Wie de schoen past, trekke hem aan….

Nu wil ik mijn hart luchten, “en publique”, over wat mij twee weken voor het mooie Paasfeest ter ore kwam en waar ik al eerder naar refereerde in een blog. Zoals de titel al zegt: “Wie de schoen past, trekke hem aan”…….:

Na 27 mooie jaren
is je zwijgen niet te verklaren
en dat je wegging, zo onverwacht
is door niemand vermoed en gedacht.
Ik zweeg, jaren terug, het was zó dom…
…jouw drie jaar zwijgen slaat mij stom!
Wat doe jij je tochtgenoten aan,
nu jij niet meer hen, maar die vrouw ziet staan?
Blijf jij staande met je beperkingen?
Kun jij van de liefde zingen,
terwijl je tochtgenoten radeloos zijn,
gevuld met verdriet en pijn?
Jouw lege plek,
jouw dierbare stek
plots opgeven
voor een ander leven…
Het was je broer die jou toesprak
of het eerste vuur nog in je stak.
Zag hij een visioen?
Vermoedde hij wat je ging doen?
Wie stoorde jouw trouw?
Je hart? De seks? Die zoveel tekortgekomen vrouw?
Zijn jullie aan elkaar gelijk en werkelijk blij?
Of heeft zij een groot kind erbij?
Vragen die als vragen blijven staan.
Om jouw keuze laat ik menig traan.
Ik deel ze met jouw vroegere tochtgenoten
en voel me, net als zij, gewoon klote…!
Je maakt meer ‘los’ dan lief is…
gelukkig dat er geloof in een God is….

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.