Hemel en aarde

Af en toe komen er bij mij koddige kloosterherinneringen van lang geleden naar boven drijven als ik bepaalde psalmteksten of bepaalde Bijbelteksten tegenkom, die mij en mijn jonge medebroeders soms op de lachspieren werkten. Een ervan is de passage na de Hemelvaart van Jezus, als de leerlingen Hem gespannen nastaren en vervolgens twee mannen in witte gewaden bij hen staan en hen zeggen: “Wat staat gij naar de hemel te staren?” Half-verborgen in de kloosterbanken werd dan een beetje scheel naar de kerkgewelven geloensd, alsof er een verschijning plaatsvond. Stille hilariteit!

Zonsopkomst over de Oosterschelde, 1 maart 2016. ©Emmanuel

Sinds de tijd dat weerman Erwin Krol zo onwijs aanstekelijk kon vertellen over unieke wolkenluchten, fascinerende stormen en zeldzame hagelbuien terwijl het eigenlijk gewoon klote-weer betrof, ben ik meer naar boven gaan staren om die fascinatie voor Moeder Natuur wat extra te voeden. Onlangs plaatste ik op Facebook een aantal luchtfoto’s, hierdoor aangespoord door de weduwe van een goede huisvriend van ons, die ook zulke prachtige luchtfoto’s maakt vanuit haar appartement en vervolgens op Facebook plaatst.

Niet alleen hier in Zeeland, maar overal kunnen wel mooie plaatjes geschoten worden van het hemelgewelf op tal van unieke momenten. Die momenten zijn voor mij van tijdelijke aard, want de tijdstippen dat ik naar mijn werk rijd en weer terugkeer liggen doorgaans vast en zijn maar een korte periode in overeenstemming met de kleurenpracht aan de hemel. Ik vind dat geweldig mooie momenten en graag zou ik acuut willen stoppen om ervan te genieten. Maar ja, midden op de Zeelandbrug is dat niet echt een verstandige actie…

Ondergaande zon over de Zeelandbrug, 4 februari 2016. ©Emmanuel

Die hemelpracht maakt je vaak klein en je beseft soms op die momenten dat ons leven rijk is aan mooie dingen, naast alle dagelijkse beslommeringen en moeilijke perioden die ons door het leven niet bespaard worden. Het is voor mij in ieder geval een stimulans om aan mezelf te blijven werken, want ik moet het voor mijn medemensen net zo aangenaam maken als het genot van die prachtige kleurrijke luchten. Geen gemakkelijke opgave…

Zonsopkomst over de Oosterschelde, 9 maart 2016. ©Emmanuel

Zo raken en inspireren hemel en aarde elkaar. En in de afgelopen 40-dagentijd als aanloop naar Pasen en de 50-daagse Paastijd is het kruisbeeld daarvan een prachtige uiting! Jezus’ kruisdood was en is een unieke verbinding van de hemel met de aarde, niet alleen in spiritualiteit, maar ook in de uitbeelding: de verticale kruisbalk verbindt de aarde met de hemel en met Zijn vastgespijkerde wijd uitgestrekte armen aan de horizontale kruisbalk omarmt Jezus iedereen, de hele wereld!

Een glas-in-loodraam in de kathedraal van Canterbury laat zien hoe Jezus alle kinderen van de wereld omarmt. Hij behandelt hen ongeacht hun verschillende huidskleuren en achtergronden gelijk, iedereen is welkom.

We mogen onze lijn met de hemel niet verliezen, maar evenmin onze band met het aardse, het gewone, het alledaagse. Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. De één kan niet zonder de ander, in welke vorm van religie of spiritualiteit dan ook. Een mooi voorbeeld van die band van de aarde met de hemel wordt bezongen in psalm 85, vers 10-12. En als je het woordje ‘genade’ daarin vervangt door ‘vriendschap’ dan wordt dat hemelse zo mooi en teder invoelbaar:

“Gelooft het! Welhaast is genaderd
voor wie Hem vrezen zijn heil;
dan woont heerlijkheid in ons land:
zij ontmoeten elkander, genade en waarheid
gerechtigheid en vrede – zij kussen elkaar.
Dan wast waarheid op uit de aarde,
reikt gerechtigheid neer van de hemel.”

En ik zie nu alweer een stille hilariteit achter die koorbanken, van mij en mijn jonge medebroeders, die van die kusjes nadoen…

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.