Leed

In de aanloop naar de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag verdiep ik mij in hetgeen ver voor mijn geboorte gebeurde in de Tweede Wereldoorlog. In mijn jeugd woonde ik aan de “Singel 40/45” en ook al zal de betekenis van die naam ongetwijfeld ter sprake zijn gekomen, het daalde pas later bij mij in. Wellicht tekenend voor een onbezorgde jeugd!?

Ook op televisie houden de nodige programma’s de herinneringen levend aan die afschuwelijke periode, die sommige familieleden zo aan den lijve hebben meegemaakt. Een halfbroer van mijn overleden moeder sneuvelde aan de Zuid-Willemsvaart nabij Zijtaart op de eerste oorlogsdag. Belangrijke herinneringen met lessen voor vandaag. Waardevolle momenten om passende invulling aan te geven, want onze vrijheid is niet vanzelfsprekend.

Wie vervolgens naar het Journaal kijkt, ziet dat de mensheid niks geleerd heeft. Bomaanslagen met tientallen doden, die vaak onherkenbaar zijn geworden. Beelden van de 4300 jaar oude stad Homs in Syrië met alleen maar gaten en niet één huis onbeschadigd. En waar zijn die ruim 650.000(!) inwoners? Nu noem ik een voorbeeld, maar iedereen kent plaatsen en landen, waar onze vrijheid niet zo vanzelfsprekend is, waar beknotting en beperking van vrijheid eerder regel dan uitzondering zijn, waar marteling, vervolging en moord schering en inslag zijn.

Moedeloos word je er van. En op afstand kan ik er bitter weinig aan doen. Vaak is klein en groot leed vlak bij ons en zien we het niet eens. Mensen die door overlijden plots een partner verliezen, mensen die onafwendbaar nieuws over hun gezondheid te horen krijgen…. De betrokkenen en directe naasten hebben dan heel wat te verstouwen aan gevoelens van onmacht, verdriet, woede, berusting. En niet alleen zij, maar ook wij moeten deze onheilstijdingen in ons eigen leven een plek geven als het ons raakbaar nabij komt.

Tips? Erover praten, erover schrijven, met de betrokkenen erover praten, de leuke dingen in het leven niet links laten liggen, genieten van de goede momenten in het leven en je niet teveel gelegen laten liggen aan beknottende meningen en regels van anderen. Voor je het weet loop je met een kop als een zuurpruim, zie je het leven alleen maar zwaar en is de wereld een ‘dal van tranen’. Maar nooit erin berusten.

Wij zijn geschapen om met elkaar iets te maken van deze wereld. Vrede scheppen veraf, maar zeker dichtbij. Meeleven met het leed van anderen, bijvoorbeeld in Syrië, maar zeker ook met het leed ‘om de hoek’. De kunst is alleen om niet te blijven steken in dat leed. Het leed van een ander moet niet jouw leed worden. Dat is zowaar geen klein kunstje. Dat vraagt ook om afstand te nemen en jezelf er niet in te verliezen. Ik zeg altijd: Als jij zelf niet lekker in je vel zit, kun je een ander niet opbeuren en steunen. Of toch?

Het meest aangrijpende van de Kruisweg van Jezus vind ik de momenten waarop Hij, gemarteld en bijna “aan het einde van Zijn Latijn” de treurende vrouwen van Jeruzalem troost en, hangend aan het Kruis, zijn meest geliefde leerling Johannes als ‘zoon’ aan zijn moeder Maria geeft. Medelijden terwijl je zelf zo lijdt….

 

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.