Kruisweg

Eén van de 14 Kruiswegstaties in de RK-Maria Magdalena-kerk te Goes. ©PZC/Monnikenwerk

Op Goede Vrijdag om 15.oo uur mocht ik voorgaan in het bidden van de Kruisweg. Ik opende met de woorden:

Het is nu het negende uur. Jezus sterft aan het kruis. Zijn dood heeft de dood niet uit het leven gebannen. Zijn verrijzenis geeft ons het vertrouwen dat het leven doorgaat, over de grenzen van de dood heen.

En toch….de ontelbare slachtoffers van haat, geweld, ziekte, aanslagen dragen hetzelfde leed met zich mee. Waarom dan toch? Een vraag zonder antwoord….

Wij volgen de voetsporen van de pelgrims in Jeruzalem, in de hoop zo de voetsporen van Jezus zelf te volgen en met Hem de voetsporen van alle onschuldig vervolgden en lijdenden met wie Hij zich heeft willen vereenzelvigen.

Dragen wij hen allen in ons hart mee op onze pelgrimstocht langs Zijn Kruisweg.

Na de veertien kruisweg-staties slot ik af met de woorden:

Toen brak de grote Sabbat aan.
De nacht was gevallen.
Niemand zag het uur van de zegepraal.
Niemand weet wat aan Hem is geschied.
Het gelaat van de dood veranderde en
nam de kleuren aan van de regenboog.
Vrij als de wind is Hij begonnen
de wereld te vervullen.
In Hem, de eeuwige Mens,
zal zonder ophouden
het hart van de wereld kloppen.
Voortaan zal in iedere traan
trillen en tintelen
de bron van het leven.

Met dit besef,
èn met de liefde voor àlle mensen
hoog in ons vaandel,
gaan wij verder op onze pelgrimstocht
en verlaten wij nu, in stilte, dit Godshuis.

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.