Stille Zaterdag

Een dag van ‘weten wat komen gaat’… van stille verwachting, uitzien naar de belofte.

Het was me een (aanloop naar de) Goede week wel. Mijn 100-jarige tante, oudste zus van mijn pa, ging achteruit. Via een familiare WhatsApp-groep werden we op de hoogte gehouden. Dat was vooral handig, omdat mijn schoonfamilie en mijn eigen familie naar Zeeland kwamen in verband met een verlate viering van mijn 50-ste verjaardag. Zo kon ik mijn vader op de hoogte houden. Op zaterdag 12 april overleed zij ‘s-ochtends vroeg, terwijl we die dag zouden feesten. Dat laatste ging (gelukkig) gewoon door, maar wel met een rouwrandje. Na thuiskomst van ons afsluitende diner vernamen we dat een dierbaar CHJC-lid plotseling was overleden op diezelfde dag. Dat werd aanleiding om meteen en de hierop volgende dagen via mail en telefonisch als lid van het regiobestuur van CHJC met elkaar contact te houden en de leden in te lichten.

Een opgave om deel te nemen aan de regionale pelgrimage naar de Chrisma-mis van ons Bisdom Breda in Oudenbosch moest ik afzeggen, want op die woensdag zou in ‘s-Gravenhage de uitvaart plaatsvinden van mijn tante. Dat was een goede en waardige dag, afgesloten met een familie-samenzijn.

Mijn hoofd was nog geheel vol van al deze gebeurtenissen, terwijl het Paastriduum voor de deur stond. Op Witte Donderdag ben ik actief geweest als acoliet en aan het eind van de Eucharistieviering heb ik de Aanbidding mogen afsluiten.

Op Goede Vrijdag, na eerst ons huis Paasklaar gemaakt te hebben, ging ik om 15.00 uur (het uur van Jezus’ kruisdood) mede voor in onze parochiekerk in de Plechtige Kruisweg. Op diezelfde dag vond het afscheid van ons CHJC-lid plaats in besloten kring (alleen voor familie). Een reeds voorbereid “In Memoriam” plaatste ik die avond op de landelijke CHJC-site. ‘s-Avonds gingen we naar de Herdenking van Jezus’ Kruisdood in mijn parochiekerk en mocht ik als kerkganger alles laten bezinken.

Nee, bezonken is mijn heftige week nog niet. Vandaag op Stille Zaterdag ben ik wat aan het freubelen op mijn PC, beetje aan het opruimen en naar mooie wielrenners wezen kijken bij de start van de ZLM-tour.

Mijn hoofd is vol, vol van emoties die alle kanten uit vliegen. Maar de rust treedt in. Vanavond gaan we samen naar de Paaswake in onze PKN-Gemeente. Niet teveel Roomse symbolen en rituelen. Die heb ik even genoeg gehad. Even sec Pasen vieren, zonder opsmuk. Best stom. Symbolen en rituelen tillen doorgaans een mens op uit het alledaagse en geven dan voer voor het verwerken van je gevoelens om alles een plekje te mogen geven. Maar die symbolen, die rituelen heb ik al gehad, zoals ik woensdag al het gevoel had dat ik Goede Vrijdag al achter de rug had.

En toch… vanavond zal de hele week nog één keer over mij heen komen. Maar dan wil ik het loslaten, laten verrijzen!

Zalig Pasen!!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.