Stonewall-opstand verleden tijd?

Grote foto: Westerkerk in Amsterdam met regenboogvlag ©️EO. Inzet: Homo’s nabij de Stonewall Inn, enkele dagen na de Stonewall-rellen ©️Fred W. McDarrah.

In dit jaar wordt wereldwijd herdacht dat de Stonewall-rellen 50 jaar geleden op 28 juni 1969 plaatsvonden bij en in de gaybar Stonewall Inn aan de Christopher Street in Greenwich Village, New York en hun uitwerking niet hebben gemist. Roze Zaterdag, talloze GayPrides en CSD-Christopher Street Day-festijnen overal ter wereld zijn daar een feestelijk vervolg op. Is het werkelijk een feest? Ja en nee.

Ja, want wie eenmaal een GayPride heeft meegemaakt is verknocht aan de uitbundigheid, eensgezindheid, saamhorigheid, strijdbaarheid en grenzeloze liefde die er van af spat.

Nee, want begrip en acceptatie zijn dunne laagjes vernis over diepgewortelde afkeer, haat en oordeel.
Eerbiediging gaat veel dieper en raakt het hart waar het in het samen-leven om draait. En juist dat ontbreekt bij velen, in veel landen, in vele kerken.

De Nederlandse LHBT-activist Hans Verhoeven is als (be)moedige(nde) ondersteuner aanwezig geweest bij de GayPride in Georgië, die van alle kanten bedreigd en gefrustreerd werd.
In Turkije is de GayPride hardhandig uiteengeslagen.
In veel landen zijn Christelijke kerken lang niet zo christelijk: christelijke oproepen tot moord op medemensen (lees: homoseksuelen) zijn onlangs nog gehoord.

Als wij als LHBT-ers, als jij, lezer van mijn website, als iedereen die de eerbiediging van ieder mens hoog in het vaandel heeft staan, de moed heeft om op te staan tegen onrecht jegens homo’s, lesbo’s, transgenders, biseksuelen, genderneutralen en onrecht tegen welke minderheid of gemarginaliseerde groep dan ook, ja, dan zwelt de roep om vrede en liefde ongelooflijk aan!

Wij gaan een paar dagen naar de GayPride in Keulen, Voor de negende keer in successie inmiddels. Begin augustus gaan we een dagje naar Amsterdam voor de Canal Parade.
Daar vier ik, met m’n lief, de vrijheid en onze van God ontvangen homoseksuele liefde.
Daar sta ik stil bij vervolging van en moord op mede-LHBT-ers, de grote stappen die in mijn vaderland zijn gezet voor onze minderheidsgroep.
En ik bezie dat dunne doorzichtige laagje van begrip en acceptatie, zo broos, zo kwetsbaar, door z’n doorzichtigheid vaak zo onzichtbaar.

Wie de EO-uitzending “De kast, de kerk en het koninkrijk” gezien heeft kan het bovenstaande alleen maar bevestigen.
Ik, en velen met mij, hebben stappen gezet om een plek en eerbied te veroveren. En wij zullen stappen blijven zetten, via COC, Wijdekerk, ChristenQueer en noem maar op.
Aldus hebben kerk en maatschappij nog een lange weg te gaan om daarop in te haken.

Het is allemaal nog verre van ‘koek & ei’…
Stonewall is nog altijd méér dan actueel, zèlfs 50 jaar na dato!
En dus blijven wij strijdbaar, voor onszelf en voor hen die ná ons komen!

Vrolijke en Gezegende GayPride toewenst aan iedereen!

Advertenties

Jezus en het paasei

Huispaaskaars 2019. ©️Emmanuel

Parijs, Frankrijk, de wereld
likken de wonden na de verwoestende brand in de Notre Dame.
Het is niet te bevatten:
een kerkbrand, een Passion, een Dodenherdenking
die mensen samenbrengt
terwijl een Christelijke predikant oproept tot executies
van alle homoseksuelen
en paus Franciscus door ‘Roomsche-katers-in-het-nauw’
tot ketter wordt verklaard.

Het is wrang dat er nauwelijks geld te vinden is
voor mensen in de marge van de samenleving
en restauratie van een kerkmonument.
En nu die affikt ligt er een miljard euro.

Terwijl Jezus uit de dood verrijst
zinken honderden de dood in,
op Sri Lanka
en op zoveel andere plekken
op onze wereldbol.

En ondertussen worstelt een jongere ex-collega
tegen een kwaadaardig gezwel in zijn hoofd.
Zomaar een gezin. In de buurt. In nood.

En ik?

Ik had vakantie.
Ik liep een mooie en inspirerende eendaagse pelgrimstocht
naar een indrukwekkende Chrisma-mis.
Op Witte Donderdag herdacht ik
Jezus’ Laatste Avondmaal.
Op Goede Vrijdag mocht ik woorden geven
aan Zijn kruisweg in 14 statiën.
En Pasen vierden we elders
door omstandigheden.

De grote wereld tegenover zoveel kleine wereldjes.
Ellende komt snel in beeld en blijft hangen.
Het goede is vaak onzichtbaar.
Het ongeluk zit nog altijd alleen maar
in dat kleine hoekje.
De rest is geluk en we zien het niet?

Zie hier: iets van mijn geluk.
Onze huis-Paaskaars, gewijd in de Paasnacht.
Met daarop:
een kruis,
een mand met broden en vissen.

En een jaartal.
25 jaar geleden
overleed mijn moeder.
Haar licht nodigt nog altijd uit
tot navolging.

Daarom deze Paaskaars,
25 jaar na dato.
Hij mag branden.
Licht verspreiden.
Als een voorbeeld
om uit te dragen.

Levenslicht dat overwint.
Ondanks het lijden en de dood.
Jezus gaf dat uitzicht.
Het kan een troost zijn.
Dat is Pasen voor mij!

Evenals dat chocolade paaseitje…

Roze Zondag

Roze is de mengkleur van paars en wit: halverwege de Veertigdagentijd (Zondag “Laetare” = “Verheugt u”) breekt de witte kleur van het Paasfeest al door. ©️Paaskerk (PKN), Oss

Half-Vasten
Roze gekleurd

“Laetare”
“Verheugt u”

Het paars verbleekt
De boete verzacht
Het licht nadert
Verlossing komt
Wij weten dat

Sterker nog
De zonde verdwijnt
Verdween
Tweeduizend jaar geleden
Genageld aan een kruis

Niets te vrezen
Over en uit
Vrijheid te over
Niets verhindert
Liefde ongeremd
Overvloed
Slechts liefde
Zonder zonde
Zonder etiket
Zonder oordeel

Dankzij Jezus

Nu wij nog
Hem volgen
Daarin
Als kerk
Als wereld
Als mens

Geen regels
Slechts liefde

Amen