Wandelen

Het woord ‘wandelen’ is in de maanden dat we het “Wandelweekend Zeeland 2012” voorbereidden en daadwerkelijk in maart van dit jaar gelopen hebben heel wat keren over mijn lippen gekomen en uit mijn vingers richting pc gegaan.

Vooraf aan het weekend hebben we alle routes daadwerkelijk gelopen: in vrieskou met stralende zon en nauwelijks wind door de duinen, met wat meer ijzige wind langs het Veerse meer en door natuurgebied “Oranjezon”, waar we na enkele minuten bijna oog in oog stonden met een roedel herten… Die dagen waren cadeautjes!!!

Wandelen. Zoeken naar ritme om niet te snel vermoeid te raken. Het is luisteren naar jezelf, je lijf en de groep, om gezamenlijk de tochten te volbrengen. Maar het is ook de elementen voelen op je lijf: wind, zon, aarde. Frisse lucht opsnuiven en al je zorgen, problemen, werk, agenda, planningen los te laten en langzaam ‘niks’ meer te hebben in je hoofd.

Bij Zen-meditatie moet je als het ware niet bang zijn om de wolk van al die hersenspinsels op je af te zien komen. Je moet rustig zitten, zoals een berg op zijn plek rustig zit en die wolken aan ziet komen. Je moet weten dat ze komen, dat je hoofd er middenin zit en dat ze verder drijven en de lucht weer azuurblauw wordt. Zo word je hoofd langzaam leeg.

Dat gebeurt ook met het wandelen. Of door te fietsen, niet door de straten, maar lekker in de verlaten streken. Of alleen zitten aan het water en niets dat je stoort dan alleen de geluiden van Moeder Natuur, Gods Schepping, waaruit wij zijn voortgekomen en waarnaar wij zullen terugkeren.

Er zijn in de wereld heel veel mogelijkheden om weer naar jezelf op zoek te gaan. Niet door actief te worden in het afhandelen van je agenda, maar door daarin juist een vette streep te zetten. Ooit las ik ergens: “Luieren, niets doen, is investeren in je draagkracht”. Dat is belangrijk voor iedere mens: de boog kan niet altijd gespannen zijn.

Zo probeer ik af en toe mij even terug te trekken in het klooster waar ik gewoond, geleefd, gewerkt, gebeden heb. Niet makkelijk, want ik wil dan ook natuurlijk iedereen zien en met velen een praatje maken, terwijl ik toch eigenlijk kom voor wat bidden, meditatie, lezen, stil te zijn, weer wat naar mezelf te kijken. Of ik er een beter mens van word weet ik niet. Wel weet ik dat ik het bitterhard nodig heb om mijn kloosterverleden in het goede perspectief te zien en te weten dat ik nu een heel ander leven leidt dat ook méér dan de moeite waard is en gezegend is.

De inmiddels afgelopen Mei-maand is in Katholieke kringen traditioneel de Maria-maand. Op veel dagen wordt de Rozenkrans gebeden en bezoeken gelovigen het Maria-lof, al zijn de aantallen in vergelijking met vroeger nu miniem. Af en toe ga ik voor in zo’n Maria-lof. Ik haal dan de grote monstrans, mèt de hostie erin, op in de kerk en loop, voorafgegaan door de acoliet met belletjes, door de kerk naar de zijkapel, waar de monstrans op het altaar wordt geplaatst. Er wordt bij gebeden en gezongen. Ondanks dat het Maria-maand is, staat Jezus zelf, verbeeld door de hostie, centraal. Ongeacht of je Hem nu wel of niet daadwerkelijk vertegenwoordigd ziet in die hostie: je bent toch heel dicht bij Hem, zo voelt dat bij mij. Maar ook een simpel bezoek aan een kerk tilt je even boven het alledaagse uit. Je onttrekt je even aan de ‘buitenwereld’ en je wordt een beetje de hemel ingetrokken.

Dat ervaren velen dus ook als zij de natuur intrekken en daar rust, bezinning, verdieping ervaren en vinden. Daarom ook werden en worden veel kloosters gebouwd in wat meer verlate gebieden, die stilte, natuur en daardoor misschien ook God wat dichterbij brengen. Je afsluiten van de wereld is soms zo gek nog niet! Met de vakantie en misschien mooi weer in het verschiet gaan we ons hoofd weer wat leger maken, terug naar onszelf. Ik hoop van harte dat iedereen die rust en stilte kan vinden om het leven verder te leven. Geniet ervan!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.