Krom

Komt het door de massale live-beelden van de media dat de wereld in shock is rond de terroristische aanslagen en -afloop op de redactie van het satirische spotprenten-blad “Charlie Hebdo” en de Joodse supermarkt in Parijs? Ook ik leef mee en volg veel op de voet, maar ik heb ook veel overdenkingen en bedenkingen. Die enorme massaliteit van politie- en anti-terreur-eenheden om twee mannen op te sporen zijn uniek en tarten bijna onze stoutste verbeeldingen. Dat ‘trekt’ je als het ware naar de diverse media om het te zien en te volgen. Dat is niet alleen sensatie maar ook verbazing. Je wordt meegezogen in de tsunami aan medeleven en meningen: ik moet alles kunnen zeggen en iedereen moet dat maar pikken, dus: “Je suis Charlie”. En natuurlijk mogen we voor onze mening opkomen en natuurlijk is het allemaal verschrikkelijk als mensen worden beknot in hun mens-zijn. Maar dat gebeurt niet alleen in Parijs!

Recht voor z’n raap: in Nigeria vond gedurende diezelfde dagen een massale afslachting plaats van 2000 (tweeduizend!) mensen, voornamelijk vrouwen en kinderen door Boko Haram. Dit bericht kwam in de marge van de “Je suis Charlie”-hype tot ons. Meer dan een miljoen mensen liepen in Parijs in een protestoptocht met tal van regeringsleiders erbij en allemaal heetten zij ineens Charlie. Voelde niemand zich daar Nigeriaan, een inwoner van Syrië, een transgender of homo of biseksueel of lesbienne in Rusland die daar behandelt wordt als een Jood onder Hitler? Als er een miljoen mensen samenkomen na de brute afslachting van 16 onschuldigen, hoevelen komen dan ergens samen na de vele tienduizenden afslachtingen in Nigeria, Syrie, Irak en waar dan ook door terroristen als IS, Boko Haram, Assad en noem er nog een paar? Nee, ik plaatste geen “Je suis Charlie”-tekst op mijn twitter-account, Facebook-pagina en website, omdat ik het te eenzijdig vond. Ik probeerde mij niet te laten meeslepen in de massa-hysterie die ontstond, maar probeerde mij te verplaatsen in een getraumatiseerde Nigeriaan, die de moordpartij met eigen ogen heeft gezien en die vervolgens in de krant het verslag leest van de “Je suis Charlie”-demonstratie in Parijs…

Of het gezond voor mij is dat ik deze bedenkingen heb weet ik niet. Ik hoop oprecht, dat ik niet gelijk in de loop van een automatisch vuurwapen moet kijken van iemand die het niet met mij eens is. Als je het hebt over letterlijke inspiratie voor geweld kun je zowel in de Koran als de Bijbel uitstekend terecht. Het afhakken van ledematen of het uitrukken van tong of ogen is niet alleen iets uit de Koran. Het massaal afslachten van hele volkstammen is niet louter een Islamitisch ideetje. De Bijbel staat vol met tips en adviezen hoe je dat kunt aanpakken, compleet met strategische suggesties. Hoe krom is het als wij moord en brand schreeuwen bij zoveel moord en ellende en wij met of zonder ons ‘Heilige’ Boek anderen het leven letterlijk of figuurlijk ontnemen…

Mij moest dit even van het hart. De slinger met goede wensen, twee maal acht meter, hangt nog frivool door onze kamer tot eind januari. Met alle verschrikkingen die nauwelijks twee weken na de laatste vuurpijl tot ons komen zouden die kaarten er bijna van gaan verbleken. Dat mag niet. Maar ik weet ook, dat ik in mijn eentje niet alle ellende in de wereld kan oplossen, laat stáán op mij nemen Daarom vat ik alle ellende, alle schuldige en onschuldige doden, alle zorgen, alle pijn, alle verdriet, alle trauma’s, alle verschrikkingen, MAAR…. óók alle mooie levensmomenten, alle vreugde, alle ontroering, alle blijheid, alle geluk, kortom ….àlle gebeurtenissen van àlle mensen samen in dat éne kaarsje, dat éne waxinelichtje, dat éne vlammetje in dat rode vuurvaste waxineglaasje bij ons op het dressoir. Zal het helpen? Ik weet het niet. Ik bid om vrede. Helpt het? Ik weet het niet. De volgende dag lees ik van alwéér een aanslag, nu door een gehersenspoeld tienjarig meisje. En toch … dat vlammetje in dat rode glaasje … Tòch een Zalig Nieuwjaar?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.