Techniek

“De techniek staat voor niks” is een gevleugelde uitspraak, die ons eraan herinnert dat alles tegenwoordig mogelijk is. Met de kleinste apparaatjes worden hartoperaties verricht en zijn routine geworden, evenals de met elkaar mattende hartchirurgen. Als het allemaal werkt zoals het moet is er geen vuiltje aan de lucht, maar de wereld is te klein zodra er DDOS-aanvallen worden losgelaten op ons internetbankieren of dat er storingen optreden en we praktisch geheel onthand zijn als bijvoorbeeld het internet eruit knalt. Zeker voor halve leken als mijn man en ik moeten er toch al snel hulptroepen ingevlogen worden om de rust te laten wederkeren. Nu ben ikzelf best een handige bliksem, maar techniek is nooit echt mijn sterkste kant geweest, laat staan het fröbelen aan PC’s en aanverwante producten. Maar goed, wie met pek omgaat wordt ermee besmet, dus gaandeweg word ik steeds handiger. Een echte IT’er zal ik echter nooit worden.

Over techniek gesproken…. Als je nu een televisie gaat kopen, zoals wij onlangs deden, dan merk je pas hoe gruwelijk verwend wij hier in het westen zijn. Loop een grote winkel binnen met die schreeuwerige rode reclameteksten (dat we gek zouden zijn als we niet bij hen zouden kopen) en de crisis straalt je niet echt tegemoet. Voor de grootste televisie zouden we toch echt eerst onze woonkamer tot aan de overkant van de straat moeten uitbouwen… Die hebben we dus ook niet gekocht, al is onze elders (!) gekochte multi-mediale smartviera met zijn diagonale 109 cm nog altijd een flinke jongen…! M’n bek viel open toen ik na wat instellingen langslopen op mijn lolbroekentelefoon een YouTube-item aanklikte en de tv ging die vervolgens afspelen. Een HD-film op een usb? Gewoon inpluggen, opzoeken en afspelen maar. Haarscherpte waar je bijna eng van wordt! Gelukkig kunnen we ook gewoon het Journaal zien, al is de kabelexploitant (of heet die tegenwoordig anders?) nog niet zo snel met zijn digitale signaaldoorgifte. Da’s dan weer jammer.

Al snap ik er geen hout van, al die snufjes boeien mij mateloos! Je zou bijna gaan vergeten dat er ook nog zoiets als een papieren krant bestaat, die ik dan ook steeds vaker (inderdaad) vergeet in de bedrijfskantine, omdat ik (joepie!) op de bedrijfsWiFi lekker kan surfen op mijn ‘telefoon’. Zo kan het gebeuren dat ik zo af en toe vanaf mijn werklocatie een twittertje het grote WWW op slinger of via mijn facebook ergens op reageer. Ik twitter, dus ik besta. Je zou het bijna gaan geloven…!

Waarom vind ik dat zo leuk… Ik weet het ècht niet. Moet ik mij bewijzen? Nee hoor. Wil ik opvallen? Misschien. Wil ik soms mensen uit de tent lokken met bepaalde opmerkingen? Ja, soms wel. Al heeft het allemaal weinig nut voor mij. Ik zie best veel zakelijke tweets voorbijkomen. Zo profileren mensen zich in hun job en laten ze zien dat ze interessante dingen zeggen en ‘dus’ ook interessant zijn. Ben ik zo interessant? Ik laat het graag aan een ander over om daar via facebook, twitter of persoonlijk (uh….wat is dat?) mij over te informeren.

De techniek verbindt op al die manieren heel veel mensen met elkaar, maar zijn die bindingen ook hecht en blijvend? Soms wel, soms niet. Mensen leren elkaar kennen via chat, spreken wat af en al heel wat relaties zijn zo ontstaan. Best uniek. Een nieuwe vorm van contact zoeken. En toch… samen met vrienden in het zwembad dobberen en leuke jongens/mannen spotten … niks techniek, niks digitaal, gewoon gezellig samen ‘in real’ wat ondernemen en babbelen. Daar kan de techniek wel wat aan toevoegen, maar die kan dàt nooit gaan vervangen. Gelukkig maar! Daarom ben ik nog altijd blij met mijn/onze papieren UCEA en onze geregelde activiteiten in onze regio. En wat fijn dat die ondersteund kunnen worden door de techniek via website en e-mail.

En dat ‘lijntje’ naar God? Gewoon lekker ouderwets bidden!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.