Jij

ezend in de afgelopen UCEA’s hebben een aantal CHJC-leden mooie verhalen met ons gedeeld. Binnen CHJC hebben we allemaal al een stuk leven achter ons liggen en niet één verhaal is hetzelfde. Toch zijn er ook overeenkomsten. De worsteling met bijvoorbeeld veel teksten uit de Bijbel is iets, waar meerderen ervaring mee hebben. Het kan je serieus zondig laten voelen met betrekking tot je seksuele gevoelens ten aanzien iemand van hetzelfde geslacht, laat staan dat je een relatie zou durven aangaan. Soms durf je het aan om in gevecht te gaan met die teksten door studie of gesprekken met andere gevoelsgenoten. Anderen ontmoeten op een dag mensen, die zoveel levenswijsheid in zich dragen en dat op hen overbrengen, dat zij heel anders naar het leven en geloof gaan kijken. Dat zijn werkelijk bevrijdende verhalen! 

elaas is de GayKrant afgelopen maand ter ziele gegaan. Die publiceerde verhalen van mensen die hun biseksualiteit ontdekten en daar verschillend mee omgingen. Die verhalen vond ik verhelderend voor mezelf, omdat ik volbloed homo ben en dus kennis en ervaring daaromtrent mis. Wel ken ik biseksuelen en heb er nooit aan getwijfeld om aan de naam van CHJC ‘biseksuelen’ toe te laten voegen. En het liefst zie ik de hele kleurrijke waaier binnen de homowereld verenigd in onze CHJC-naam, zonder dat het een hele slinger van benamingen wordt. Een CHJC-lid die van geslacht is veranderd moet zich eveneens in de verenigingsnaam kunnen herkennen.

ewust worden van je eigen identiteit, daarnaar in vrijheid op zoek mogen gaan is een (voor)recht van iedere mens. Iedere vorm van dwang in een andere richting door bijvoorbeeld de sociale controle binnen een gesloten, al dan niet religieuze, gemeenschap of door dogmatische wetten en verouderde mensvisies zijn mijns inziens funest om uit te groeien tot een gelukkig mens. De mening dat ik met deze in mijzelf gegroeide opvatting typisch een kind ben (geworden) van een steeds individualistischer wordende westerse maatschappij laat ik graag aan een ander over. Ik weet van mijzelf dat ik graag verder kijk dan mijn eigen wereldje, maar wil wel tegelijk datzelfde eigen wereldje beschermen en koesteren.

oen Paus Franciscus I werd gekozen na een kort Conclaaf moest ik denken aan alle speculaties rond de mogelijke uitslag. Na de balkonscène bleken die als lucht te zijn, net zoals veel verwachtingen van ouders over de toekomst van hun kinderen. Laten we ons bezighouden met wezenlijker zaken. Zou de RK-Kerk dat nu ook gaan doen onder leiding van een sobere Paus, een voormalig aartsbisschop-met-strippenkaart die in een flatje woonde en zelf zijn potje kookte? Als de Leer niet verandert, dan wellicht de pastorale benadering? Is dat ook een leerschool voor ons als we medemensen een heel andere weg zien gaan? Durven wij hen het respect te geven wat we zelf graag willen ontvangen? Lukt het ons het kleurrijke van onze LHBT-wereld kleurrijk te houden?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.