Alpe d’HuZes: mijn vragen…

Het beklimmen van de Alpe d’Huez is in de Ronde van Frankrijk bepaald geen sinecure. Veel bochten, stijl, hoog. Het is een hele opgaaf en om dan een ‘doel’ voor ogen te hebben is een extra stimulans om de top (meerdere malen) te bereiken.

Wanneer je te horen krijgt dat je kanker hebt, stort je wereld in. Je levensverwachting ga je bijstellen, want je toekomst zie je ineens in een heel ander perspectief. Wubbo Ockels kreeg onlangs te horen, dat hij nog twee jaar te gaan heeft, mits de behandelingen goed aanslaan. Anders kan zijn leven wel eens korter worden…

Er zijn vele vormen van kanker: agressief, tergend langzaam, in een vroeg stadium, in een te-laat-stadium, op allerlei plekken en met allerlei namen. Mijn lieve moeder overleed al weer bijna 19 jaar geleden aan alvleesklierkanker. Voor zover ik het begrepen heb is dat een kanker die tergend langzaam begint en als die eenmaal ontdekt wordt het al veel te laat is. Bij mijn moeder is het waarschijnlijk 10 jaar daarvoor al ontstaan. Het werd twee maanden vóór haar overlijden ontdekt. Bij mijn vader werd een paar jaar geleden in het beginstadium darmkanker ontdekt en verwijderd. Tot op heden met succes…

Een tante van mijn overleed aan een kankergezwel in haar hersenen. Onbehandelbaar. Nog een aantal ooms/tantes overleden aan kanker. Om mij heen hoor ik geregeld van mensen die kanker hebben en eraan zullen sterven. Dat sterven heb ik vaak van nabij meegemaakt, óók van mijn eigen moeder. Het sterven kan hartverscheurend zijn. Het kan ook goed zijn, in de zin van: voltooid leven, geen pijn meer hebben, uitzien naar een nieuw leven elders. De vele verkeersdoden, oorlogsslachtoffers, brute moorden en de vaak ernstige verminkingen doen mij gruwelen. Dan was de dood van mijn moeder verdrietig, te vroeg (superlatieven kom ik tekort), maar wèl vredig, rustig, met overgave, klaar voor de grote reis, klaar om haar Schepper te ontmoeten.

De verhalen die ik hoor op Radio 2 met betrekking tot Alpe d’HuZes zijn vaak emotioneel: mensen hebben nabij ervaringen van kanker (bij henzelf of bij naaste familie of vrienden) en stellen hen als doel voor ogen om de Alpe d’Huez te beklimmen en zo geld bij elkaar te harken om onderzoek naar kanker mede mogelijk te maken. Een nobel streven, omdat zeker de laatste jaren enorme vooruitgang geboekt is en wetenschappers in veel gevallen beland zijn in de eindspurt van een onderzoek van bepaalde geneesmiddelen of behandelwijzen en daar geld voor nodig hebben.

Na het overlijden van mijn moeder heb ik jnog nooit extra bijgedragen aan de kankerstichting dan een jaarlijks kleine gift, zoals zoveel goede doelen van ons jaarlijks een kleine gift krijgen. In eerste instantie had ik na haar overlijden en mijn kloosteruitrede niet veel te makken, dus aan goede doelen deed ik niet. Toen ik het financieel wat breder kreeg maakte ik een Goede Doelen-lijstje en verdeelden de ‘buit’ evenredig. Eigenlijk doen we dat nu nog steeds zo. En nee, ik heb daar niet de minste schuldgevoelens over.

Met alle respect voor het doel van de deelnemers, sponsors en gulle gevers van Alpe d’HuZes heb ik mijn vraagtekens bij deze actie. Het hele land wordt op zijn kop gezet via Radio 2, overal ontstaan acties om geld in te zamelen en je wordt bijna met de nek aangekeken als je aangeeft daar niet aan mee te willen doen. Serious Request is ook zoiets. Maar laat ik mij nu even beperken tot Alpe d’HuZes.

Ons leven wordt meer en meer maakbaar. Doordat we (terecht) ons best doen om gezonder te leven, wordt de algemene levensverwachting eveneens hoger, lees: ouder. Onlangs kwam in het nieuws dat het mogelijk moet worden om onze leeftijdsgrens flink op te schroeven door te stoeien met bepaalden genen. (Mooi artikel hierover in Trouw: “150 jaar oud worden is prima, maar je moet niet uit je tijd geraken”). Ik vraag mijzelf af (en ik vind het helemaal niet erg als je het niet met me eens bent) of we ons niet teveel een mooi leven voorstellen zonder ziekte en pijn. Hoe vaak heb ik deze dagen al gehoord dat de ziekte kanker uitgebannen moet worden. Ik ben vrij naïef ingesteld, maar ik maak mij geen illusies. Kanker zal nooit uit de wereld verdwijnen en is een gegeven in de natuur om de menselijke natuur te selecteren. Een mooie Darwinistische gedachte die ikzelf feilloos kan plaatsen in het gelovige aspect dat God de wereld geschapen heeft en zag dat het zeer goed was.

Is dan ziekte iets goeds? Nee, maar is een onderdeel van de schepping. En nee, het is niet God die dus dat lijden gewild heeft of geschapen heeft, maar het is onderdeel van de natuur. Ziekte, pijn, lijden, het hoort bij het leven, bij onze natuur en God wil juist dáárom zo dicht bij de mensen staan.

We mogen nooit lijdzaam toezien bij mensen die ziek zijn of lijden. We moeten hen bijstaan, helpen, samen verder, maar tevens elkaar leren om ook afscheid te nemen. Van elkaar, van het leven. Niet balen van wat je niet meer krijgt, maar blij zijn met wat je hebt gekregen. Blij zijn dat bepaalde mensen je levenspad gekruist hebben en jou, ook na hun dood, blijven inspireren. Dàt is gaaf! Ook dat heb ik vaak gehoord de laatste dagen op Radio 2.

Ik heb mijn vraagtekens bij bepaalde hypes die dankzij de multi- en sociale media nog veel sterker en krachtiger op ons afkomen en ons in een korte roes brengen van de maakbaarheid van ons leven. Komen er ook van dit soort acties voor zoiets als reuma, dat veel meer jouw kwaliteit van leven kan beïnvloeden op een zéér lange termijn, die met kanker al lang zou zijn beëindigd? Taaislijmziekte? Multiple Sclerose? Ik denk dat we dan al lang op die acties uitgekeken zouden raken.

Alpe d’HuZes: prima initiatief, maar ik word eenzijdig bedolven door de ziekte kanker. Maak het breder èn wees realistisch met ons leven en wat daarin gebeurd. De saamhorigheid met zo’n actie verdient echter alle lof en mag ná zo’n actie ook best nog wat extra gecultiveerd worden. Het zou onze maatschappij in ieder geval een stuk vriendelijker en leefbaarder maken!

En laat ik héél eerlijk wezen. De inhoud van de ondertitel:

Anderen Faciliteren en Inspireren om Goed, Gelukkig en Gezond te leven met Kanker!

heb ik erg weinig voorbij horen komen…. Jammer! Want dàt is exact waar ik op doelde in mijn blogje hierboven…!!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.