Een “Teddybeer” als Kerstgedachte

Teddybeer” (1976) door ‘Cowboy Gerard’ de Vries
*1933 – +11 juni 2015

Ik heb veel gereisd en veel dingen gedaan
om een stuk van de wereld te kunnen zien.
In Amerika ben ik bijna twee jaar lang truckchauffeur geweest.
En uit die tijd komt dit verhaal.

Ik stond met mijn truck even buiten een klein plaatsje in het zuiden
en nam mijn papieren door voor wat betreft de lading en mijn bestemming.
Mijn mobilofoon stond zoals altijd aan op kanaal 19.
En plotseling hoorde ik op de lijn de stem van een kleine jongen.

Hij zei: “Hé, is er iemand die luistert?
Hé, truckchauffeurs, praat eens tegen Teddybeer.”
Ik drukte mijn knop in en zei: “Je hebt er eentje, Teddybeer.”
En de stem van de jongen kwam weer in de lucht.

“Ik wil je niet van je werk houden en je eigenlijk niet storen,
want mam heeft gezegd dat ik je niet mocht oproepen
en van die mobilofoon af moest blijven.

Ja, sorry hoor, ik voel me een beetje eenzaam
en het helpt als je eens met iemand praten kan,
want dat is een van de weinige dingen die ik kan doen.
Ik kan niet lopen.”

Ik nam de microfoon en zei dat ‘ie net zo lang mocht praten als ‘ie wilde.
“Dit is eigenlijk de mobilofoon van m’n vader, maar hij is nu van mam en mij.
M’n pa heeft een ongeluk gehad en die is er niet meer.
Mam werkt voor ons beiden en ik ben niet zo’n beste hulp voor haar.
Ik kan niet goed uit de weg.

Ze zegt vaak: “Geen zorgen, we redden het wel”,
maar soms hoor ik haar ’s avonds laat in bed huilen.
Jullie hebben ’t druk maar d’r is maar één ding dat ik graag zou willen,
omdat m’n vader me wel eens meenam op een rit.
Maar dat kan nu niet meer.”

Niet één chauffeur kwam op het radiokanaal zolang die jongen met me in gesprek was.
Ik kreeg medelijden met ‘m, want ik dacht aan mijn eigen knul thuis.

“M’n pa zei indertijd: “Eens zal deze truck voor jou zijn, Teddy”.
Maar ik zou toch nooit in een achttienwieler kunnen rijden.
Gelukkig zorgt deze oude zendontvanger
nog voor een beetje verbinding met al m’n vrinden in de trucks.

Hé, mam komt zo thuis, dus ik moet sluiten.
Maar toeter ’s als je langsrijdt, dan weet ik dat jij ’t bent
en dan kom ik wel weer eens op de lijn.”

“Zeg Teddybeer, waar woon je precies?”, vroeg ik hem.
Hij noemde zijn adres.
Gelukkig had ik geen bederfelijke vracht.
Ik keerde mijn truck en reed naar z’n huis.

Toen ik de hoek omkwam en de straat inreed wist ik niet wat ik zag.
Een stuk of twaalf enorme trucks stonden in colonne geparkeerd.
Alle chauffeurs in de omtrek hadden de oproep van Teddybeer gehoord
en bezorgden hem nu een waar feest.

Ze tilden hem van de ene truck in de andere
en overal mocht ‘ie even achter ’t stuur in de cabine.
Als laatste zat ‘ie in mijn truck.
En daarna zette ik hem in zijn stoel terug.

Als ik ooit geluk heb gezien,
geluk zoals ik nooit in mijn leven weer zal zien,
dan was het dit keer het geluk in het gezicht van die knul.

Ik ging met de pet rond om zijn moeder ook nog iets te kunnen geven.
En alle jongens namen afscheid van Teddybeer, voordat zijn moeder thuis zou komen.

Toen ik weer achter het stuur zat, stonden er tranen in m’n ogen,
omdat ik had gezien hoe je heel eenvoudig iemand blij kunt maken.
Toen kwam er nog een verrassing, een vrouwenstem op de lijn met:

“Bedankt van Teddy’s moeder! We wensen jullie alle goeds
en zullen bidden voor een veilige rit.
Jullie hebben een droom van m’n jongen werkelijkheid gemaakt.
Ik ga maar van de lijn, anders ga ik zelf nog huilen.
God bless you and goodbye!”

+ + +

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.