Verwonderen

Ik ben nu 52. Ik zit min of meer op de helft. Het is een optimisme dat ik van mijn ouders ingelepeld heb gekregen. Mijn vader roept ook steeds dat ‘ie honderd wordt, dus dan moet ik nog ruim twaalf jaar met hem door… Ik volg hem daarin dus en zeg met een blij hart dat ik nu op de helft zit. Haal ik hem tegen die tijd nog in óók èn zijn er nog meer herinneringen bijgekomen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Maar ik zit ook wel eens wat minder optimistisch in mijn velletje. Op een dag dat dát dus het geval was, kreeg ik psalm 98 voorgeschoteld. “Zingt voor de Heer een nieuw gezang, want wonderen heeft hij gedaan.” Wonderlijk! De rest van de psalm is net zo opbeurend als deze regels. Ik was meteen weer blij. Hoe dat zo?

©Emmanuel

Op mijn geboortekaartje kondigden mijn ouders en broer (2 1/2 toen) mijn komst aan met de eerste woorden uit de hierboven aangehaalde psalm, maar dan in het Latijn: “Cantate Domino”. Er stond gelukkig ook nog in normaal Nederlands dat ze blij met me waren. Maar deze vreugdevolle Latijnse uiting van blijdschap in combinatie met mijn eerste (van de drie) geboortenaam Emmanuel, wat niet meer en niet minder betekent ‘God met ons’, heeft mij vanaf het moment dat ik mijn geloof niet langer onbewust beleefde, gefascineerd, gevoed, geleid, getroost, gelukkig gemaakt.

Emmanuel heten en homo zijn. Hoe wonderbaarlijk! Ik vind het ook een mooie gedachtensprong, in het verlengde van de beroemde uitspraak van pater van Kilsdonk “Homoseksualiteit is een vondst van de Schepper”: homoseksualiteit kan prima samengaan met geloven, ja zèlfs gelovig bezig zijn binnen de Rooms-Katholieke Kerk. Herman Finkers vergeleek in zijn Oudejaarsconference homoseksualiteit zelfs met een wonder! Dat de homoseksuele praxis met de kerkelijke leer op gespannen voet staat ligt meer aan die leer die gestoeld is op respectabele geschriften van al dan niet heilige Kerkleraren, wier zienswijzen theologisch nooit herzien zijn. Het ligt in ieder geval niet vaak aan de plaatselijke gemeenschappen, die in de meeste gevallen omtrent praktiserende homoseksualiteit meer eerbied en barmhartigheid laten zien dan de ‘eeuwige en onveranderlijke’ leer het hen toestaat. Stilstand is achteruitgang. Des te opmerkelijker is dan ook het pastoraal in weging brengen van die leer door onze huidige paus Franciscus. Zo kan het dus ook, tot frustratie van menig vastgeroeste scherpslijper, die het liefst de homo’s uit de kerk zien vertrekken. Helaas is gezamenlijke anti-homohuwelijk-verklaring (onderdeel van een gezamenlijke verklaring) van Paus Franciscus en Patriarch  Kirill van de Russisch Orthodoxe Kerk, gezien de kerkleer ook weer niet echt verwonderlijk.

Universele liefde, schepping van God. ©NU.nl

Van de andere kant heb ik vanuit de homowereld ook een paar keer als homo de opmerking naar mijn hoofd geslingerd gekregen: “Geloof jij nog? Ga jij nog naar de kerk? Ze moeten jou toch niet? Hoe kun je nou (homo)seks en geloof combineren?” Het laat mij koud. Ik verwonder mij en het stemt mij dankbaar dat kennelijk mijn positieve en optimistische levenshouding en -invulling door de combi geloof & homoseksualiteit, die doorschemeren in mijn columns in de UCEA van CHJC en mijn bijdragen op mijn website, bemoedigend en steunend zijn voor zovelen die zich door de Kerk(en) en haar leiders en menig volgeling uitgekotst voelen.

Zo zijn er in het leven dus pieken en dalen. Ik refereerde er in het begin al even aan. Bij beiden moeten we niet langer stil blijven staan dan strikt nodig is. Zo zegt de apostel Paulus: “Als je verdriet hebt, geef daar dan niet te veel aan toe. Als je blij bent, vergeet dan niet alle andere dingen.” (1Kor.7,30. Vertaling BasicBijbel). Het is het wonder van ieders leven om, door daaraan te werken, het evenwicht en het geluk te vinden dat de goede God ons geven wil. Ik weet mij hierin gestimuleerd, bemoedigd en bevestigd door Hemzelf en door lieve mensen om mij heen.

En al die herinneringen en ervaringen? Ze waren en zijn een leerschool. Ik ben erdoor gegroeid en sta zelfverzekerd en optimistisch in het leven, ondanks dat de wereld in brand lijkt te staan (iets wat in elke tijdvak zo’n beetje beweerd en geroepen wordt) en waar ik in mijn uppie maar bitter weinig aan kan veranderen. Ik zoek het wel wat dichter bij huis. Daar valt genoeg te lachen en te troosten. En blijf ik vol verwondering zingen, bijvoorbeeld psalm 98: “Cantate Domino” !!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.