Zomer en herfst

Ik heb een geweldige zomer gehad. Nog nooit hebben m’n man en ik zo vaak lekker buiten kunnen eten! Bovendien hebben wij vóór de zomer een fantastische reis kunnen maken en het nagenieten daarvan heeft onze zomer zeker extra gekleurd!

Sowieso was het jaar tot nu toe zeer geslaagd. We mochten genieten van het Wandelweekend Zeeland 2012, een nieuwe schutting in onze tuin, de reis dus naar Canada, fijne activiteiten in het weekend en op mijn werk is een drukke maar goede graanoogsttijd en de verwerking ervan voor het grootste gedeelte achter de rug.

De herfst is inmiddels ingetreden en de bomen gaan langzaamaan van kleur verschieten. De eerste bladeren zijn door de najaarswind vervroegd al van hun takjes gerukt en het maakt de natuur wat wilder en minder opgeruimd. In het klooster hadden we dan gevleugelde opmerkingen over de oudere broeders en wie het eerste ‘herfstblaadje’ zou zijn die van de ‘kloostertak’ zou vallen.

Ik moest hieraan spontaan denken, toen onze CHJC-regio werd opgeschrikt door de snel gewijzigde gezondheidstoestand van één van onze leden. Was er eerst nog euforie omtrent het gegeven dat hij  kankervrij was; nog geen week later werd hij onwel, werd  onderzocht en kreeg te horen dat hij wellicht nog slechts enkele maanden te gaan heeft…. als een blad aan de boom is zijn leven omgedraaid!

Het valt niet mee om zo’n bericht een plekje te geven. Dat geldt voor de mensen om hem heen en voor de persoon in kwestie zéker! Veel van wat ik in mijn leven reeds heb meegemaakt passeert dan de revue, alsof ikzelf het slechte bericht heb gekregen. Nu leef ik echt niet elke dag met de dood voor ogen, maar hij nu wel. Zoiets is nauwelijks invoelbaar. En ik besef hoe actueel de Predikertekst in mijn column van vorige maand is… We kunnen slechts meeleven.

Dat deed ik, tezamen met mijn collega’s ook, toen een collega bericht kreeg dat zijn zwangere vrouw op de fiets van achteren door een te snel door een 30 km-zone rijdende automobilist was geschept. In het ziekenhuis kon slechts geconstateerd worden dat de vrouw weinig meer mankeerde dan een paar blauwe plekken, maar dat het hartje van het 17 weken jonge kindje in haar buik niet meer klopte… Daar stonden we dan om onze collega, midden in het lawaai van de machines…

Zo komen met de herfst ook de herfstverhalen en -ervaringen, die het zomerse gevoel van zon, warmte, opgewektheid en vrolijkheid trachten te verdringen. Nou, ik kan jullie verzekeren, dat ik me daar niet door laat meeslepen, al ga ik ze niet uit de weg!

Mede in de aanloop naar mijn verjaardag kon en mocht ik overgaan tot de aanschaf van een nieuwe smartphone (lees: lolbroeken-telefoon). Je weet wel: dat grote-mensen-speelgoed, waarvan iedereen de smoes hanteert dat die zo onmisbaar is. Ik durf gerust toe te geven: het is mijn speelgoed en ben er erg blij mee. Als een (groot) kind zo blij.

En ondanks dat ik op mijn werk pittige dagen maakte ging ik met veel plezier aan de slag in de zeer vroege ochtend of eindigde ik de andere weken in de late avond. Hard (fysiek) samen werken met plezierige (ook tijdelijke) collega’s en samen lol maken, maakte dat ik het zomerse gevoel niet snel kan kwijtraken. Zelfs niet nu ik onlangs te horen kreeg dat mijn vaste aanstelling niet meer zeker is. Ben benieuwd…

Dat wordt dus een zonnige herfst voor mij en ik wens dat ook hen toe die het moeilijk hebben.

Sterkte!!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.