Worstelend geloven

Mijn blogjes worden gelinkt naar Twitter en Facebook (sinds gisteren niet meer naar mijn Hyves; die is opgeheven!) en vervolgens hier gelezen. Die blogjes roepen wel eens vragen op, want niemand denkt hetzelfde als ik of schrijft hetzelfde als ik. Gelukkig maar!

Enige weken is er e-mail-contact ontstaan met iemand die mijn stukjes leest. Die persoon heeft veel vragen, is woedend door al dan niet gedane uitspraken van de Paus, kwaad over een pastoor die uittreders aan de schandpaal wilde nagelen, woest over een Kerk die liefde predikt maar het kennelijk niet of onvoldoende in praktijk kan brengen, verbolgen over een RK-Kerk die mensen aan de kerkelijke rand ook aan die rand laat stáán. Die persoon worstelt met vragen en zoekt naar antwoorden.

Ik ben zo vrij om een stuk tekst die ik die persoon heb gemaild hier af te drukken. Bedenk bij het lezen van deze tekst, dat ik in de aangedragen materie niet onderlegd ben, een eenvoudig gelovige ben die wèl kerkelijk doorkneed is van links tot rechts, van post-modern tot conservatief en die geen pretentie heeft de waarheid te bezitten, laat stáán te kennen. Ik beantwoord over deze tekst, waarin onderwerpen als ‘homohuwelijk’, natuurwet, kerkleer e.d. aan bod komen, dan ook geen enkel commentaar, tenzij van de betreffende persoon zelf…!! Ten behoeve van dit blogje heb ik enkele termen voorzien van een vette accentuering.

Het ‘homohuwelijk’ vind ik een goede zaak, al is de term nogal beladen en niet correct. Het huwelijk moet voor iedereen open zijn. Er bestaat immers ook geen heterohuwelijk (als woord dan). Dat er ambtenaren zijn die daar moeite mee hebben snap ik en vind ik helemaal niet erg. Zij die al in dienst waren toen het huwelijk ook open werd gesteld voor paren van gelijk geslacht mogen wat mij betreft in dienst blijven. Nieuwkomers moeten echter aan alle eisen voldoen. Dat was indertijd ook de insteek (voor zover ik het heb onthouden) en dat is wat ondergesneeuwd geraakt in die discussie.

Die natuurwet is een heet hangijzer. Veel van de moraal van de RK-Kerk staat of valt ermee, volgens mij. Naar mijn bescheiden mening is die natuurwet doorgefilosofeerd vanuit Bijbel , Bijbelse wetenschap en heersende morele opvattingen, wat tezamen langzaamaan vaste grond kreeg en onderhand dogma werd. Heel begrijpelijk en ook absoluut te volgen in de wijze van theologiseren en filosoferen die de RK-Kerk hanteert met bijpassende kerkelijke grootheden als Augustinus, Thomas van Aquino, etc. De huidige Kerk lijkt maar moeizaam te willen meegaan in het modernere denken van latere theologen en filosofen, want juist daardoor wordt het fundament van de kerkelijke moraal in vraag gesteld. Het is een worsteling die ik heel goed kan begrijpen, want iedereen worstelt in zijn of haar leven met vragen (jij ook); waarom zou de Kerk dat niet willen toegeven en tot andere gedachten komen? Dat is ook voor mij een vraag.

Een miniem antwoord is dit: de RK-Kerk is een enorm (!) groot, log en zwaar instituut. Veranderingen gaan niet in jaren of decennia, hoe graag we dat ook willen.

Voor mij is de geloofsdruk eraf, omdat ik er heel diep van overtuigd ben (en ik zie hetzelfde bij jou) dat Jezus héél anders zou denken, redeneren, theologiseren en filosoferen. Dat kan ik scherpslijpers als bv. Harm Schilder en Cor Mennen niet aan het verstand peuteren. Dat moet ik ook niet willen. Wat ik wel wil? Die luis in de pels zijn!

Mijn pastoor, die helaas op termijn vertrekt, heeft mij nu al meerdere keren gesterkt in mijn geloof. Een collega op mijn werk die veel met hem te maken heeft (ook in haar kerkelijk vrijwilligerswerk) kan hem wel schieten en heeft hem al meerdere keren terug op zijn plaats gezet.

Díe durf en moed moeten wij hebben, om andere mensen te laten zien dat gewone gelovigen er toe doén, dat ook zíj dezelfde Heilige Geest hebben gekregen met het Vormsel, de Geest die waait waar HIJ wil en niet waar WIJ willen. Sámen bouwen aan die Kerk van Jezus, met vallen en opstaan.

Ook ik ben al vele wegen gegaan … (…) … Zie ook: https://emmanuelweblog.wordpress.com/2010/07/13/in-memoriam-dom-andre-louf-1929-2010/ en https://emmanuelweblog.wordpress.com/2010/09/04/gepland-leven/ .

(…)
Wat ik hiermee wil zeggen: ons leven kent nog vele kruisingen en afslagen. Dat een Kerk daar weinig of geen rekening mee houdt vind ik onuitstaanbaar en tegelijk begrijpelijk, gezien mijn bovenstaande uiteenzetting. Ik weet dat er in plaatselijke kerken en parochies heel wat soepeler gedacht wordt. Dat is een typisch katholieke wijze van omgaan met de kerk(leer). Protestanten kijken daar altijd met zeer gemengde gevoelens naar.

Zwart/wit maar wel treffend: Een zwaar gereformeerde burgemeester zei ooit tegen bisschop Muskens, dat de sfeer bij een begrafenis bij de Katholieken nog heel wat opgewekter is als de sfeer bij een huwelijk bij de zware protestanten.

In andere landen wordt net zo geleefd. Ook toen de vorige Paus nog leefde, was Polen weliswaar oer-Katholiek, maar net zo soepel met de regels. Nu daar meer secularisatie intreed wordt hun afstand tot de Kerkleer wat meer zichtbaar. Hetzelfde zal je zien in andere landen waar het Katholicisme groot is. Dat er een Kerkleer is waar bijna niemand aan voldoet of kan voldoen, is púúr de lat hoog leggen, in de (schamele) hoop dat die toch wel eens gehaald wordt. Uitzonderingen bevestigen de regel; veel uitzonderingen vernielen de regel. Waar is de Gulden Middenweg?

We blijven ernaar zoeken en stoten af en toe ons hoofd en worden even zo vaak bevestigd!

Ik wil je niet antwoorden, maar vond het wel fijn om eens op papier te zetten hoe ik tegen e.e.a. aankijk. Misschien maak ik er wel een blogje van…

Bij deze dus!
Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.