In Memoriam: Mgr. Joannes Gijsen (1932-2013)

In 1972, ik was toen 9 jaar en net misdienaar geworden in het Karmelieten-klooster in mijn Brabantse woonplaats, werd Gijsen bisschop van het Bisdom Roermond. Ik kreeg er weinig van mee.
image
Bisschop Gijsen trad, vlak na Mgr. Bär van Rotterdam, begin 1993 plots terug als bisschop van Roermond, nadat het in Rome maar ook bij hemzelf duidelijk geworden was, dat hij de afgezonderde positie van zijn bisdom, inclusief de seksschandalen op zijn priesteropleiding Rolduc in Kerkrade niet meer in de hand had. Daar bovenop kwamen een aantal gezondheidsklachten die al dan niet te maken hadden met de stress die alle problemen bij hem opriepen. Hij vertrok ijlings naar een klooster van zusters in Oostenrijk en werd in1996 benoemd tot Bisschop van het Bisdom Reykjavik op IJsland. Die plek alleen al gaf aanleiding voor talloze grappen en grollen…. Ik heb daar altijd hartelijk om kunnen lachen. Een goeie Katholieke mop is aan mij wel besteed!! Maar toch … enige weemoed bij al die lol was mij niet vreemd. In 2007 kwam hij terug, trok in bij zijn zus in Sittard en werd al spoedig rector bij de Zusters Karmelietessen aldaar tot aan zijn dood, maandag 24 juni 2013.
image
Daar lag hij opgebaard, daar wenste en kreeg hij zijn laatste rustplaats. Inderdaad, hij wilde niet begraven worden in de Bisschoppelijke Grafkelder, maar in alle eenvoud op het kloosterkerkhof, om zo de zusters en hen die hem gekend hebben makkelijker de gelegenheid te geven bij zijn graf te vertoeven en te bidden. Eenvoud en soberheid, gelijk zijn patroon Johannes de Doper, op wiens feestdag bisschop Gijsen mocht heengaan! Voorzienigheid?

Ik heb veel aan Mgr. Gijsen te danken.

In de tijd dat ik hem leerde kennen, zo rond 1980, was ikzelf meer en meer bezig met mijn (Rooms-Katholieke) geloofsleven. Ik kwam aardig in de conservatieve hoek terecht. Meerdere malen bezocht ik Rolduc, heb daar fantastisch mooie Bezinningsdagen meegemaakt en heb er mijn Roomse wortels verstevigd en verdiept. Ik werd lid van de Werkgroep Katholieke Jongeren, ontmoette op een Landelijke Katholieke Jongerendag Moeder Theresa, richtte in mijn woonplaats een RKJ (Regionale Katholieke Jongerengroep) op, ging met 100 jongeren mèt bisschop Gijsen naar Rome, ontmoette Paus Johannes-Paulus II in een privé-audiëntie en ontwaarde bij het graf van de Apostel Petrus mijn religieuze roeping. Om daar meer helderheid in te krijgen heeft Mgr. Gijsen een cruciale rol gespeeld met gesprekken en goede raad, op een warme en meelevende wijze die mij hogelijk verbaasde. Nog altijd ben ik hem voor dit alles, inclusief zijn gastvrijheid en heerlijke Limburgse Vlaai, blijvend dankbaar, ook al heb ik later afstand genomen van zijn conservatieve visie en dito kerkbeleving. Maar een prachtige levenservaring, een goed gevuld religieus rugzakje en vele goede contacten gaan met mij mee gedurende mijn verdere leven!

Tegelijk zag ik indertijd op “Rolduc” aanstaande priesters dromen van en pronken met (lees: geilen op) de mooiste en conservatiefste priestertoga’s en witte boordjes. Ik zag priester Schröder (emeritus-Vicaris-Generaal van de Bisdom ’s-Hertogenbosch en docent aan de priesteropleiding “St.Janscentrum” aldaar) ’s-avonds laat (naar ik daags erna vernam: urenlang) posten op de gangen van de slaapkamers om te checken of de gasten en studenten niet bij elkaar op de kamers kwamen of waren…! Ja, de preutsheid zat diep geworteld!

Nu is bisschop Gijsen heengegaan en een zowel in gelovig als persoonlijk opzicht  discutabel maar evenzo vrome mens heeft zijn levensboek gesloten. Met name zijn harde kant en lijn komt ter sprake in media en gesprekken. Niet onterecht, maar er is méér. Dàt wilde ik óók graag aan de vergetelheid ontrukken.

Veel mensen hebben onder zijn beleid geleden en er littekens van overgehouden. Dat doet mij pijn. Littekens zijn echter het levende bewijs dat de tijd wonden kan helen. Laten we die wonden niet opnieuw openhalen.

Ikzelf ben en blijf hem dankbaar voor wat hij voor mij persoonlijk betekend heeft (al zal hij mijn huidige levenswijze niet erg appreciëren…). Zijn beleid en visie van toen zal ik altijd blijven afkeuren. Nu hij gestorven wil ik hem hetzelfde toewensen als wat ik iedereen en uiteindelijk ook mijzelf toewens: vredige rust en een gelukkig leven bij de goede God, die hij op zijn wijze heeft gediend.

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.