Foto

Zonder dat ik het in de gaten heb, maak ik heel wat foto’s . Op vakantie, een weekendje weg of onderweg met mijn lolbroekentelefoon, welke laatste door de echte Zeeuwen omgedoopt is tot het praktische (of geile) ‘vrieftelefoon’. Ik moet erop letten dat ik die berg foto’s bijtijds opsla en er back-ups van maak.

Vigeland-beeldenpark in het Frognerpark in Oslo. ©Emmanuel

Twee rennende jongens. ©Emmanuel

Oud en jong hand in hand. ©Emmanuel

In Oslo bezochten we afgelopen zomer het Vigelandpark, een beeldenpark met blote creaties van de hand van Gustav Vigeland, zeer aantrekkelijk voor iedereen. Het was er dan ook erg druk! Een vergelijking met de film “Fifty shades of grey” gaat hier niet op, omdat die laatste een hipe is en het Vigelandpark al sinds de oorlog bestaat. Overeenkomst is de aantrekkelijkheid van naaktheid en de spanning die dat oproept. Je snapt al dat we daar dus veel foto’s gemaakt hebben.

Soms heb ik ineens geluk en schiet ik een bijzondere foto op een onverwacht moment of was ik op de juiste plek voor wat (meestal achteraf) een bijzondere foto werd. Zo heb ik ooit van een klein kalenderblaadje een houtsnede-afdruk van de kruisdragende Christus gefotografeerd, die na uitvergroting haarscherp was. Pogingen om het daarna net wat anders te fotograferen strandden jammerlijk.

3e Prijs World Press Photo 1990, categorie Humor. ©Peter Blok, Spang-Capelle

Eind jaren ’80 kwam fotograaf Peter Blok een aantal dagen gedurende een jaar foto’s maken in de abdij waar ik toen monnik was. Het resulteerde in een sfeervolle, treffende en respectvolle fotoreeks. Ook hij was getroffen door de serene fotoserie en hij zond die in voor de World Press Photo. Een foto waar ik met mijn ouders en toenmalige abt prominent lachend in beeld ben won uiteindelijk de derde prijs in de categorie Humor (!) en stond dus wereldwijd in de honderden uitgaven van de World Press Photo 1990. De serie was er niet voor gemaakt, maar kreeg er uiteindelijk wel de waardering van. Een originele afdruk van die foto hangt nog steeds prominent in onze woonkamer.

Ik moest hieraan denken bij het zien van de winnaar van de World Press Photo 2015, die onlangs bekend werd gemaakt: de intieme foto van twee Russische homoseksuele jongemannen, Jon & Alex, in een kamer in Sint Petersburg. De Deense fotograaf Mads Nissen wilde een fotoserie over homofobie in Rusland maken en krijgt wereldwijd waardering (WorldPressPhoto-link voor info over de foto en hier de website van fotograaf Mads Nissen). De vastgelegde intimiteit en liefdevolle erotiek van die twee vrienden werd niet verstoord door de stille aanwezigheid van de fotograaf. Het is een foto die in schril contrast staat met de gruwelbeelden van bijvoorbeeld ebola en IS.

Een intiem portret van een homostel in de Russische stad Sint Petersburg is uitgeroepen tot de beste foto van het afgelopen jaar. De foto van Mads Nissen, genomen in mei 2014, toont Jon en Alex, een Russisch koppel in Sint Petersburg, die innig bij elkaar zijn in een donkere kamer waarvan de gordijnen gesloten zijn. Ze houden elkaars handen vast. De foto maakt deel uit van een serie over homofobie in Rusland. Nissen besloot de fotoreportage te maken nadat hij in Rusland zag hoe homo’s het slachtoffer werden van geweld. De winnende foto gaat over ”liefde en haat”, zegt hij. Het leven voor homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders wordt in Rusland steeds moeilijker, zegt de jury van de World Press Photo. Bron tekst: COC-Nederland ©Photo by Mads Nissen

En toch drukte het Reformatorisch Dagblad niet een liefdesfoto af, maar de gruwel van bootvluchtelingen. Het deed me denken aan de uitspraak: Sommigen hebben meer problemen met de liefde tussen twee mensen, dan met mensen die elkaar de dood in jagen. Of zoals de fotograaf het zelf zegt:

A kiss can be more dangerous than a bomb.”
“Een kus kan gevaarlijker zijn dan een bom.

Wat een foto al niet kan doen…

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.