LEVENSSYMFONIE

Op 20 december 1994, vandaag 20 jaar geleden, overleed  om 13.00 uur mijn moeder. Op de dag van haar begrafenis, daags voor Kerstmis, was dit gedicht ter ere van haar. Moge mijn moeder en alle overledenen rusten in vrede!

Advent en Goede Vrijdag
gaan onverwacht hand in hand.
Maar ook het Kerstfeest en Pasen
en dat is de mooiste kant.

Alles lijkt duister, alles verdoofd.
Ondergegane zon, nog een beetje avondrood.
Maar zalig zij, die heeft geloofd
in het nieuwe leven dat nu ontsproot

aan de Boom van het Eeuwige Leven.
Dat was mamma, Leny; haar voorbeeld,
voor ons als laatste gegeven.
Waar vind ik nog ooit zo’n evenbeeld?

Haar leven was vol, vol van leven
voor de andere, het gezin en daar buiten.
Zij had een leven, vol van geven.
Zij kon tot niets anders besluiten.

In de kamer, waar God haar kwam halen,
heb ik gestaan, met op mijn lippen een vraag
en mamma zei ‘Ja”op mijn kloosterplannen, zonder dralen;
dat is negen jaar geleden vandaag … !

Haar woorden, haar daden
spraken van God, helder en klaar.
Haar geloof was niet te versmaden.
Tot het laatst een sterke vrouw, voorwaar!

Nu de laatste noot is neergeschreven
is haar levenssymfonie voltooid
en mogen wij in vreugde beleven
wat nu rijkelijk aan schone klanken wordt rondgestrooid.

“Denk terug, maar niet
in de dagen van pijn en verdriet.
Denk aan mij terug in de stralende zon,
hoe ik was toen ik alles nog kon.”

Dat is haar wens, nu haar ster is gerezen
en schittert over de heuvels van ons bestaan.
Gods Horizon rijst op, zij heeft niets te vrezen.
Vervuld met haar melodie zullen wij in dank haar volgen gaan.

Haar voorbeeld, zoals zij Jezus heeft beleden;
dat is het grote geheim dat ik bezing.
Mamma, Leny, heeft de strijd gestreden;
ons wacht nu de navolging … !

24 december 1994. (Copyright: Emmanuel)

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.