In Memoriam: emeritus-pastoor Dirk Kempers (1928- 2012)

De Heer Jezus zij u allen genadig

(Openbaring 27-11)

Als actief pastoor heb ik Dirk Kempers (*Alphen aan de Rijn 3 mei 1928 – +Goes 13 september 2012) niet meer meegemaakt, wèl dat hij als emeritus nog geregeld voorging in Eucharistievieringen op zondag in mijn (en zijn vroegere) parochie. De dinsdagochtendvieringen waren vaak ‘zijn’ ding en hij deed dat met veel genoegen en eerbied.

Toch merkten de aanwezigen dat de jaren bij hem gingen tellen. Kortademigheid speelde hem steeds vaker parten. Uiteindelijk heeft hij met pijn in het hart maar met realisme de knop doorgehakt: dit gaat niet meer. Hij heeft toen zijn taken als invaller definitief stopgezet.

Toch kwam hij geregeld naar de zondagsvieringen en was hij een vaste marktbezoeker voor de nodige boodschapjes. Dat hij daar door velen werd herkend en aangesproken deed hem zichtbaar goed. Beter gezegd: hij genoot ervan als hij mensen ontmoette.

Hij was voor iedereen belangstellend en was ook altijd geïnteresseerd hoe het mij en mijn vriend verging. Hij was trots op de veelkleurigheid binnen onze parochie. Het werd in de preek tijdens zijn uitvaart op donderdag 20 september 2012 uitvoerig gememoreerd, een uitvaart die bestempeld mag worden als een gedenkwaardige en indrukwekkende uitvaart voor een gedenkwaardig en indrukwekkend persoon!

Zijn markante figuur zullen we node missen. En zekere zij voor wie hij een vertrouwenspersoon was zullen nog lang een lege plek voelen in hun leven.

Wat kan ik beter doen, dan de tekst van zijn gedachtenisprentje hier toevertrouwen:

Dirk was priester in hart en nieren. Hij probeerde om mens voor de mensen te zijn. Voor hem was de oecumene erg belangrijk. Het evangelie is voor àlle mensen bestemd. Daarom voelde hij zich zo goed thuis in Goes en omgeving. Vele jaren gaf hij zijn bezielende leiding aan de Raad van Kerken te Goes en het pastoresconvent. Hij kon mensen binden en verbinden met elkaar. Het koffie drinken iedere morgen op de pastorie zorgde voor een goede sfeer tusen de vrijwilligers en de Maria Magdalena parochie te Goes.

Na het vertrek van pater van Loon werd hij ook pastoor van Oost-Zuid Beveland. Ook aan deze gemeenschap gaf hij zijn beste krachten. Onder zijn leiding ging de regio-gedachte vaste vorm en inhoud krijgen.

Een jaarlijks hoogtepunt was de Vierdaagse van Nijmegen. Voldaan keerde hij terug na zijn sportieve prestatie. Dit was intens genieten. Het hield zijn band als aalmoezenier met de luchtmacht levend.

Hij was trouw in zijn vriendschap en genoot van echte vrienden. Openheid en respect waren voor hem belangrijke waarden. Met gepaste trots was hij de leermeester van Fons en Paul. Ze vonden in de pastorie een gastvrij onthaal mede dankzij zuster Marie-Emma en later Francien.

Zijn familie was erg belangrijk. Hij kon niet zonder hen. De foto van zijn ouders had altijd een centrale plaats in zijn woning. Intens leefde hij mee met het wel en wee van eenieder. Hij genoot van de familiefeesten. Met trots kon hij over hen vertellen.

De laatste jaren genoot hij van zijn emeritaat. Jammer genoeg kwam de ouderdom met gebreken. Toch ging hij door. Blij was hij met de goede zorg van Gerda.

Gaandeweg ging hij zich voorbereiden op het afscheid. “Ik heb een goed en zinvol leven gehad. Ik ben er klaar voor.” Zo heeft hij de overgang gemaakt van het leven op aarde naar het leven bij God.

Pastoor Kempers: dank voor uw inzet, uw warmte, uw respect, uw geloof en uw liefde voor Kerk en mensen. Rust in vrede!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.