Media

Op vakantie in Noorwegen was gratis WiFi een zeldzaamheid. Op de campings moest betaald worden en waar het wèl gratis was, was het overbelast omdat voetbalfanaten flink zaten te streamen. Ik heb dus flink kunnen afkicken en eigenlijk beviel het steeds beter.

Omdat wij het Noors in de kranten aldaar niet machtig zijn gebeurde het dat een vliegtuigcrash in de Oekraïne niet lang onze aandacht had, totdat een sms van familie ons van de Nederlandse impact ervan op de hoogte bracht.

Drie weken lang (net zoals vroeger…) weinig nieuws en weinig media is zo gek nog niet. Je beseft meer en meer dat we iedere dag gebombardeerd worden door de media, info die we bij lange na niet meer kunnen verwerken en dus onverschilligheid veroorzaakt. Òf je wilt wèl alles volgen, met als gevolg dat depressiviteit in onze maatschappij schrikbarend toeneemt.

Niet echt een verbazingwekkend gegeven. De wereld kent veel haarden van geweld, moord en doodslag en dank zij die media worden wij feilloos, nauwkeurig en ‘live’ op de hoogte gehouden.

Ik kijk naar een indrukwekkende stoet van rouwauto’s en zit er naar te kijken alsof ik een nabestaande ben van de vliegramp op Tenerife of Tripoli. Foute gedachte? Omdat het een zinloze aanslag was? Ik weet het niet.

Ik zie die 34 lijkwagens rijden en beeld mij in dat er op datzelfde moment minimaal duizend lijkwagens door Gaza rijden. Maar ja … door wiens schuld?

En ondertussen komen wij een dag eerder terug van vakantie om een lieve tante te begraven. Wij lopen in de lijkstoet midden tussen veel verdriet… Hier is gelukkig geen media-aandacht nodig.

Media heeft een enorme invloed op ons dagelijks leven. Het kan meningen radicaal laten omslaan en bewerken. Gelukkig ontgingen mij de blote-boten-foto’s in de kranten na de door ons bezochte Gay Pride in Amsterdam, maar las ik over een indrukwekkend begin ervan ter herdenking van MH17-slachtoffers en de AIDS-activisten en -geleerden daaronder.

Ik las achtergrond verhalen rond de Marokkaanse en Joodse boot. En natuurlijk mocht ik de mooie preek van de zondagse Gay Pride Kerkdienst lezen, een dienst die wij helaas moesten missen.

Ik heb een haat-liefde-verhouding met de media, maar dat ik ook zoveel moois snel kan zoeken en vinden vind ik weer een zegen. En ik ben als een kind zo blij, wanneer mijn weblog af en toe een hoog aantal lezers op één dag trekt. Ook dat is media. Mijn media. En die kan onbewust veel losmaken. Dat was te lezen in de vorige UCEA’s…

Maar die lolbroekentelefoon van mij is een uitkomst als ik een stil moment heb op mijn werk en even wat anders wil dan Facebook, Twitter, weblog of anderszins. Zo heb ik tijdens de graanoogst op zo’n stil en rustig moment (ik gaf het al aan) die Gay Pride Preek gelezen, bovenop een graanberg. Dat was een stil moment. Bezinnend. Verdiepend. Ik werd er blij van. Zomaar. Tussen die duizenden tonnen binnenkomend graan.

Inderdaad. De vakantie is voorbij. De media-stilte ook.

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.