Klein wereldje

Iedere leefwereld is een wereldje in het klein. De abdij waarin ik leefde had ook van alles onder één dak: een houtbewerkingsatelier, een bakkerij met een originele steenoven, een wasserij, een drukkerij en zelfs een boekbinderij. Dat zijn natuurlijk niet de enige kenmerken van een zelfstandige gemeenschap. In een klooster leven mensen met verschillende karakters, die je niet zelf uitgekozen hebt. Dat kan soms flink botsen, ook na jaren. Je zit per slot van rekening toch met elkaar op ’n kluitje. Je gaat samen dezelfde weg, samen met je medebroeders als tochtgenoten. Samen op weg naar een doel: iets van God te ervaren en door te geven aan elkaar en de ‘buitenwereld’.

Het klooster, maar ook de beginperiode ervan, ook wel het noviciaat genoemd, wordt nogal eens vergeleken met een betonmolen. Die vergelijking kon ik wel plaatsen, omdat mijn ouders in mijn jeugd een huis hebben laten bouwen, waarbij aan het eind van een werkdag de aangekoekte beton in een draaiende betonmolen met een partijtje stenen werd losgeslagen. Na een kwartiertje kwamen de stenen er afgerond uit. In die zin is het klooster een echte leerschool, al geldt dat niet alleen voor de intermenselijke kant ervan.

De heilige Benedictus noemt het klooster ook een leerschool in gehoorzaamheid. Dat heeft in het verleden (en soms kom je dat nog wel tegen) geleid tot een straffe vorm van kadaverdiscipline. Gehoorzaamheid is echter breder. Het kloosterleven heeft een eigen ritme, een bijzondere dagorde. Langzaamaan ga je bij jezelf dat ritme eigen maken, je maakt het iets van jezelf, om er uiteindelijk de diepte mee in te gaan.

Ik ervoer dat heel sterk tijdens het zingend reciteren van de psalmen. Mijn forse psalmboek lag half op mijn armen, half in mijn schoot, als het ware in een kuiltje, een nestje. Ik omarmde het als het ware. Ik kroop dan bij wijze van spreken in de tekst, in de woorden die ik zong. Zelfs in mijn periode als cantor ervoer ik dat, ook al moest ik de broedermeute zangtechnisch ’n beetje in het gareel houden. Want net als de variatie aan persoonlijkheden waren ook de zangkwaliteiten en muzikale kennis en gevoel evenzoveel vertegenwoordigd…!

Hoe kom ik hier nou zo op…?

Op het moment dat ik dit typ (28 mei) op onze gloednieuwe tablet zit ik samen met m’n man in een Airbus 310 op weg naar Canada. Nog een hele ‘bak’ aan ervaringen voor de boeg, evenals onze medepassagiers. Samen op een kluitje hoog in de lucht, in de hoop en met het vertrouwen dat we veilig zullen arriveren. Als dat het geval zal zijn blijven we medepassagiers voor elkaar en worden we geen lotgenoten in rampspoed.

Vroeger voelde ik mij gezegend door onze goede God en nu evenzo. Elk ‘wereldje’ maken we zelf en dat Hij daar aan meehelpt is voor mij een mooie gedachte en ervaring. Ook dat te mogen gaan beseffen was en is voor mij een leerschool in mijn kleine wereldje. En voor jou…?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.