Gelijk

Wij homo’s vinden het belangrijk om te mogen trouwen. Niet dat we het allemaal doen, maar dat het kàn is al belangrijk. Wij homo’s vinden het belangrijk dat we kinderen kunnen krijgen, adopteren, opvoeden. Niet dat we allemaal ook ècht kinderen willen hebben, maar we vinden het belangrijk dat de mogelijkheden er liggen.

Binnen de meeste religies ligt homoseksualiteit nogal gevoelig. Ook dat is niet nieuw en wil ik hier niet opnieuw aansnijden. Maar ik snap soms echt niet waar men zich zo druk om maakt. 10% van de wereldbevolking is homoseksueel. Zal die kleine splintergroep eenzelfde invloed hebben als Al-Qaida en de wereldvrede bedreigen? Het is aardig om eens te weten hoeveel procent van die 10% daadwerkelijk gaat trouwen. Ik weet het niet. Nu is Al-Qaida in staat om een relatief kleine groep te mobiliseren die sinds 11 september 2001 de wereld in haar greep houdt, maar moet eenzelfde dreiging vanuit de homowereld verwacht worden?

Nee, ik weet óók wel dat de paus dat niet gezegd heeft en natúúrlijk zal ik hem die woorden niet in de mond leggen. De paus heeft gesproken over het goede van die warme man-vrouw-gezinnen, waarin ieder van ons is opgegroeid, toch? En ik ben de laatste om te ontkennen dat ik een goede en warme jeugd en dito nestje heb gehad!

Maar ik kan ook erg versluierd praten over bepaalde zaken en dat versluierde praten zal door hen die mij aanhoren al snel bevraagd worden met: “Maar je bedoelt toch……”. En ook al heb ik niets daarvan gezegd, tòch zal het mij aangerekend worden. Het rechtpraten binnen de politiek doet eigenlijk vaak hetzelfde en ook daar schud ik dan vaak mijn hoofd bij. Ik hoor de paus niets daadwerkelijk zeggen over homohuwelijk, homogezinnen, etc. Maar wétend hoe hij daar éérder over gesproken of geschreven heeft, is zijn recente Kersttoespraak zo helder als wat.

Ik hoor exact hetzelfde van die demonstranten tegen het homohuwelijk in Frankrijk. Niemand heeft iets tegen homo’s, iedereen houdt van ze, niemand wil ze kwetsen, maar ondertussen hebben radicale stromingen binnen religies en groeperingen een mega-“Al-Qaida” opgetrommeld om massaal tegen het homohuwelijk te vechten.

Mijn man en ik zijn niet getrouwd. Wij voeden geen kinderen op. Tòch heb ik moeten lachen hoe de Paus zo lekker omfloerst kon praten en zat ik met verbijstering te kijken naar de televisiebeelden van de demonstraties in Parijs. Niet dat ik het in alles oneens ben met de Paus, maar ik vind het zo verdomd jammer dat hij de grootsheid van Gods liefde zo versmalt. Ik vind het niet erg dat veel mensen in Frankrijk en daarbuiten moeite hebben met het homohuwelijk, maar ik vind het jammer dat de grootsheid van Gods liefde zo versmalt wordt. Want wanneer één op de drie heterohuwelijken strandt, hebben kinderen dus geen twee ouders in hun gebroken gezin. Wordt dat ook erkend en gezien?

Mag iedereen zijn of haar eigen leven inrichten en leiden, zoals God hem/ haar geschapen heeft? Kunnen we vreedzaam samen-leven en in ieders leven iets van God zien? Kunnen we elkaar zien als gelijken? Kunnen we respect hebben voor ieders levenstocht, die nog vele kruisingen en dito beslissingen en levenskeuzes kent?

Ik wil eindigen met een pracht stuk tekst uit De blues verlaat jou nooit van De Dijk. Moge het een meditatie zijn voor mij, voor jou, voor de Paus, voor de demonstranten in Parijs, voor iedereen:

Je bent er nog lang niet
Bij lange na niet
De reis is pas over
Aan het eind van het lied
Steeds weer een afslag
Een kruising, een bocht
De reis is pas over
Aan het eind van de tocht

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.