Leeg

Mindfullness is helemaal hot, trendy, hip, ín! Door ons jachtige leven zijn momenten van rust en jezelf ‘leegmaken’ niet onbelangrijk. Tijdens de afgelopen Ontmoetingsdag van CHJC was er zelfs een workshop over, waar ik overigens niet aan heb meegedaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet zo op de hoogte was van de betekenis van dat mindfullness (lees: wist er geen snars van af!). Daarom ben ik maar eens even druk (niet bepaald mindfullness) gaan Googelen…

Kort (misschien zelfs tè kort) door de bocht: afkomstig uit het Boeddhisme is het een manier van zitten, ademhalen, mediteren om je geest leeg te maken. En komt er toch een storm van gedachtespinsel in je op …. gewoon laten komen. Ze drijven wel weer over als de wolken die zeilen op de vaart van de wind.

Ondanks de kritiek in het verleden en heden uit religieus-orthodoxe hoek mag je niets anders dan concluderen dat deze oosterse vorm van meditatie prima in te passen is binnen bestaande religies. In veel kloosters is oosterse meditatie-techniek gangbaar geworden. In de nieuwe RKK-kloosterserie liet abdij de Slangenburg in Doetinchem zelfs een prachtige Zen-zolder zien, die ogen en geest rust geven tijdens de meditatie. De geschiedenis van het Christendom heeft altijd meditatie gekend en toegepast, zij het met andere technieken en inhoud. Denk hierbij aan het eindeloos herhalen van een korte tekst die je aanspreekt en die je je eigen wilt maken, eindeloos herkauwen in je geest, in het Latijns: ruminare. Zo kan ook het Rozenkransgebed door het eindeloos herhalen je geest tot rust brengen, al is de devotie daar om heen zodanig ‘verrijkt’, dat je best ‘druk’ aan het bidden/mediteren bent. Niet echt mindfullness dus…

Bij veel Moslims zie je vaak een gebedssnoer, de Tasbih, in de handen en oosterse Christenen kennen de Tsjotki. Allemaal mogelijkheden en technieken om op korte of lange momenten even te ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen. Alhoewel ikzelf in het klooster heb gezeten en geregeld momenten nam van alleen-zijn en mediteren (tenslotte ben je daar ook ‘monnik’ voor, komt van ‘monos’, wat ‘alleen’ betekent), zijn voor mij die verstilde momenten spaarzaam in mijn huidige leven. Ik ben dan ook geen monnik meer, maar als ik af en toe een paar dagen in ‘mijn’ vroegere abdij of in een ander klooster verblijf is dat proces van ‘tot rust komen’ een zalige onderdompeling. Lekker ‘leeg’ worden, om daarna de hele ‘tsunami’ van onrust weer over je heen te krijgen. Misschien snap je waar ik naar toe wil.

Zo maar af en toe wat rust zoeken om jezelf ‘leeg’ te maken, blijft bij die momenten steken. Een hype, iets wat hot is, plotsklaps op komt zetten en over een paar jaar weer ‘not done’ is: ik zet er mijn vraagtekens bij. Pas als wij structureel, wekelijks of dagelijks, in een vast stramien momenten en tijden nemen van rust, alleen-zijn, mediteren zo je wilt, dàn zal het je lichaam en geest goed doen, zie je minder tegen problemen op, relativeer je veel dagelijkse noodzakelijkheden en kun je zonniger en frisser in het leven staan. Diverse mensen in mijn omgeving hebben Yoga, Zen en aanverwante meditatie(-technieken) ingebed in hun levensritme. Ik kan dat alleen maar toejuichen!Dat je aard en karakter hierin mede een cruciale rol spelen moge duidelijk zijn!

Vroeger gingen mensen vaak of vaker naar de kerk, som ook al wat eerder dan de aanvangstijd, om tot rust te komen en je gedachten te richten op het Hogere. In een klooster gebeurt dat niet anders, zelfs intenser. Hoe worden wij aandachtige mensen, zonder meteen de ‘monnik’ uit te hangen? En hoe kan ik, zonder klooster(ritme), recht doen aan mijn contemplatieve inslag?

Dat is voor mij al 19 jaar lang een meditatie op zich! En na dit schrijven ga ik me maar weer even ‘leeg’ maken….

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.