehands, altijd nog met een prijskaartje van over de 400 gulden. Hiermee kon ik op de fiets boodschappen doen voor de gemeenschap, maar kon ik ook activiteiten in andere abdijen per fiets bezoeken. Hiermee wilde ik
mijn pre-kloostertijd-fietstochten vanuit mijn ouderlijk huis weer een nieuwe impuls geven.

Zo peddelde ik in 1993 naar Hoogstraaten in België, alwaar de Katholieke Charismatische Vernieuwingsdagen werden gehouden. Ik ging er indertijd naar toe op uitnodiging van een vaste abdij-bezoeker, die er ook ieder jaar kwam.
Het was voor mij een hele eyeopener: het geloof werd daar heel blij gevierd, soms iets TE blij naar mijn gevoel, maar in ieder geval losser als in de abdij. Nu heeft iedere geloofsgemeenschap haar eigenheid en daar moet je niet teveel aan tornen. Voor mijzelf waren die geloofsdagen een hele verrijking. Ik zat midden in mijn eigen private coming-out en gedurende die dagen werd ik alleen maar
bevestigd in mijn ‘zijn’, al wist maar een enkele medebroeder van hetgeen waar ik mee worstelde.

Ik kan mij nog goed herinneren, dat ik fietsend in de vroege ochtend (ik was tegen 06.00 uur vertrokken) ergens op een fietspad ineens een vosje zag oversteken. Het was nog wat heiig en Moeder natuur was nog bezig wakker te worden. Dat ontwaken van de natuur vond ik ook altijd zo mooi na de Metten. Rond kwart voor zes in de vroege ochtend vanuit de abdij de tuinen en weilanden in wandelen. Stilte verstoord door een enkele ontwakende vogel of in de verte een zoevende auto. Eigenlijk de mooiste momenten van de dag!

Die fijne fiets gebruikte ik vaker en die werd mijn enige eigen vervoermiddel toen ik na mijn uittrede in Den Haag ging wonen en naast mijn fiets alleen een jaarabonnement op bus en tram van de HTM had. Op m’n barreltje heb ik heel wat kilometertjes afgelegd en ik vond het heel erg jammer toen mijn kilometerteller het begaf en weer op nul stond. Natuurlijk had ik de verreden kilometers niet genoteerd….

Na meerdere opknapbeurtjes in Den Haag en op zijn nieuwe adresje in het Zeeuwse was er tegen de roest niet meer op te boksen. Mijn knappe tweewieler, m’n kloosterbarreltje, zoals ik hem liefkozend noemde, verwerd langzaamaan tot een aftands piepend en krakend vervoermiddel, dat onze schuur al de nodige roestplekken op de vloer had gegeven, vooral als íe nat binnen werd gezet. Het werd tijd voor een beter exemplaar. Lastig, als m’n kloosterbarrel en ik zo aan elkaar gehecht waren. Natuurlijk is dat pure nostalgie en heeft niets van doen met de verdiepende bagage van mijn geleefde kloosterjaren. En toch kostte het moeite om dan afscheid van hem te nemen. Ik twitterde op zondag 10 juli jl:

Vrijdag m’n dierbare fiets, verworden tot barrel, ten
‘grave’ gedragen in de milieustraat. “R.I.P.” Vandaag
gedenken in kerkdienst.

Inmiddels heeft een spiksplinternieuwe (niks ‘Gelofte van Armoede’) Batavus ‘Robusta’ de plaats van mijn kloosterbarrel ingenomen, met alle nieuwe snufjes,
behalve een accu… Hij zal nooit een roestige kloosterbarrel worden, want hij is van aluminium en heeft nog nooit een klooster van binnen gezien. Toch geef ik hem iets mee van die traditie: een kleine Benedictus-medaille aan het sleutelringetje. Noem het bezopen (“Proost”), verklaar me voor gek (“De eerste normale mens moet nog geboren worden!”) of verwijt me nostalgie.

Best! Wie bovenstaande ontboezeming leest met zijn hart zal niet anders doen
dan zijn duim opsteken! Doe ik ook naar jou als ik langszoef op mijn nieuwe Robusta, gekocht met de (protestantse) zegen van mijn lievewederhelft, want ook al heb ik de Gelofte van Armoede AF-gelegd: ik vond hem best nog duur… Lief hè, die wederhelft van mij….

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.