Over gulheid, liefde, kerk en geloof

Overweging 17e zondag (za-avond 28 juli 2012) door het Jaar B,

Lezingen: 2Kon.4,42-44 ; Efez.4,1-6 ; Joh.6,1-15

Beste medechristenen,

De 1e lezing en de Evangelie-lezing gaan over brood, over voedsel, over iets tastbaars. De 2 lezing uit de brief van Paulus aan de Efeziërs gaat niet direct over iets tastbaars. Is dat toeval?

De samenstellers van de zondagslezingen hebben indertijd bij de voorbereidingen van het nieuwe missaal best wel eens steken laten vallen. Vandaag niet! Laat ik met een klein voorbeeld uitleggen wat ik bedoel:

Wie heeft er nog nooit gehoord van de 5 jaar geleden overleden Majoor Bosshardt van het Leger des Heils? Mede door haar is het Leger des Heils in de afgelopen decennia aardig in de picture, op de voorgrond gekomen en weten wij, dat het Leger niet op de eerste plaats alleen maar Gods Woord te voeden geeft, maar de mensen daadwerkelijk van voedsel, een slaapplek, een arm en een luisterend oor voorziet. Oftewel: Gods liefde gestalte geven door liefde te geven aan mensen. Gods woord zal daarna zeker ter sprake komen, maar in de hulp aan medemensen is dat geen hoofdzaak voor hen en mag dat nooit hoofdzaak worden. Een gezonde mix van daad en geloof. Het geloof handen en voeten geven, tastbaar maken.

Ik ga niet in op de vraag of ik de lezingen van vandaag letterlijk moet nemen. Nee, ik kijk vandaag naar die gezonde mix, welke ik vandaag tegenkom in die drie lezingen. Sterker nog: er komt aardig wat overvloed in voor. Iedereen die at had méér dan genoeg en men hield zelfs brood over! Ik denk dat die puber uit het Evangelie best raar stond te kijken, toen hij zag dat van zijn schamele vangst (2 visjes) een hele meute van vijfduizend mannen lekker heeft zitten smikkelen en er zelfs nog van over bleef!

Ik zie in deze lezingen ook heel veel gulheid. God is heel gul, maar Hij vraagt die gulheid ook van ons! God lokt ons een beetje uit: Hij geeft royaal! Van weinig maakt Hij veel en iedereen kan ervan eten. Wellicht hoopt Hij daarmee, dat we de met aandrang gestelde vraag uit de 2e lezing serieus tot ons nemen en er iets mee doen: dat we een leven leiden dat beantwoord aan de roeping die we van God hebben ontvangen. Oeps….. in die zin staat al heel wat!

Wij hebben een roeping ontvangen. Oh ja? Ja, maar waarschijnlijk niet zo glashelder als Samuël dat ooit hoorde. Hij werd tot drie keer toe ‘s-nachts wakker van een stem die zijn naam riep. Uieteindelijk werd hem geleerd dat dat de Heer was.

Wij horen niet zo gemakkelijk meer stemmen. En als we ze wel horen zullen we waarschijnlijk de diagnose krankzinnig, gek, of op z’n minst psychotisch te horen krijgen. Dan zou het slecht gesteld zijn met de geestelijke gezondheid van onze geestelijken en religieuzen..!

Waar hoor je zo’n roepstem? Gewoon thuis? Of in een kerk? Heeft iemand ooit hier iets van God ‘gehoord’? In deze kerk die ons zo lief is? In deze kerk die we zo graag willen behouden voor komende generaties? En waar wij veel geld voor over hebben met alle verbouwingen?

Toen ikzelf zoekende was ervoer ik iets van Gods roepstem in de opgravingen onder de Sint Pieter in Rome, toen we als groep de geloofsbelijdenis baden bij het gevonden graf van de Heilige Petrus. Ik kreeg toen het besef, dat ik wat anders moest gaan doen dan trouwen en kindjes krijgen. Dat is nu weliswaar nog steeds zo. En ik ben nog steeds zoekende…. net als iedereen….

Die Sint Pieter is niet te vergelijken met onze eigen parochiekerk. En toch … is onze parochiekerk een gebouw waar wij inspiratie kunnen opdoen? Leren wij hier iets van wat de lezingen ons vandaag aanreiken? Durven wij, deze kerk verlatend, de gulheid van de lezingen om te zetten in ons dagelijkse leven?

Wanneer wij hier, aan de voeten van dit Altaar, straks de Heilige Communie, geconsacreerd in de vorige Eucharistieviering, ontvangen hebben, het Brood des Levens, het voedsel voor ons geestelijke leven, zou het toch mooi zijn als wij, dit inspirerend kerkgebouw verlatend, ook anderen zouden kunnen en mogen voeden. Waarmee? Met ons geloof bijvoorbeeld. Met de wijze van omgaan met elkaar. Wat stond er ook al weer geschreven over de Apostelen? “Zie hoe zij elkander liefhebben!” Wanneer ik de verdeeldheid onder de Christenen aanschouw, besef ik dat we nog een lange weg te gaan hebben met die liefde….

En toch … hoe zit het met de liefde onderling onder ons, parochianen? Als we vredelievend en gesticht door Woord en Sacrament de warmte en intimiteit van onze mooie parochiekerk verlaten, zijn wij dan buiten en morgen en overmorgen en de gehele verdere week nèt zo vredelievend? Als ik naar mezelf kijk struikel ik nogal eens over mijn eigen goede voornemens. Valt u ook nog zo vaak? Eerlijk gezegd hoop ik dat, want dan voel ik mij niet meer zo alleen daarin…!

Onze parochiekerk, plaats van Woord en Sacrament, maar ook gewoon de plaats waar Ons Heer aanwezig is in het tabernakel. Plaats van stilte in een drukke wereld. Plek van ontmoeting met de Heer en met elkaar. Een aangekleed Huis van God, waarin veel te zien valt en waar hetgeen je met je ogen ziet wordt door je hart kan worden opgenomen.

U moet, als u een keer tijd hebt, eens aandachtig door onze kerk lopen en vele details eens ontdekken of herontdekken. Er valt heel wat inspiratie uit deze kerk te halen, want er is genoeg te zien! De één ervaart het als druk en ziet liever soberheid in een kerk. En ook die mens kan hart en geest verrijken met hier aandachtig rond te kijken. Kijkt u vaak naar het beeld van de patroonheilige van onze parochiekerk, voor mij daar linksboven? Kunt u er ook zo van genieten dat onze absis weer zonder scheuren is in de gewelven?

En de Heilige Geest kan ook weer beter neerdalen in al Zijn stralende glorie en gulheid, nu de lichtkoepel weer een open verbinding met de Hemel heeft. Het kost allemaal wat, maar dan heb je ook wat…!!

De gulheid van velen in kleine en grote bedragen stonden garant voor een herboren parochiekerk … en we zijn nog niet eens klaar. Nu is er een rozet aan de beurt. En zo gaat het maar door. Niet alleen ons geloof vraagt regelmatig onderhoud, óók de plek waar we ons geloof voeden.

Wat ook altijd doorgaat is de gulheid van God. Ik weet dat onze pastoor daar ook altijd graag naar verwijst en velen herkennen bij zich zelf ook zijn wijze van ‘genieten van het leven’. En dat mag! De lezingen van vandaag druipen bijna van de overvloed. Er blijft zowel in de Oude als in de Nieuwe Testamentische lezing brood genoeg over, notabene zelfs genoeg vis. Dat is wat God ons geeft: het pure genieten! En dat genieten mogen wij ook van onze parochiekerk, die wij samen bouwen, op weg naar de toekomst.

Maar een parochiekerk staat of valt niet alleen door haar degelijke stenen en voegwerk. Wij allen zijn de stenen, waarmee God Zijn Kerk wil bouwen! Dat is een mooie vergelijking om hier óók de inspiratie in te vinden om onze gemeenschap in liefde en vrede verder op- en uit te bouwen, ook al worden we kleiner in aantal. Omzien naar elkaar en onze kerkelijke roeping niet verwaarlozen. Er wacht ons dus een taak, maar wel een taak die we niet alléén op ons hoeven te nemen. Dat moeten we doen als gemeenschap, waarin iedereen verschillend van aard, geaardheid, karakter en achtergrond is.

Dàn zijn we op weg om te pogen een leven te leiden dat beantwoord aan de roeping die we van God hebben ontvangen. En alleen al dat pogen zal gezegend zijn door de goede God. Zó gul is Hij! Nu wij nog….

AMEN

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.