Wereld Jongeren Dagen: Krakau / Parijs

In de zomer van 1997 maakte ik de Wereld Jongeren Dagen in Parijs mee. De afgelopen week volgde ik via diverse mediabronnen de Wereld Jongeren Dagen in Krakau (Polen).
Steek’woorden’ uit 1997: de enthousiaste wijze van geloven; jezelf mogen zijn binnen de veelkleurigheid van de daar aanwezige gelovige gemeenschap; het bijeenzijn met zoveel jongeren; het avontuurlijke èn het pelgrimage-karakter ervan; de catechese-momenten; ’s avonds in klein gezelschap even gaan stappen; het gescheiden slapen van de geslachten (voor de homo’s en lesbo’s in meerdere opzichten een positief gegeven…); de unieke en communicatie-bevorderende maaltijd-organisatie (alleen na het inleveren van zes maaltijdbonnen, voor zes personen dus, kreeg je zes maaltijden mee!); het samenzijn rond de paus. Dat alles bij elkaar opgeteld schept een unieke saamhorigheid, die ieder mens optilt boven het alledaagse uit! Bovendien heb ik er een paar blijvende contacten aan overgehouden, tot op de dag van vandaag.

In ieder geval kregen de deelnemers in Krakau van paus Franciscus ook de dringende boodschap mee om stevige schoenen aan te schaffen om ècht de stap naar de ander te zetten en het woord ‘barmhartigheid” in concrete daden en compassie om te zetten. Zo stevig hoorde ik dat niet in 1997 van paus Johannes-Paulus II!

Twee miljoen jongeren bijeen op de Campus Misericordia voor de avondwake en slotviering, tesamen met paus Franciscus, hier zichtbaar onder de speciale boog. ©Ramon Mangold

Met mijn gebeden en gedachten was ik dus de afgelopen week in Krakau èn opnieuw in Parijs. Zie hieronder mijn verslag van de WJD in Parijs van 19 jaar geleden, wat ongetwijfeld herkenning kan oproepen bij hen die terugkomen uit Krakau. Het verslag is tekstueel wat bijgeschaafd. Het is ook gedateerd: geloof is levendig en veranderlijk in ieders leven. Wat blijft: de ervaring aldaar van de veelkleurige invulling van ieders persoonlijke geloofsleven, wat iedereen van elkaar eerbiedigt. Eenheid door verscheidenheid! Moge het een levensles zijn voor iedere mens en niet in de laatste plaats voor mijn Rooms-Katholieke Kerk zèlf!!

Klik hieronder voor mijn verslag uit 1997:

Meester, waar verblijft u?” “Kom en zie”

Dat was het thema, genomen uit Johannes 1, 38-39, waarmee jongerengroepen, parochies, geloof- en basisgemeenschappen, gestimuleerd door vele leken, priesters, bisschoppen en de paus zich 2 jaar Iang voorbereidden op de viering van de 12e editie van de Wereld Jongeren Dagen in Parijs, van 18 tof 24 augustus 1997.

De ‘Xll-émes Journées Mondiales de la Jeunesse’ in Parijs, in een sterk geseculariseerd deel van de wereld. Zou dat gaan aanslaan? Zou dit initiatief, dat paus Johannes-Paulus ll zelf voorstelde in 1985, ook hier net zoveel mensen als bij vorige Jongerendagen op de been brengen die uiting willen geven aan hun geloof?

In 1985 nodigde de paus de jeugd van de gehele wereld uit om op Palmzondag van dat jaar naar Rome te komen, in het kader van het Internationaal Jaar voor de Jeugd, uitgeroepen door de Verenigde Naties.

Het enthousiaste respons (meer dan 250.000 jongeren gaven aan de oproep gehoor!) was aanleiding voor de paus om een officieel karakter te gaan geven aan soortgelijke ontmoetingen in de toekomst. De 1e ’officiële’ Wereld Jongeren Dag vond aldus plaats op Palmzondag 1986, maar werd diocesaan georganiseerd. Zo ontstond de frequentie van deze dagen: het ene jaar per bisdom, het andere jaar iedereen verzameld op een plek ergens in de wereld. Die laatst bedoelde massa-bijeenkomsten vonden achtereenvolgens plaats in Buenos Aires (Argentinië, 1987), Santiago de Compostella (Spanje, 1989), Czestochowa (Polen, 1991), Denver, Colorado (Verenigde Staten, 1993), Manilla (Filipijnen, 1995) en in 1997 in Parijs.

Om zoveel mogelijk jongeren de kans te geven te kunnen komen, werd een solidariteitsfonds in het leven geroepen. Van elke reissom wordt een bepaald bedrag gereserveerd om kansarme jongeren toch gelegenheid te geven, desnoods voor niets, de reis te maken. Zo zijn er al zeer velen uit de Derde Wereld, het voormalig Oostblok en Latijns-Amerika op deze wijze getuige geweest van deze bijeenkomsten: een waar teken van verbondenheid en broederschap!

En hier wordt gelijk de kern geraakt van deze bijeenkomsten: zij zijn bedoeld om zoekende en gelovige mensen te laten ervaren dat het mogelijk is in vrede met elkaar verbonden te zijn, in geloof en solidariteit een broederschap te ervaren die je, op jouw beurt, weer uit probeert te dragen naar je medemensen.

Want met deze dagen moet je heel solidair zijn met elkaar in bijvoorbeeld het delen van krappe slaapplekken, soms je maaltijd met de ander, overvolle metro’s, je schamele voorraad water bij temperaturen tussen 30 en 40° C, etc.

Maar vooral wil je ook proberen te delen in je geloof, je levensvragen, jouw ‘waarom’- vragen, ontdekken dat er zovelen zijn die toch met geloof bezig zijn of die juist heel veel vragen en twijfels, ook ten aanzien van de Kerk, van de paus, met zich meedragen. Ook niet-katholieke christenen komen naar deze dagen. En ook andere religies zijn er vertegenwoordigd om juist aan elkaar te laten zien dat we mèt elkaar verbonden zijn, over de grenzen van ras, geaardheid, religie heen. Ten aanzien van mijn homoseksualiteit heb ik hetzelfde mogen ervaren: mij geaccepteerd weten, erover kunnen praten, vooral over het feit dat ik geen problemen heb om mijn homoseksualiteit te combineren met het geloof en mijn liefde voor de Rooms-Katholieke kerk. De RK-kerk is voor mij zoveel meer dan alleen maar dat discussiepunt. Ik heb dat ook verwoord in een tv-interview, zittend met een mede-reisgenoot (eveneens homoseksueel) op een terrasje in Le Marais, de homobuurt van Parijs, met RAI-International, een hier niet te ontvangen ltaliaanse tv- zender.

Het klinkt wellicht allemaal erg idealistisch, maar wie zich geen idealen meer stelt in het leven, zal toch langzaam verdorren. En tijdens deze dagen in Parijs is echt een verbondenheid en verbroedering merkbaar. Soms heel tastbaar, als je tesamen met andere pelgrims uit tal van werelddelen Eucharistie viert, elkaar tegen komt op straat, omdat je door je deelnemerskaart herkenbaar bent of gewoon omdat je in bijna 5 talen op de melodie van ‘Vader Jacob“ een metro op stelten zet! Maar vooral de losse en onverwachte ontmoetingen kunnen een hele verrijking geven aan je verblijf. Parijs is groot, maar met bijna een half miljoen geregistreerde pelgrims kom je andere pelgrims constant tegen, zwaai je naar elkaar, ga je een moment met hen op zoals Jezus met de Emmaus-gangers en ga je met een hand, een schouderklop, een kus of een omarming weer uit elkaar. Soms wissel je zelfs adressen uit, om later je ontmoeting te verdiepen en de blijde boodschap met elkaar verder te beleven, dan wel in ieder geval het ideaal van verbroedering weer wat meer handen en voeten te geven.

Het was ongewoon heet in Parijs, 40 graden en hoger. Bij de hittegolf-temperaturen werden veel mensen onwel; ook mijn groep had gedurende ons verblijf vier ziekenhuis-opnamen te incasseren. Elkaar op de been houden, elkaar goede raad geven over voldoende eten, drinken, suikers tot je nemen, je hoofd bedekken en je planning omgooien als iemand in je groep hulp nodig had of weggebracht moest worden.

Wat er in Parijs te doen was om dat allemaal te verwezenlijken? Teveel om op te noemen. Globaal het volgende: veel deelnemers waren al voor de 18e augustus op reis gegaan, per fiets, lopend, per bus, soms al weken tevoren, om er een echte pelgrimstocht van te maken. Anderen gingen enkele dagen tevoren een bedetocht per bus maken om uit te komen in Parijs, zoals een van de Nederlandse organisaties deed. Ikzelf ben meegegaan met de Jongerenpastoraten Nederland, ongeveer 120 personen (3 bussen).

’s Maandags kwamen de meeste pelgrims aan. Dinsdagochtend en alle andere middagen waren vrij om deel te nemen aan tal van meer en minder religieus getinte programma’s, honderden verspreid over geheel Parijs, allemaal te vinden in de meer dan 300 pagina’s tellende Pelgrimsgids.

In de ochtenden werd er catechese gegeven. Voor iedere taalgroep waren daarvoor een of meerdere bisschoppen aanwezig, was er een kerk gereserveerd, werd er aansluitend Eucharistie gevierd en werd het eten gedistribueerd. Voor de Nederlandstaligen kwamen daarvoor Kardinaal Simonis van Utrecht, Kardinaal Danneels van Mechelen- Brussel en bisschop Van Luyn van Rotterdam aan het woord.

Dinsdagmiddag was de Openingsmis op de Champs de Mars, aan de voet van de Eifeltoren, waarbij al een dikke 300.000 pelgrims aanwezig waren.

Paus Johannes-Paulus op de Champs de Mars, aan de voet van de Eiffeltoren. ©?

Donderdagmiddag kwam de paus aan op dezelfde plaats, toegejuicht en -gezongen door een half miljoen bezoekers.

Na de catechese van vrijdagochtend, gegeven door bisschop Van Luyn, gaf ik schriftelijk de volgende vraag aan hem door voor het vragenrondje:

In hoeverre kan ik, als homoseksueel, de kerk aanspreken op haar afwijzing van mijn gepraktiseerde geaardheid, als ik diep in mijn hart weet dat God mijn levensweg zegent en (met de woorden van de bisschop) met mij is, alle dagen van mijn leven?”

Ik verwachtte niet dat de bisschop er op in zou gaan, maar hij deed het wel. Niet in hoeverre ik de kerk er op kan aanspreken, maar wel:

De Heer is altijd met ons. Dat is allerbelangrijkste. Wij hebben een relationeel geloof. Wij moeten  onze relatie met Christus verdiepen en zichtbaar maken in onze relaties onderling. Hoe iemand in  elkaar zit, heeft hij of zij niet zelf in de hand, ieder is zoals hij of zij geschapen is. Leef met  God en de mensen om je heen zoals Jezus dat deed. Leef dus zoals het Evangelie het jou voorhoudt.”

Wat een bijzondere indruk op mij gemaakt heeft, is de ‘Chain of Brotherhood’, die zaterdagochtend om 10.50 uur exact gevormd werd en heel Parijs afsloot. Om en nabij de 35 kilometerlange Périférique stelden honderdduizenden jongeren zich op om op het radiosein van 10.50 uur exact elkaars hand te nemen en zo als een keten de weg op te gaan. Met elkaar verbonden, hand in hand, het teken van broederschap geven aan elkaar en laten zien aan de hele wereld dat het mogelijk is met elkaar, over alle grenzen heen, iets nieuws aan te vangen. Op het moment suprème’ luidden alle klokken van Parijs en lieten jongeren zien iets van de toekomst te willen maken. Maar ook, dat wij onze Heer en God plachten te herkennen in ieder van ons. God verblijft in ieder van ons en het is goed om het thema van deze dagen ‘Kom en zie’, ook relationeel in te vullen. Wie zijn medemensen ontmoet, een hand geeft, gaat hand in hand met de Heer. Dat was ook een diepere betekenis van de Chain of Brotherhood.

Hierna begon iedereen aan de wandeling naar de gigantische renbaan van Longchamps om aldaar samen met de paus de avondwake te vieren en aldaar te overnachten. Geschat werd dat er die avond al een 750.000 mensen daar samenkwamen. Het waren veel meer mensen dan verwacht. Tienduizenden zochten een slaapplek in de bossen rond Longchamp. Wachttijden bij de talloze toiletten liepen op tot anderhalf uur.

Luchtfoto van de gigantische menigte van 1,2 miljoen mensen, bijeen voor de slotviering van de WJD 1997 op de renbaan Longchamps. ©Agence Duthilleul

Ook de slotviering op de zondagochtend was indrukwekkend, zeker met zoveel nog steeds arriverende mensen. Mijn deel van de totale reisgroep ging echter, tesamen met iemand van de leiding, na de preek weg. We wilden voorkomen dat er in de hitte van 40 graden en het gedrang van de H.Mis nog meer groepsleden afgevoerd moesten worden. Dit voortijdige vertrek was jammer maar wel verstandig.

Moge de ervaringen van deze Wereld Jongeren Dagen niet alleen blijven steken bij die jongeren zelf, maar de vruchten ervan doorvloeien naar onze gemeenschappen, parochies, verenigingen, gezinnen en naar onze relaties onderling.

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.