In Memoriam: pastoor Klaas Jan Homan *22-10-1944 +14-1-2015

Klaas Jan bij ons thuis op bezoek op 21 maart 2010 om de verbouwing te bewonderen. ©Emmanuel

Een grap, een mop; als Klaas Jan belde was het bijna vaste prik: “Zeg, ken je deze al?”. Het was een binnenkomer voor een gesprek, soms op de meest onmogelijke tijdstippen en soms ook in een irritante frequentie, maar altijd warm èn informatief. Want er was altijd wel wat gebeurd in die Oud-Katholieke kerk. Al was het soms al een half jaar geleden, het werd verteld alsof het gisteren was. En natuurlijk waren ‘Roomsche’ nieuwsfeiten steevast aanleiding om een belletje te plegen met mij, een Ras-Roomse-Rakker, om de nodige gal te spuwen en te discussiëren over dogma’s, kerkleer, bisschoppen en noem maar op. En als ik weer eens wat minder strikt Roomse uitspraken had, dan was het van “Dat is nou typisch Oud-Katholiek!” En ik was niet de enige die dat geregeld te horen kreeg…!

Ik leerde Klaas Jan kennen op 1 juni 1997, toen ik in Den Haag woonde en als CHJC-lid met de regio Zuid-West een kerkdienst meemaakte in de Oud-Katholieke schuilkerk aan de Juffrouw Idastraat aldaar. Daaruit vloeide het idee voort voor een rondleiding door dat imposante kerkgebouw. Klaas Jan en ik zette die dag, 19 oktober 1997, op de rails. Sindsdien hadden we veelvuldig contact, waarbij onze wekelijkse doorzakavondjes bij elkaar thuis met een fles wijn tot de meest markante vriendschapsmomenten behoorden.

Pastoor Klaas Jan Homan gaat voor in een gebedsdienst, speciaal voor de CHJC-leden op zaterdag 19 april 2008. ©A.G.

Ik mocht een paar keer acoliet zijn met de Paaswake, wat voor mij een eyeopener was! Tja, als Roomse knaap in de Oud-Katholieke liturgie fungeren is zo moeilijk niet, maar ik herinner mij een sterk gevoelsmoment gedurende die liturgie: nee, dit is niet mijn liturgie, dit is niet mijn kerk. Die ervaring beschouw ik nog altijd als een bevestiging, dat ik ‘thuis’ ben in mijn eigen Roomse kerk, met alle gebrek die mijn RK-Kerk ook heeft. Die ervaring beschouw ik als een zegen. Zegen, geloof, liturgie, oecumene: uiteindelijk overstijgt God alles en iedereen. Niet zozeer ongrijpbaar, maar allesomvattend. Een indrukwekkend voorbeeld daarvan vind ik nog altijd, dat ik op uitnodiging van Klaas Jan de priesterwijding van de eerste vrouwelijke priester, Grete Verhey-de Jager, mocht meemaken in Utrecht. Het was opnieuw een kippenvel-moment: herkenning en erkenning van de vrouw als iemand die ook door God geroepen wordt tot het priesterambt!

‘Overvloed Gods’ bij een fondue tijdens één van mijn logeerpartijtjes bij Klaas Jan & Rina op de pastorie in Dordrecht, waarbij natuurlijk een goed glas wijn nooit ontbrak! ©Emmanuel

Toen ik in 1998 verhuisde naar mijn derde woonadresje in Den Haag kwamen Klaas Jan en mijn eigen (Rooms-Katholieke) pastoor Bosco Beijk mijn nieuwe stulpje oecumenisch inzegenen. Bij vertrek zei Klaas Jan, dat hij oprecht hoopte dat ik een leuke vriend zou vinden en dat hij daar voor zou bidden en duimen. Twee maanden later ontmoette ik mijn partner (die in Zeeland woonde) met wie ik nog altijd gelukkig ben! Gedurende onze weekendrelatie kwam het zelfs een keer voor, dat Klaas Jan op zijn terugweg naar Den Haag mijn partner meenam en mij met hun komst verraste op het terras tijdens het wekelijkse afzakkertje met collega’s na het werk. Die actie vond hij zelf ook bijzonder geslaagd en dat haalde hij nog vaak terug in de herinnering!

Mijn vertrek naar Zeeland, eind 2001, om te gaan samenwonen met mijn partner luidde een nieuwe tijd in, ook voor onze vriendschap. Die beleefden we nu wat meer op afstand, voornamelijk via de vele telefoontjes, e-mailtjes, een enkele keer een logeerpartijtje op de pastorie en af en toe elkaar zien en spreken als Klaas Jan voor een kerkdienst naar Goes en omstreken kwam. De contacten werden spaarzamer, maar niet minder gemeend. Een aantal kerkdiensten van hem hier in de buurt woonden we bij en dat riep telkens weer het goede gevoel terug.

Klaas Jan Homan in Goes, waar hij op 20 februari 2011 de themamiddag verzorgde en als dank het boekje “Adam & Evert” kreeg aangeboden! ©A.G.

Met de CHJC-regio Zeeland/West-Brabant gingen we in 2008 op bezoek in Dordrecht, waar hij toen pastoor was en speciaal voor CHJC voorging in een gebedsdienst. Ook kwam hij in 2011 in Goes een themamiddag verzorgen. Hij stond open voor iedereen en was een vriend voor velen. Zijn medeleven was oprecht en zijn pastoraat (maar ook het onder ogen zien van zijn fatale ziekte en naderend levenseinde) was een afspiegeling van zijn niet-gelovige opvoeding en zijn achtergrond als wiskundeleraar: nuchter en berekenend. Dat was ook zijn kracht: hij spraak veel mensen aan, hij was een ster in relativeren en had een groot hart voor de oecumene. Zijn vrouw doet daarin niet onder en zij waren aan elkaar gewaagd. Samen konden ze veel tijd besteden aan hobby’s als iconen en kaarsen schilderen, knutselen, etc. Hun vakantiekaarten waren vaak aanleiding tot hilariteit of verbazing, want dat waren altijd bijzondere (gefotoshopte) foto’s. De knusheid en kneuterigheid van hun huishouding heb ik altijd als een warm bad ervaren!

Velen kenden Klaas Jan. Klaas Jan kende vele mensen. Iedereen heeft zijn of haar onuitwisbare herinneringen. Ik heb die ook. Je hebt er een paar mogen lezen. Klaas Jan heeft mij veel geleerd en gaf mij veel mee, onder andere deze opdracht, geschreven in een nieuw Liedboek voor de Kerken dat ik van hem in 2000 cadeau kreeg, natuurlijk oecumenisch gekleurd:

Iedere Nederlander zingt
zoals hij gezuild is.
Het is een gave
de zuil van de ander te verstaan.
Dan ontdek je de “Ander”.

Klaas Jan heeft nu een plekje in mijn hart, naast het plekje van mijn ruim 20 jaar geleden overleden moeder, voor wie hij geregeld gebeden heeft in zijn kerkdiensten.

Het was goed! Het is goed!
Tot ziens bij God, dierbare vriend Klaas Jan!
Zet je de wijn alvast klaar voor het eerstvolgende doorzak-avondje?

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.