Doortastend geloven?

Ach, ik wist het allemaal zo zeker! Mijn Rooms-Katholieke Kerk wist en weet het ook allemaal zeker! En bad of zong ik niet in de Geloofsbelijdenis, dat “Ik geloof in de éne, heilige, katholieke en apostolische kerk”? En het was dan toch logisch dat al die kerk-afscheidingen sinds de tiende eeuw uiteindelijk toch weer zouden moeten terugkeren in de Schoot van de Heilige Moeder de Kerk?

In dit kleine stukje tekst ligt een enorme lading aan geloof, waarvan ik in ieder geval de 100%-zekerheid achter me gelaten heb. Wow, wat kan een mens op zijn of haar weg veel tegenkomen, dat niet het ongeloof maar een gezonde twijfel haar intrede doet!

Nadat ik zelf, na een gewone geloofsopvoeding thuis, verder de kerkelijke weg bewandelde en langzaamaan opschoof van het ‘midden’ naar ‘rechts’ en dus voor een aantal jaren de conservatieve hoek indook, vielen na een oecumenische viering mijn eerste schellen van de ogen. De toenmalige rector van de ziekenhuiskapel in Oss, waar ik toen acoliet was, deed samen met de plaatselijke dominee een oecumenische viering. Maar, hem eigen, was die dienst meer Rooms aangekleed dan oecumenisch….bewust! En na de dienst zei hij, niet al te hard, lachend tegen mij: “Zo, dat was een mooie Rooms-oecumenische dienst, toch?!” Ik viel even stil en mijn uiteindelijke beaming kwam er, tot mijn eigen verbazing, niet van harte uit.

In het klooster waarin ik kort daarna intrad was driekwart van de gasten van protestantse signatuur en de dominee/vertaler van de Naardense Bijbel kwam er bijna wekelijks zijn preken voorbereiden en deed in àlles mee! Toen kwam de oecumenische kiem in mij al tot bloei, welke nu door mijn oecumenische relatie en hierdoor gegroeide dito kerkgang tot volle bloei is gekomen.

Mijn twijfels over de beweringen van mijn roomse Kerk, dat zij als enige de Waarheid in pacht heeft, zijn door mijn gezonde wijdere levensblik niet zozeer groter geworden, maar gestaafd aan het leven zelf en goed bevonden. Met andere woorden: het leven heeft mijn geloof verrijkt, verdiept èn verbreed. Ik heb óók echt mijn zondag, als ik, als Roomse knaap, samen met mijn man naar een protestantse dienst ben geweest.

Ik moet eveneens erkennen, dat ik het geloof gevaarlijk vind. Ik zie wat er tussen verschillende geloven, binnen het Christendom èn in de Rooms-Katholieke Kerk aan ruzies, machtsspelletjes en toe-eigening van de Enige Echte Onvervalste Waarheid op slagvelden worden uitgevochten, figuurlijk èn letterlijk! Zomaar wat voorbeelden met een Heilig Boek als grondslag:

* IS snijdt ongelovigen naar de letter van de Koran de keel af, omdat zij des doods schuldig zijn…….
* De eerste politiek-actieve SGP-vrouw prijst de doodstraf aan, wil zèlf de beul zijn èn stoelt dat op Bijbelse gronden, omdat de terdoodveroordeelden des doods schuldig zijn……

Waarom lezen wij in de Bijbel dat wij niet mogen doden, maar lezen we in diezelfde Bijbel dat tienduizenden in Naam van JHWH worden afgeslacht? Ligt hierin niet eveneens een kiem van radicalisering binnen ons eigen Christendom? Anders Breivik, die ruim 70 jongeren neermaaide op dat Noorse idyllische eilandje, had contactlijsten met vele gelijkgezinden, waaronder ook Nederlandse orthodoxe Rooms-Katholieken. Ik bedoel maar….

Nee, ik ben niet meer zo’n doortastende gelovige. Ik ben meer gegroeid tot een tastende gelovige, een zoeker. Maar met mijn Rooms-Katholieke bagage èn met mijn oecumenische inborst ben ik Gods Genade gaan ervaren als vriendschap tussen de mensen, als vriendschap met Hem, vaak dus als iets tastbaars dat mij sterkt en verlicht op mijn levensweg!

En voor dit rijke inzicht een speciale dank aan diezelfde vertaler van de Naardense Bijbel!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.