In Memoriam: Piet van den Broek (*1951 – +2020)

Voorzijde bidprentje.

Op woensdag 4 maart 2020 hebben wij als ChristenQueer-regio Zuid-West (voorheen CHJC-regio Zeeland/West-Brabant), tezamen met familie, vrienden, oud-leerlingen en collega’s uit het Christelijk onderwijs, in Strijen afscheid genomen van ons dierbaar regio-lid Piet van den Broek.
Hij was ruim 23 jaar lid van CHJC/ChristenQueer.
Hij overleed zaterdagochtend 29 februari jl. op 68-jarige leeftijd na een zes jaar durende strijd tegen kanker. Hij was niet bang voor de dood en op zijn oecumenische uitvaart had hij uitdrukkelijk zijn stempel gedrukt. Ontroerend en met een glimlach.
We gedenken hem met liefde!🏳️‍🌈💕

Hieronder plaats ik mijn niet-uitgesproken (Piet wilde geen bloemen en geen toespraken) ‘In Memoriam’, welke ik omwille van de privacy heb aangepast.

De stenen van Piet

Wie kent ze niet? Die berg stenen op het “Landje van Piet”. Piet koesterde ze en vroeg altijd om een steen mee te brengen, al of niet voorzien van een tekst en/of naam. Als je die stenen voelt met je handen, dan zijn en blijven ze koud en hard. Maar als je ze voelt met je hart, dan blijken ze warm en zacht. Daarom hield Piet zo van die stenen…

Piet heeft in z’n leven ook stenen gebruikt voor een muur. Een muur om hem heen. Piet heeft als gelovig mens niet alleen de inspirerende en lichtende kant van het Christelijk geloof gekend. Die stenen muur ontnam het zicht op zijn homoseksuele geaardheid gedurende zijn loopbaan in het Christelijk onderwijs.

Maar de functie van die muur was ook een bescherming. Een bescherming tegen Farizeeërs. Hij ervaarde ooit de scherpe en duistere kanten van de Christenkerk met betrekking tot zijn geaardheid aan den lijve. Piet is ooit met woorden gestenigd door ouderlingen van een Zwaar Gereformeerde kerk, toen hij eerlijk z’n geaardheid besprak. Door de getrouwde vromen werd hem het celibaat aangezegd. Piet was razend. “Jullie kunnen vanavond in bed jullie gang gaan en durven een ander de liefde te ontzeggen?” Jezus zou hem bijgevallen zijn met “Adderengebroed! Jullie zijn als ongewassen bekers: schoon van buiten en vuil van binnen!” Ik zie nòg het vuur uit Piets ogen schieten toen hij het, jaren geleden, vertelde. En die verborgen traan..

Die berg stenen op het “Landje van Piet” zagen we als we op bezoek kwamen, na een ludieke uitnodiging, typisch op z’n Piets. Die berg zachte warme stenen met die namen en die teksten… Die waren een Godsgeschenk. Piets idee, ingevuld door mensen die hem dierbaar waren. Met hen vulde hij zijn leven, binnen ChristenQueer (het vroegere CHJC), met eigen vrienden om hem heen. Wij en zij kenden Piet, in meer en in mindere mate, maar hij was dol op contacten, kaartjes, mooie wensen.

Nu was de kanker de zwaarste steen en niet de warmste, niet de mooiste en zeker niet de zachtste… Zal hij de laatste tijd vaak gedroomd hebben van die berg zachte warme stenen op zijn “Landje van Piet”…?

In de vele afgelopen jaren was er één steen die het warmst en het zachtst was…z’n beste vriendin! Als een engel waakte zij over Piet en was z’n steun en toeverlaat en nu z’n executeur. Met die onbaatzuchtige vriendin is die berg van warme en zachte stenen nu compleet en op hoogte!

Piet zal nabij en door de herinnering aan die berg van warme en zachte stenen altijd met ons verbonden blijven!

Hoe levens verlopen…

 

In de oorlog ’40/’45 leerde mijn (in 1994 overleden) moeder een jongedame kennen die haar beste vriendin werd. Die vriendin ging later trouwen. Haar man had een leuke broer. Die werd het eerste liefje van mijn moeder. Die liefde zette niet door. Haar ex-liefje trouwde met de echte liefde van zijn leven. Toen leerde mijn moeder mijn pa kennen. Zij trouwden ook.

Wij verhuisden naar de plaats waar ik opgroeide en zij bleken in hetzelfde blok enkele deuren verderop te wonen. Zij werden ‘oom’ en ‘tante’, evenals zijn broer en die beste vriendin met hun twee dochters (waarvan een dochter zwaar gehandicapt) in diezelfde woonplaats. Die beste vriendin werd jarenlang ziek. Reuma. Alles werd krom aan haar, behalve haar geest en opgewektheid. Op haar graf staat: “Het zijn niet de sterkste vogels die het mooiste fluiten.”

Hij hertrouwde en zijn vrouw verloor haar geheugen.
Ondertussen verhuisde ma’s eerste liefde met zijn vrouw. Wij ook. En toeval? Ook nu vlak bij elkaar.
De zwaar gehandicapte dochter van mijn ‘oom’ stierf. Zijn tweede vrouw stierf. En toen mocht hij naar de Hemel. Onder zijn naam staat: “Een gelukkig en bevoorrecht mens.”

Wij vlogen uit huis, mijn moeder stierf, mijn vader hertrouwde en verhuisde.
Ma’s eerste lief met zijn vrouw bleven. Maar haar geest wordt steeds vager, mistiger…
En nu dan, vandaag, draag ik haar grote liefde, de vroeger lief van mijn overleden moeder, ten grave.

Hoe levens verlopen…

In Memoriam: bisschop Huub Ernst *1917- +2017

Mgr. Ernst in april jl., op de dag van zijn 100ste verjaardag. ©Ramon Mangold

Mgr. Hubertus Ernst, emeritus-bisschop van Breda, overleed vrijdagavond 19 mei 2017 op de leeftijd van 100 jaar. Lees op de website van het Bisdom Breda een uitgebreide levensschets.

Ik leerde mgr. Ernst kennen door ervaringen van mijn drie Heerooms en via de media. Ik kreeg bewondering voor zijn open geloofshouding en -visie, nadat ik in de tweede helft van de jaren ’80 van de vorige eeuw mijn goedkoop-geslepen (lees: conservatieve) bril had verruild voor een exemplaar met de juiste sterkte.

Persoonlijk heb ik hem slechts een enkele keer ontmoet, waarbij mijn achternaam voldoende was voor een blik van herkenning omtrent mijn afkomst.

Toen mijn Heeroom-Deken gestorven was stond hij erop om voor te gaan in de uitvaartdienst van zijn vroegere medewerker. Die doorleefde verbondenheid tekende hem ten voeten uit.

Kort maar krachtig verwoordde ik mij gevoelens rond zijn overlijden op Facebook, welke ik nu hierbij ook graag toevertrouw aan mijn website.

Het geloof is dienstbaar aan de mens en niet andersom.
Ofwel: zoals de mens is, zo is het geloof.
Geloof moet de mens héél maken.
Als het geloof de mens misvormt, schiet het haar opdracht voorbij.

Die geloofshouding zag ik bij mgr. Ernst.
Daarin is/was hij voor mij een voorbeeld.

Ik heb hem persoonlijk nauwelijks gekend.
Mijn Bredase Heerooms kenden hem des te meer. Ik hoorde bij hen niets anders dan respect en bewondering.

Hij heeft velen geïnspireerd en bemoedigd om ondanks al het Farizeïsme in de Kerk over God en Jezus te blijven spreken!

De Hemel gaat voor hem open.
Wij hebben een voorspreker erbij.
Ik zeg dankbaar: Requiescat In Pace !