Wit

Met een enkele sneeuwbui of ijzige nacht is de wereld wit. Het blijft telkens weer een unieke aanblik. De wereld ziet er anders uit, maagdelijk, bijna vreemd. Tegelijk kan het koud zijn, bitterkoud. Maar ook winterprachtig, met schrale of overvloedige zonnestralen, schitterend in de ijskristallen.

Het kan je verstillen, verwonderen om zoveel moois. Het kan je opstandig maken, omdat je een zomermens bent en die winter gewoon haat. Het kan je triestig maken, omdat jij je levenseinde voelt of ziet naderen en die kou veelzeggend is voor hetgeen je te wachten staat. Dat onafwendbare levenseinde en die koude kunnen je ook voeden in geloof in een nabije God en grenzeloos vertrouwen voor wat komen gaat. Een nieuwe ‘tijd’, een nieuwe wereld, los van ziekte, verdriet, koude. Maar die weg er naar toe….verdriet….loslaten….scheiding….

Ik mijmer bij deze foto met verwondering en met een traan. Omdat iemand die ik ken wellicht die weg te gaan heeft. En die over die weg gaat met veel vertrouwen en met de kracht van het geloof.
Maar ook met onzekerheid, twijfel, verdriet en worsteling met het langzaam moeten gaan loslaten van zijn geliefden, zijn gezin, zijn familie, iedereen die hij kent en dat leven, dat hij nog nooit zó innig heeft omarmd dan sinds hij leeft in zijn ‘bonus’.

Ik kijk naar buiten. Ik zie al dat wit, dat mooie, die andere wereld. Ik kan niet anders dan hem diezelfde verstilling, overgave en verwondering wensen in de komende tijd.
Pax Et Bonum, Edwin!

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.