Pasen nadert…

Paaseitjes op tafel. ©Emmanuel

Al weken liggen de paaseitjes in de winkels om ons wijs te maken dat het zonder die lekkernijen geen Pasen kan zijn en velen halen de lente in huis met bloeiende bollen. De kranten roepen dat we blij worden van de zon, alsof ik daar vóór niet blij was.

De homo’s laten ook weer weten blij te zijn dat de warmte er weer aankomt, want dan wordt het uitzicht op strand en elders des te aangenamer, alsof die hetero’s allemaal van die kouwe kikkers zijn.
Er schijnen nog altijd mensen aan het vasten geslagen te zijn, met als doel om wat beter te letten op wat er gegeten wordt, alsof we dat anders niet moeten doen.
En we worden door de kerk aangespoord in deze aanlooptijd naar Pasen wat meer ons hart te laten spreken, open te staan voor anderen en barmhartigheid te tonen, terwijl we ook lezen dat homo’s in veel kerken nog steeds met de nek worden aangekeken en iedereen net zo selectief omgaat met barmhartigheid als de kerken dat voordoen.

Ben ik nu zwartgallig? Ja en nee.
Ja, want er gebeurt ook heel veel moois in onze wereld, met veel goede bedoelingen en veel mooie en medemenselijke initiatieven. En ikzelf mocht barmhartigheid ‘pur sang’ ondervinden!
Nee, want ik zie en ervaar die botheid, dat opgelegde en aangepraatte pandoer.
En het ergste van dat alles is…soms ga ik er nog in mee ook!

Pasen nadert. De Veertigdagentijd heeft de kleur paars, de kleur van boetedoening, van rouw, van soberheid, van gematigdheid.
Ook ik heb de drie belangrijkste kruisen in ons huis sinds Aswoensdag voorzien van een een paars accent.

Het kruis zonder corpus. ©Emmanuel

Daar is bijvoorbeeld het kruis (zonder ‘corpus’, zonder de figuur Jezus eraan) wat ik van mijn peetouders heb gekregen met mijn geboorte (en wat nog altijd in de buurt van mijn ingelijste geboorteaankondiging hangt).

Het tafelkruisbeeld. ©Emmanuel

Ook het tafelkruis op mijn bureau heb ik een paars lint gegeven. Ik heb het ooit gekregen uit handen van een ‘genoemd’ tante, een vriendin van mijn overleden moeder. In “Bevoorrecht” schreef ik iets over haar.

Het handgesneden Afrikaanse kruisbeeld. ©Emmanuel

En tenslotte het kruis in onze woonkamer, ooit gekregen van mijn vroegere novicenmeester en welk kruis, voor zover ik weet, uit Afrika afkomstig is.

Ik moest laatst denken aan dat moment, bij zijn afscheid, waar we praatten over al het goede en al het moeilijke. Ik moest aan dat moment denken toen ik onlangs een blog las van cultuurtheoloog Frank Bosman over dat moeilijke, wellicht het allermoeilijkste woord: sorry. Heel treffend sloot hij het af met:

“Of je excuses door anderen geaccepteerd zijn, weet je eigenlijk pas echt als je aan hun dis wordt genodigd. Als je eet uit hun schaal, van hun wijn en hun spijs.”

Ik zat op dat moment niet bij mijn novicenmeester aan de dis, maar dat handgesneden Afrikaanse kruis was zijn antwoord aan mij op ons ‘Sorry’ naar elkaar toe.
En met die sorry-blog in mijn achterhoofd, begrijp ik waarom nu mijn Pasen zal komen en een nieuw leven, vernieuwd diep in mij, beginnen mag. Moge het voor iedereen zo zijn!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.