Terug naar de natuur

Uitkijkend over de stenen en houten huisjes, gebouwd in de vallei van Beneficio in Spanje. ©️Wildvan.com

De tijd dat wij mensen in berevelletjes liepen ligt al ver achter ons. Alhoewel…er zijn nog in afgezondering levende stammen die het aardig primitief hebben weten te houden in hun leven. In onze tijd is de kreet ‘terug naar de natuur’ vaak gekoppeld aan milieubewuster leven, zorgen om onze aarde die uitgeput raakt, de druk op de natuur door de overbevolking, langzaam aan van het gas af, electrisch rijden…en dit rijtje is heel lang… Zomaar wat eigen gedachten over dat ‘terug naar de natuur’….

De verdachte Jos Brech in de moordzaak van Nicky Verstappen had zich ontwikkeld tot een overlever in het wild, al zullen aan die drang wel andere motieven ten grondslag hebben gelegen… Maar op de keper beschouwd is een gedegen kennis van de natuur en hoe daarin, buiten de moderne maatschappij om, te overleven niet verkeerd. Kijk eens om je heen en je ziet in alles dat wij in feite gewoon mijlen ver afstaan van de natuur. Dat is een gegeven feit en daar hebben we, linksom of rechtsom, maar mee te ‘dealen’. Of niet?

Kijk eens naar de realiteit, waarin ieder voor zich een weg zoekt richting een duurzamer omgaan met gas, elektriciteit, afvalscheiding. We willen gezond en lekker eten en dus is het keuzestress in de overvolle, want alles is verpakt, supermarkt. We willen genieten van (verre) vakanties en het liefst goedkoop vliegen en dat kan en dus hebben we slappe kut-smoezen over die milieu-vernietigende reizen: “Ik scheid wel mijn afval, hoor, dus ik ben best goed bezig”. We willen goeie seks maar wèl veilig en dus komt er iets van plastic om de hoek ‘kijken’. We willen best van het gas af, maar dan wordt ons electriciteitsnet overbelast. Oh nee, we bouwen onze landerijen vol met zonnepanelen, terwijl miljoenen daken van huizen en fabrieken nog leeg zijn. En ach wat lig ik toch weer lekker te typen op mijn verre van milieubewust geproduceerde iPad…!

Toen mijn moeder overleed, op 20 december al weer 24 jaar geleden, had zij tevoren aangegeven met één van haar Rozenkransjes begraven te willen worden, …”…maar niet die met die plastic gebedskraaltjes, maar het zilveren exemplaar. Dat is beter voor de natuur!” Toen al…!

Wilgentenen baar. ©️Mandenmakerij.nl

Onlangs is een goede kennis van mij begraven op een natuurbegraafplaats, liggend op een wilgentenen baar. Alles wat aldaar onder de grond gaat moet afbreekbaar zijn en mag de natuur niet schaden. Het is een mooie gedachte en tegelijk eeuwig rustgevend: je graf zal niet geruimd worden na zoveel jaar, zoals dat op standaard-begraafplaatsen wel het geval is. Een graf kopen is nog maar zelden mogelijk. Daarvoor is in onze overvolle westerse samenleving kennelijk gewoon geen plek. Voor hem wel. En…het spreekt ook mij aan.

Ik wil niet pessimistisch zijn, maar voor ‘terug naar de natuur’ is in onze westerse samenleving nauwelijks plek. We zijn daar al te ver voor doorgeschoten in onze consumptiemaatschappij om collectief daarvan afstand te doen. Ja, we worden ons meer en meer bewust van de kwetsbaarheid van onze natuurlijke omgeving. Ja, we raken langzaam overtuigd van het nut van besparing van gas, elektriciteit, water en het nut van afvalscheiding, ook al is dat laatste tegelijk erg politiek gekleurd. En ja, geweldig dat de realiteit van onnodig plastic en de ‘plastic soep’ in onze oceanen eindelijk tot ons doorgedrongen is en aangepakt gaat worden. En die collectieve overtuiging is goed. En collectieve acties hierin zijn een goed en noodzakelijk gebeuren!

Maar het begint bij iedereen persoonlijk, die zij of haar eigen leven invulling geeft, zonder zich gelegen te laten liggen omtrent de mening van anderen. Individuele levensstijlen van mensen kunnen voorbeelden zijn om na te volgen, niet door dwang maar door overtuiging. Dàn kan er een nieuwe collectieve beweging ontstaan. Als er met respect en eerbied met andermans levensstijl en natuurlijke levenswijze wordt omgegaan komt dat niet alleen de natuur en ons milieu ten goede, maar ook de vrede en saamhorigheid. Geloof in God, in de natuur, in jezelf, in elkaar: het is om het even, lezen we zelfs in de Bijbel. Een fijne en vreedzame samenleving kan wel daardoor gevoed worden en dat kan wellicht uitmonden in collectieve acties. Top!

En hoe zit dat dan met de seks? Met hetero-, homo- en ‘alles-wat-daartussen-valt’-seksualiteit? Dat is altijd benaderd met gene, schaamte, gegiechel, angst en een belerend vingertje… Blijft dat in een verdomhoekje? Wie echt durft te kiezen voor Gods Schepping en ‘terug naar de natuur’ zal niet raar opkijken van de gender-diversiteit. Een wijs mens zal niet de gender-diversiteit als ‘onnatuurlijk’ bestempelen, maar de religieuze moraal die niet van God komt maar door mensen is bedacht en in Heilige Boeken vastgelegd. Dat de ‘flower-power’-tijd, de omwenteling in de jaren ‘60 van de vorige eeuw, terecht heel wat losgemaakt, maar tevens ook veel heeft ontworteld is een feit. Het is zaak om de natuurlijke wortels terug te planten en de nieuwe groei dus niet teveel te ‘leiden’, want de natuur kan zichzelf altijd uitstekend redden en overleven, zelfs na de afgelopen uitzonderlijke hete zomer.

Dan kunnen ook wij, op ieders eigen wijze, terug naar de natuur. In ons leven, in onze levenswijze, in ons omgaan met natuur en milieu. En God zal ons dankbaar zijn! Voorwaarts!

* * * * * * *

Hierbij een LINK naar een gelijksoortig artikel, welke ik na het schrijven van mijn stuk tegenkwam en waarin ik opvallende overeenkomsten zie met mijn artikel.

Advertenties

Over Emmanuel
"Optimist tot in de kist!"

Reacties zijn gesloten.