Tijd

Alles heeft zijn uur,
alle dingen onder de hemel hebben hun tijd.
Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven,
een tijd om te planten
en een tijd om wat geplant is te oogsten.
Een tijd om te doden en een tijd om te genezen,
een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen.
Een tijd om te huilen en een tijd om te lachen,
een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.
Een tijd om stenen weg te gooien
en een tijd om stenen te verzamelen,
een tijd om te omhelzen
en een tijd om van omhelzen af te zien.
Een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen,
een tijd om te bewaren en een tijd om weg te doen.
Een tijd om stuk te scheuren en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken.
Een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten,
een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede.

Aldus het boek Prediker, voor de meeste lezers een welbekende tekst.

Ik moest spontaan aan deze tekst denken, toen ik onlangs bij ‘de Slegte’ in ‘s-Hertogenbosch het boek kocht: “Gebroken wit. Vrijmoedige herinneringen en reflecties” van emeritus-bisschop Jan Bluyssen van het Bisdom ‘s-Hertogenbosch. Zijn opvolger is al overleden en die daarop volgende bisschop zit er nog. Jan Bluyssen is inmiddels 86 jaar. Het boek dateert, met een herziene druk uit 2004 die ik nu heb, van 1995.

De bisschop-in-ruste geeft hierin weer hoe hij opgroeide, hoe hij tot het priesterschap kwam, hoe zijn bisschopsjaren verliepen en hoe hij het 2e Vaticaans Concilie mee mocht maken. Een prachtig tijdsbeeld komt hierin naar voren. Helder beschrijft hij de veranderingen in Kerk en maatschappij die noch door diezelfde Kerk en maatschappij, noch door de mensen konden worden bijgebeend. In amper 20 jaar werden de gesloten priesteropleidingen opengegooid en werd een nieuwe vorm van liturgie vieren meer standaard dan de oude vorm. Die verdween ogenschijnlijk. Voor menig Rooms-Katholiek (en dus ook voor mij) veel herkenbaars. Bovendien is het met veel respect geschreven: respect voor bv. de toenmalige seminarie-discipline, voor de wijze van theologiseren, welke nu absoluut niet meer kan en ingehaald lijkt. Jan Bluyssen is reëel, maar is er tevens dankbaar voor!

De tijd lijkt snel te gaan. De dag dat mijn moeder overleed kan ik nog glashelder voor de geest halen, maar is eind dit jaar al weer 18 jaar geleden. En toch is er een hele ‘bak’ aan ervaringen, levenslessen en levensmomenten geweest in die periode die mij in die 18 jaren verder gevormd hebben en hopelijk ook wat wijzer. Ik besef mij dat het goed is om dat niet te vergeten.

Ik zal niet direct een boek gaan schrijven, want mijn leven staat een stuk minder in de picture dan dat van oud-bisschop Jan Bluyssen, die daarvoor 648 pagina’s kon gebruiken. Maar mijn herinneringen, nog niet vervaagd door Alzheimer maar wel al vervaagd rakend door de tijd zelf, zijn mij lief en koester ik. En ja, héél soms schrijf ik wat op of mag een dagboek van een vakantie dienen om weer wat op te halen in mijn geheugen.

“Wij verslijten aan elkaar” is een vers uit een lied/gedicht van Huub Oosterhuis. Ik heb hem ooit horen zeggen: “Wij verslijten ook aan de tijd”. Heel treffend vind ik dat, ook als ik naar de gevormde en gegroefde gezichten van de boeren kijk, die ik geregeld ontmoet via mijn werk. Ik ben dan ook blij, dat ik niet vaak echt buitenwerk hoef te doen…

De tijd. Kostbaar. Levenswaardig. Vluchtig. Eindig. Ik kan er lang over mijmeren. Het kan zo voorbij zijn. Ik weet dat. Daarom pluk ik elke dag en elk fijn moment. En jij?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.