Rouw en ellende afleggen?

1e Lezing: Baruch 5,1-9 ; 2e Lezing: Filippenzen 1,3-6.8-11 : Evangelie: Lucas 3,1-6

Beste mede-parochianen,

De Adventstijd, die wij vorige week zijn ingegaan, wordt in de liturgie begeleid met de kleur paars, dezelfde kleur van voorbereiding en boetedoening als in de Veertigdagentijd. Maar…beleeft u de Adventstijd ook hetzelfde als de Veertigdagentijd? Ik bedoel dit: is voor u de intensiteit van die boete, van die voorbereiding in beide perioden hetzelfde? Laat ik vooropstellen, dat ieder zijn eigen beleving heeft. Ik zal, wil en mag daar niets aan toevoegen of afdingen.

Ikzelf beleef ik de Veertigdagentijd echt als een tijd van eens goed naar mezelf kijken, naar mijn moeilijke en duistere kanten. Ik wil die onder ogen zien, daarvoor vergiffenis vragen aan God en mijn medemensen en ervan te leren, door niet steeds een nog grotere ezel te zijn en mezelf meerdere malen aan dezelfde steen te stoten.

De Adventstijd beleef ik veel minder als een boete-tijd, maar veel meer als een vreugdevolle tinteling in mijn geloofsbeleving: er staat iets vreugdevols aan te komen. U hoort dat ook al in drie lezingen van vandaag: Gods luister zal overal te zien zijn, we zullen verzadigd worden met de vrucht der gerechtigheid, heel de mensheid zal Gods redding zien. Het lijken wel regelrechte hemelse cadeautjes, al zullen die afgelopen nacht nog niet bij ons beland zijn via de schoorsteen…

Het is allemaal bijna te mooi om waar te zijn! En wat dacht u van de zin, waarmee de eerste lezing uit Baruch begon?

Leg uw kleed van rouw en ellende af en bekleed u voor immer met Gods heerlijke schoonheid!

Dat is nogal makkelijk praten, als we zien dat vandaag de dag de wereld in brand lijkt te staan door talloze brandhaarden, oorlogen, niet in te dammen vluchtelingenstromen en mensonterende aanslagen. Maar moeten wij ons daardoor laten beheersen, overheersen? Natuurlijk moeten wij alert zijn, waakzaam, maar evenzo moeten wij achter een piano gaan zitten en op de puinhopen een lied van vrede spelen! Wij moeten juist aangespoord worden om het tegenovergestelde te doen van wat IS, Boko Haram, Al-Shabaab, Al Quaeda doen. Wij moeten juist dit soort van diepe duistere dalen vullen, dit soort afschuwelijke kronkelpaden weer recht maken! Het is heel makkelijk om onze meetlat langs het leven van anderen te leggen, zoals die religie-terroristen doen en wij, eerlijk is braaf, ook nog vaker doen als we denken en willen. Dat getuigt niet echt van inzicht en fijngevoeligheid…!

Niet voor niets hoorden we in de tweede lezing, uit de brief aan de Filippenzen, dat de schrijver Paulus met de nodige kunst om zijn gelovigen aldaar om de vinger te winden, ook ons aanspoort om onze liefde te verrijken met inzicht en fijngevoeligheid, om te onderscheiden waar het uiteindelijk op aankomt. Dat vraagt van ons een omkering, bekering, zoals Johannes de Doper ook predikt in de Evangelielezing van vandaag.

Mogen wij elkaar de maat nemen? Mogen wij anderen onze wil, onze regels, onze inzichten, onze zogenaamde Westerse beschaving opleggen, terwijl wij zelf weigeren die maatlat langs ons eigen leven te leggen!? Waarom zoeken wij constant naar de splinter in het oog van de ander, terwijl wijzelf verblind worden door die balk in ons eigen oog? Waarom achtervolgen wij anderen met onze visie, ons ‘gelijk’, onze waarheid? Worden wij werkelijk gelukkig van dat gestalk? Waarom onszelf verheffen boven de ander? Is de moeite die wij hebben met de ander niet veel meer de strijd die wij voeren met onszelf?

Johannes de Doper speelt wat dat betreft een cruciale rol in deze Adventstijd! Enerzijds voelen we die tinteling van het naderende Kerstfeest, anderzijds zet Johannes de Doper ons weer even stil. Stil bij onszelf. Om eens de maat te nemen van onszelf! Ons eigen leven moeten wij geregeld ‘resetten’: even stil gaan staan en terug naar de bron, naar de oorsprong, naar de kern waar het uiteindelijk om draait. Dat kan en mag voor iedereen verschillend zijn, maar kernwoorden daarvoor zijn vrede, liefde, vergevingsgezindheid, barmhartigheid.

Paus Franciscus kust de gehandicapte 10-jarige Michael Keating in Philadelphia, USA. Zaterdag 26 september 2015. ©AP (klik op de foto om te linken naar het artikel)

Aanstaande dinsdag 8 december, op het Hoogfeest van Maria’s Onbevlekte Ontvangenis, zal onze Paus Franciscus de Heilig Jaar van de Barmhartigheid openen. Het zou geweldig mooi zijn als wij ons, en ik reken mezelf daar net zo goed bij (!), door dit bijzondere, ja, Heilige Jaar ons aangespoord voelen om ons te verdiepen in het wezen van de barmhartigheid.

Kent u ze nog? De Zeven Werken van Barmhartigheid?

1. De hongerigen voeden
2. De naakten kleden
3. De dorstigen drinken geven
4. De doden begraven
5. De gevangenen bezoeken
6. De zieken bezoeken
7. De vreemdelingen onderdak bieden

Ja, hoort u het goed? Het draait niet alleen om spijs en drank, maar ook om aandacht!Gevangenen bezoeken! Zieken bezoeken! Vreemdelingen onderdak bieden! Dat zijn pas cadeautjes voor die gevangenen, zieken, vreemdelingen! Maar die Zeven werken van Barmhartigheid zetten ons ook aan het werk om waar het dus uiteindelijk ten diepste, in de kern om gaat: diepe eerbied, op àlle fronten, voor ieder mens en ieder mensenleven!

Als die eerbied, die barmhartigheid, die liefde, die vrede werkelijk onze drijfveren zullen worden, dan mogen wij inderdaad het kleed van rouw en ellende afleggen en alléén dan mogen wij ons bekleden met Gods heerlijke schoonheid!

Moge deze Adventstijd ons definitief op die weg zetten, op weg naar het èchte Licht van Kerstmis….sterker nog….op weg naar het ware licht voor ons gehele verdere leven!

AMEN

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.