Zichtbaar

 Gedurende mijn afgelopen ploegendienst, waarin door twee ploegen gedurende ongeveer zes weken de geoogste zaaigranen zaaiklaar werden gemaakt, was het onder mijn (deels ingehuurde) ploeggenoten door gesprekken al snel helder dat ik homo ben. Na verloop van tijd werden er ook homo-gerelateerde grapjes uitgeprobeerd, waarop ik zodanig inhaakte, dat niet zij maar ik aan het langste eind trok. Zelf maakte ik ook de nodige kwinkslagen, soms ook om mijn collegae (weer) voor te zijn.

Op een bepaald moment werd een één of ander ‘Geer & Goor’-gilletje geïntroduceerd en mijn ploeggenoten gingen er flink mee aan de haal. Al meerdere keren hadden mijn ploeggenoten (allen hetero, naar eigen zeggen) aangegeven, dat ze niet aan mij konden zien dat ik homo ben. Toen dat ‘gilletje’ door hen te pas en te onpas werd gebuikt, gaf ik ze een flinke sneer door te zeggen: “Nou moe, aan mij kunnen jullie niet zien dat ik homo ben, maar bij jullie druipt het er vanaf!!” Einde intensief gebruik van het ‘gilletje’…! Een andere (tijdelijk ingehuurde) collega (van een streng-gereformeerde kerk )was hoogst verbaasd, zo vernam ik, toen hij hoorde van een andere collega dat ik homo ben. Ook hij had dat niet in de gaten gehad en dus niet aan mij gezien. Frappant was dat juist na deze ‘openbaring’ het onderlinge contact minder stug werd.

Ik ben dus niet benauwd om af en toe mijn aanwezigheid als zijnde praktizerend homoseksueel op subtiele wijze onder de aandacht te brengen. Daags voor de International Coming Out Day (11 oktober), een vrijdag en voor mij op dat moment een gewone werkdag voor mij, droeg ik naast mijn Franciscaanse polsbandje ook het Regenboog-polsbandje. En jawel, dat had weer een paar leuke gesprekken tot gevolg. Tijdens een kleinschalige bedrijfsbarbecue, die traditiegetrouw sinds enkele jaren wordt gegeven voor hen die betrokken zijn geweest bij de oogst en de verwerking ervan daarna, mag men de partner meenemen. Naast het feit dat ik het gewoon heel leuk vind dat Anne en ik tezamen worden uitgenodigd, vind ik het ook goed om op zulke momenten te laten zien dat mijn partner een man is. Ik vind het goed om dan zichtbaar te zijn als homoseksueel.

Ik loop niet met mijn homoseksualiteit te koop, maar als in gesprekken gerefereerd wordt aan ‘de vrouw thuis‘, dan ben ik direct helder in mijn reactie: “Ik hoop niet dat hij zich verbouwd heeft, maar ik heb nog altijd een vent thuis!” Het is dan genieten van de gezichtsuitdrukking…! Ik weet dat zichtbaarheid van mijn homoseksualiteit niet door iedereen gewaardeerd wordt. Het zij zo. Ik vind het belangrijk om te laten zien wie ik ben en hoe ik leef. Ik ben ervan overtuigd dat die instelling een bijdrage kan leveren aan een goede integratie van LHBT-ers in kerk en samenleving. Onze homocultuur heeft vele uitdrukkingsvormen en die hoef ik heus niet allemaal te waarderen om toch te kunnen zeggen dat ze er mogen zijn. Dat geldt ook voor de vele uitdrukkingsvormen van andere kerkelijke of maatschappelijke groeperingen. Daarom ook ben ik overtuigd van het bestaansrecht van fenomenen als gaypride, rokjes- en hoedjesdragende refo’s, Pink Christmas kerkdienst, Stille Omgang (Amsterdam), roze volleybalclub “Hup Over Het Netje”, etc. Zichtbaarheid is iets goeds, ook iets cultureels, zolang ieder mens altijd maar in vrijheid mag kiezen.

Ik hoop, dat ook in het nieuwe jaar 2015 de vrijheid voor iedere mens geëerbiedigd mag worden. Tolereren, accepteren en respecteren vind ik hiervoor te zwak uitgedrukt. Ik hoop ook dat ikzelf die eerbiediging voor iedere mens kan opbrengen, ook al ben ik vaker geneigd expliciete uitspraken te doen. Ik hoop daarom, dat de herdenking van de Geboorte van Jezus ook in mij nieuw licht zal scheppen om die eerbiediging van Gods Schepping in woord en daad om te zetten!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.