Inburgering

Ons postzegeldoosje uit mijn kloostertijd. ©Emmanuel

Je hebt van die mensen die van alles (willen) bewaren, tot aan slechte ervaringen en herinneringen toe. In dat eerste ben ik een ster, dat tweede weiger ik categorisch. Van alles in het leven leer je en kun je je leven corrigeren en ten positieve keren. Tenzij je dat niet wilt natuurlijk….

 

Iets bewaren, iets kan altijd nog van pas komen, iets unieks zorgvuldig opbergen…. En zo kon het gebeuren dat ik postzegels tegenkwam, waar wij (in 2003, 2004 en 2005) zuinig mee wilde omgaan. Dat hebben we dus gedaan, tot gisteren.

Nu zitten ze in ons postzegeldoosje (één van de vele mooie en tastbare herinneringen aan mijn kloostertijd) en zullen vanwege de lage waarde en hoge portokosten bijna dubbel zo snel opraken.

Wat dit alles met inburgering te maken heeft? Gezien het feit dat we dit jaar 15 jaar samenwonen in het Zeeuwse, waar zuinigheid troef is en de ouderdom van de betreffende zegels net onder de 15 jaar ligt, is mijn zuinigheids-inburgering geslaagd, lijkt me…. Ik heb zo’n opmerking over een geslaagde inburgering wel eens meer gehoord als er een zuinig trekje bij mij te bespeuren was.

Postzegels (2005) met Goes als onderwerp. ©Emmanuel

Om nog even terug te komen op het bewaren van ervaringen en herinneringen: ik heb ook wel eens het advies gehad om schoon schip te maken met de vele tastbare en onaanraakbare herinneringen uit mijn verleden. Ik leerde altijd al dat je daarin niet moet blijven steken, maar vooruitkijken! Dus weg met alle ballast uit het verleden!!

Inderdaad. Dat doe ik! Maar dan wel op een andere manier dan simpel weggooien. Want stoffelijke zaken zijn daarvoor vaak te kostbaar en herinneringen poets je niet zomaar weg. Hoe dan wel?

Ik bezie moeilijke momenten, pijnlijke gebeurtenissen, óók die waarin ik anderen tekort of pijn heb gedaan als leerprocessen voor mijn verdere leven. Er zijn positieve wendingen uit voort gekomen, blijdschap, ja zelfs dankbaar omkijken! Ik kon eindeloos verdrinken in het verdriet om het verlies van mijn moeder (al bijna 22 jaar geleden), maar ik heb het dankbaar terugkijken op haar bijzondere persoon en invloed op mij aangegrepen om mijn verdriet om te vormen in blijdschap, dat juist zij mijn moeder is geweest! En zo bezie ik mijn al dan niet tastbare herinneringen aan vroeger tijden: met dankbaarheid.

Postzegel (2003) ter ere van de geboorte van onze kroonprinses Amalia. ©Postzegelfoto: Z.M. Koning Willem-Alexander. ©Foto postzegelfoto: Emmanuel

Misschien is dit wel de beste manier van inburgering in het leven van alledag. Of zoals een kennis van mij, aanwezig op een Oud-Katholiek Lekenforum in Praag, iets noteerde op Facebook van wat hij zojuist gehoord had over “heilig zijn” in het dagelijks leven. Dat dat ‘gewoon leven’ is en eigen keuzes maken, want “heilig zijn” is in de mens ingeschapen. “Heilig zijn” moet in iedere tijd anders bezien worden. Heiligheid wordt hier en nu werkelijkheid in het leven van alledag.

Daarom (en dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan): nare herinneringen en ervaringen omzetten en die een positieve richting laten geven aan je verdere leven, dankbaar zijn, met blijdschap je al dan niet tastbare herinneringen koesteren en hierdoor gevoed gaan staan in het leven van alledag. Inburgering, heiliging….zo ineens liggen die begrippen dichter bij elkaar dan je denkt….

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.