De steen

Tijdens de kerkdienst op onze CHC Ontmoetingsdag in oktober vorig jaar kregen we, staande in een kring, een steen uitgereikt, daarbij herinnerd aan het feit dat ieder leven waardevol is en iets doet in de wereld. Een steen die verlegd wordt in een rivier laat het water voor altijd anders stromen.

Niet iedereen nam die steen mee naar huis. Ik wel. Tot op heden ligt die steen voor ons rode waxinelichtje op het dressoir. Het herinnert mij aan die dag, het maakt mij bewust van welke vereniging ik lid ben, het herinnert mij aan mijn eigen onvermogen om altijd met evenveel souplesse om te gaan met gebeurtenissen in mijn leven en het moet mij inspireren om tot God te blijven bidden voor een kerk en maatschappij die niet meer zo hardvochtig om moeten gaan met mensen. Binnenkort mag die steen verhuizen naar een graf…

Rond ons samenwonen in 2001 leerden wij een oude vrouw kennen via de (PKN)kerk. Dat werd een warme vriendschap en toen zij ging sukkelen met haar gezondheid bezochten wij haar jarenlang in revalidatiecentrum en verzorgingshuis. Bij haar uitvaart droegen wij haar tezamen met haar vier dochters, kleinkinderen en vele vrienden ten grave, een beetje als onze tweede moeder. Zij sprak over ons altijd als ‘háár jongens’, misschien wel omdat zij haar bloedeigen twee zoontjes vlak na hun geboorte ten grave moest dragen…

Als haar naasten op vakantie gingen vroeg ze altijd om een steen of schelp mee te nemen vanaf hun vakantieadres, waar ook ter wereld. Hierdoor had zij bij haar dood een flinke verzameling daarvan. Haar vers gedempte graf gaf bijna een opgewekte aanblik met al die schelpjes en steentje op die donkere zware Zeeuwse klei. Begin april is het drie jaar geleden dat zij overleed. Een mooi moment om tegen die tijd onze steen aan haar te geven…

Wij nemen dan nòg een steen mee. Onlangs waren we aan het wandelen geslagen om de op de kaart uitgestippelde routes voor het “Wandelweekend Zeeland 2012” te gaan testen en vast te leggen. Ondanks de vrieskou was onze eerste wandeltestdag een waar cadeautje: nauwelijks wind, zonovergoten en stralend blauwe lucht. Wie lopend over het strand rondkijkt ziet een schelpenmassa, waartussen ineens iets moois kan liggen. Ik zag een witte steen, die zwart was van binnen. Ik zag iets in die steen: zwart en wit, yin en yang, liefde en haat, blijdschap en droefenis, hardheid en zachtheid, …. vul zelf maar verder aan.

Dit jaar gaan wij naar Canada, o.a. dwars door de Rocky Moutains. De hardheid en schoonheid van stenen en rotsen zullen ons overweldigen. Vele overpeinzingen en gevoel van kleinheid en nederigheid zullen ons deel zijn, want Gods’ natuur kan ons meer dan wie of wat ook terugbrengen naar onszelf, hoe wij in het leven staan, naar het leven kijken, naar de ander kijken en vooral ook: naar onszelf kijken. De woeste en tedere schoonheid van de ongerepte natuur geeft ons ongetwijfeld prachtige momenten om naar elkaar te kijken en te beseffen dat we zuinig moeten zijn op onze wereld, op elkaar en op ons zelf. Samen, naast geplande en geboekte momenten, ook lekker op de bonnefooi rondtoeren, uitstappen en lekker gaan wandelen, weg van de snelweg en toerisme. Dat kan overal op de wereld, ook in Nederland. Dat ontdekten we ook weer met het maken van onze testwandelingen voor het “Wandelweekend Zeeland 2012”. Dat kan dus ook in Canada en je hebt al in de gaten dat we daar heel erg naar uitzien. Ook naar een weerzien met familie aldaar, die ons gastvrij zullen ontvangen aan het begin en eind van onze reis.

Stenen, rotsen, schoonheid, hardheid, zachtheid, nederigheid … allemaal elementen die ons vormen, aan het denken zetten. Zou het iets zijn om de Kerk eens op vakantie te sturen? Zou zij ook veranderd en vervuld met zachtheid en nederigheid terugkomen? Het zou wat wezen!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.