Over tot de orde van de dag?

Martelkelders in een voormalig hoofdkwartier van de Gestapo. ©Emmanuel

De kop van dit artikel is een veel gehoorde opmerking, wanneer je iets niet alledaags hebt gedaan, bezocht of meegemaakt, en terugkomt op je werk, school of thuis.
Men kan daar verschillende ‘toontjes’ aan geven, waarmee men hetgeen jij meemaakte negatief benadert. Of met het afgezaagde gezegde: “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” Natuurlijk bedoelt men het nooit negatief. Nee, túúrlijk niet!

Wij maken ieder jaar wel één of meerdere Gay Prides mee. Een enkeling, zoals de CSD Keulen, plannen we doorgaans vroegtijdig in verband met het boeken van ons (inmiddels vaste) hotel.
Roze Zaterdag was al weer heel wat jaartjes geleden, maar dit jaar lukte het qua tijd eindelijk om daar weer naar toe te gaan, al zorgde een bommelding voor wat vertraging.
Andere buitenlandse Gay Prides zoeken we doorgaans niet direct op, maar als we toch naar het buitenland gaan is het soms een leuke bijkomstigheid als er een Gay Pride plaatsvindt als wij er ook zijn. Soms verschuiven we dan onze vakantiedatum.

Poster in een reclamezuil in Keulen. ©Emmanuel

Het thema van de CSD in Keulen was: NIE WIEDER! Met een bezoek aan het voormalige hoofdkwartier van de Keulse Gestapo (kantoor, cellen, martelkamers en executieplaats), nu herdenkingsmuseum, hebben we bij dat thema nadrukkelijk stilgestaan. Vervolging van homoseksuelen en lesbiennes was niet alleen tijdens de Tweede Wereldoorlog actueel. Ook nu nog worden zij in woord en daad, door regels en meningen, in veel landen vervolgd, mishandeld, vermoord. Óók in Nederland is de acceptatie, tolerantie, het respect en de eerbied door religies, Kerken en maatschappij voor hun leven en levenswijze flinterdun.

Op Facebook gaf ik onlangs met hulp van WikiPedia een beetje achtergrondinformatie over die Gay Prides oftewel Roze Zaterdagen oftewel CSD’s.
Je kunt dat inmiddels ook HIER teruglezen.

Met die informatie uit dat stukje en met onze indrukken van Keulen en de Gay Pride aldaar kun je niet anders dan concluderen, dat je niet zomaar klakkeloos kan overgaan tot de orde van de dag, omdat deze  Gay Prides tevens een boodschap meegeven aan iedere deelnemer en aan iedereen die hierover hoort en leest: eerbiedig ieder mens zoals hij of zij door God geschapen is.
En probeer in jouw leven, met jouw talent, met behulp van jouw gaven, voor zover het in jouw vermogen ligt en soms (en dit is heel link wat ik nu zeg) ook met gevaar voor je eigen ‘hagje’ om DIE boodschap van eerbiediging uit te dragen en te verdedigen.

Daarom mag ik nooit overgaan tot de orde van de dag, omdat die orde die veranderende instelling in feite niet lust, niet pikt en eigenlijk weer wil toedekken. Het hele jaar door is de Hetero Pride al genoeg zichtbaar. Religies, Kerken en maatschappij, níet wij als niet-100%-hetero’s, hebben nog ‘een wereld te winnen’. En wij moeten daartoe permanent een ‘luis in de pels’ zijn. Want alleen dan zal een minderheid opgemerkt worden en opgemerkt blijven, want als iets jeukt wordt er gekrabd. Ik jeuk, dus ik besta…

Dat heb ik sterk meegekregen van onze vakantie. Als vakantie niets met je doet, niets in jou verandert, heb je geen vakantie gehad. Ik voel mij niet strijdbaarder, wel zekerder. En opnieuw ben ik dankbaar voor mijn naam: Emmanuel, God-met-ons. Ik ben Zijn schepping, Zijn unieke vondst!
Mede met dank aan pater van Kilsdonk: nooit overgaan tot de orde van de dag!

Advertenties

Jezus is waarlijk verrezen? Halleluja?

Tjonge, geloof ik dat ook? Dat wat ik boven dit stukje heb gezet? Dat wat er bij de afbeelding hierboven staat geschreven? Ook ik, een gelovige homo, ben een zoeker, een twijfelaar, een kritisch maar loyaal Rooms-Katholiek en bemerk mijn ratio, welke met mijn geloof vaak op gespannen voet leeft. En toch kwamen ratio en geloof afgelopen week in mijn beleving bijna moeiteloos samen.

De Goede Week was goed, méér dan goed.

De Palmzondag-liturgie was anders dan andere jaren. Ik hoorde de Intocht en miste het Lijdensverhaal. En toch inspireerde het mij.

Op woensdag nam ik deel aan de Pelgrimstocht naar de Chrisma-mis in ons Bredase Bisdom, dit jaar in Rijsbergen. Met 30 medepelgrims wandelden we als Emmausgangers, elkaars hart laten ontbranden doordat we de woorden van de Schriften in daden omzetten met betrokkenheid, luisteren naar elkaar, samen bidden, samen stil zijn, samen eten en drinken, samen praten en samen lol maken.
Ons entree in de gevulde Sint Bavo-kerk in Rijsbergen voelde vereerd: met z’n allen dwars door het middenpad naar het altaar en daar als afsluiting van onze voettocht gezamenlijk hardop psalm 134 bidden, stemmig overstemd door een oefenend koor.
Het hele Bisdom was traditioneel vertegenwoordigd in één grootse viering, vanwaar de verse Heilige Oliën over het hele Bisdom worden verdeeld, ‘uitgesmeerd’. Indrukwekkend!
Met deze wandeling wandelden we figuurlijk en letterlijk het Paastriduum tegemoet, het grootste kerkelijke feest.

Met de Witte Donderdag-viering opende in mijn eigen parochiekerk het Paastriduum en waakte ik korte tijd tijdens de Aanbidding in de dagkapel.

Op Goede Vrijdag mocht ik om 15.00 uur voorgaan in de Kruisweg-viering, waarin ik een geactualiseerde versie van een Kruisweg bad, die ikzelf een aantal jaren geleden schreef.
Deze kruisweg-taak grijpt mij nog altijd naar de keel en is voor mij persoonlijk de meest beladen viering binnen het Paastriduum geworden, ondanks dat die viering eigenlijk buiten het Paastriduum valt vanwege haar devotionele oorsprong.
‘s-Avonds gingen we, nu samen, naar een ‘geprotestantiseerde’ sobere versie van de katholieke kruisweg, compleet met 14 staties, maar dan wel zònder afbeeldingen. Toch raakte het me, in al zijn eenvoud.

In de middag van Stille Zaterdag mocht ik een collega van onze Liturgische Werkgroep assisteren tijdens een Passie-Pasen-viering in een verzorgingshuis. Aangrijpend om het lijden van Jezus daar onder woorden te brengen aan mensen die zelf een lijdensweg afleggen…
En op deze Stille Zaterdagavond zouden wij, tezamen met een ernstig zieke kennis, een vroege Paaswake bezoeken en vieren. Maar hij was te zwak. Toch zijn wij naar die Paaswake geweest, hem en zijn gezin in ons hart meedragend; dat hij en zijn gezin kracht naar kruis zullen krijgen en ook zij gesterkt worden door het aloude verhaal over lijden en verrijzenis.

En zo wordt het Pasen! Wat iedereen er verder van gelooft of niet: ik denk dat voor mij Pasen tòch een feest van verlossing is. De zonden zijn toch vernietigd aan het kruis? Het knechten, misbruiken en martelen van mensen door moraal, woord, regel en daad zijn na Jezus leven dan toch ‘not done’? Oeps, dan heeft de Kerk nog héél veel te leren….
En we mogen, ondanks de dood, toch erop vertrouwen dat de dood uiteindelijk niet het laatste woord heeft en wij, met allen die ons zijn voorgegaan, één gemeenschap van heiligen vormen? Eigenlijk zijn dat voor mij de mooiste goed-nieuws-berichten van Pasen! Ja, ik denk dat ik daarom tòch durf te zeggen: Jezus is waarlijk verrezen! Halleluja!

Maar dat laat onverlet, dat onder mijn lezers velen zijn, die Pasen heel anders beleven, ook zonder de gelovige oorsprong. Paasmarkten, meubelboulevard, gewoon wandelen, genieten van goed eten, de lente voelen: prima! Geniet van het goede, van elkaar en van de vrede die elders zo ver weg is…. Wàt er ook verrezen is: Jezus, het Licht, het licht, de lente, de natuur, wij uit onze winterdip: geniet ervan!

En ik ben ook weer verrezen: terug op Facebook en Twitter. Verwacht geen tsunamis aan berichten/reacties meer, tenminste…dat is mijn streven.

Maar voor nu:

Fijne vrije dagen gewenst, vrolijk Paasfeest, Zalig Pasen!!

De Goede Week

Pasen nadert.
Maar…geen Pasen zonder Stille Zaterdag, Goede Vrijdag, Witte Donderdag en Palmzondag.

Palmzondag: snoeiharde uitbeelding van onze eigen hypocriete houding. Eerst Jezus juichend binnenhalen en vervolgens roepen: “Kruisigt Hem!!”
Witte Donderdag: Jezus eet met Zijn vrienden. Had ‘ie gedacht! Een stelletje smeerlappen! In ieder geval is er één die Jezus verraadt. Met een kus nog wel!
Goede Vrijdag: Jezus wordt gemarteld en gedood. Goedheid, eerbied en barmhartigheid worden vermorzeld om het eigen hagje veilig te stellen. En waar Jezus met Zijn dood de zonde wegneemt van het menselijk falen, maken Zijn volgelingen door regeltjes nieuwe zonden en leggen weer loodzware lasten op. Stelletje farizeeërs!
Stille Zaterdag: ècht stilte? Vol verwachting? Of druk als altijd?

Het is allemaal herkenbaar in mijn en jouw leven!
Waar blijft Pasen?
De overwinning op dat alles?

Zodra wij in onze eigen Goede Week, in ons eigen leven willen bewerkstelligen om die hypocrisie, die geniepigheid, die volksverlakkerij, die aanleidingen voor het onderdrukken en martelen van onszelf en onze medemensen rigoureus te verbannen, zoals Jezus ons voordeed…
Ja, dàn pas zal het Pasen zijn!

Nog een heel leven, een hele Goede Week te gaan….