Hoe levens verlopen…

 

In de oorlog ’40/’45 leerde mijn (in 1994 overleden) moeder een jongedame kennen die haar beste vriendin werd. Die vriendin ging later trouwen. Haar man had een leuke broer. Die werd het eerste liefje van mijn moeder. Die liefde zette niet door. Haar ex-liefje trouwde met de echte liefde van zijn leven. Toen leerde mijn moeder mijn pa kennen. Zij trouwden ook.

Wij verhuisden naar de plaats waar ik opgroeide en zij bleken in hetzelfde blok enkele deuren verderop te wonen. Zij werden ‘oom’ en ‘tante’, evenals zijn broer en die beste vriendin met hun twee dochters (waarvan een dochter zwaar gehandicapt) in diezelfde woonplaats. Die beste vriendin werd jarenlang ziek. Reuma. Alles werd krom aan haar, behalve haar geest en opgewektheid. Op haar graf staat: “Het zijn niet de sterkste vogels die het mooiste fluiten.”

Hij hertrouwde en zijn vrouw verloor haar geheugen.
Ondertussen verhuisde ma’s eerste liefde met zijn vrouw. Wij ook. En toeval? Ook nu vlak bij elkaar.
De zwaar gehandicapte dochter van mijn ‘oom’ stierf. Zijn tweede vrouw stierf. En toen mocht hij naar de Hemel. Onder zijn naam staat: “Een gelukkig en bevoorrecht mens.”

Wij vlogen uit huis, mijn moeder stierf, mijn vader hertrouwde en verhuisde.
Ma’s eerste lief met zijn vrouw bleven. Maar haar geest wordt steeds vager, mistiger…
En nu dan, vandaag, draag ik haar grote liefde, de vroeger lief van mijn overleden moeder, ten grave.

Hoe levens verlopen…

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.