‘Gelovige’ haters

Father James Martin SJ en zijn in het Nederlands vertaalde boek uit 2017. ©️collage: Emmanuel

Father James Martin SJ, een jezuïet in Amerika, schreef het boek “Een brug bouwen”, om dus een brug te bouwen tussen de RK-Kerk en (gelovige) LHBT-ers.

Onlangs poste hij op Facebook een bijdrage, waarin hij laat merken dat haat jegens LHBT-ers èn haat jegens hem enorm groeit, met name vanuit de rechterflank van de RK-Kerk, o.a. vanwege zijn compassie voor (gelovige) LHBT-ers. Hij plaatste daarbij een link, die dat bevestigt

Father Martin schreef over zijn eigen ervaringen:

“The hatred is breathtaking.  Online, in print and in person.  I’ve been a Jesuit 30 years and it was only this year that I’ve had people (literally) screaming at me, poking their fingers into my chest, and calling me “heretic,” “apostate,” “false priest,” “pansy” “faggot” and “sodomite.” 

If you doubt me, just search for my name and a few of those words on Twitter or online in general–if you can stomach it.

It’s about fear of course. Fear of the LGBT person as the “other.” Fear of listening to someone who seems “different.” Fear of change. And fear of their own complex sexuality. Perfect love drives out fear, as the New Testament tells us. But perfect fear drives out love. But I’m not bothered. Even Jesus had detractors–many.  Besides, what kind of Jesuit would I be if I let protests, screaming and name-calling dissuade me?”

Vertaald:

“De haat is adembenemend. Online, in woorden en persoonlijk. Ik ben al 30 jaar een jezuïet en het was pas dit jaar dat er mensen (letterlijk) tegen me schreeuwen, hun vingers in mijn borst steken, en me ‘ketter’ noemen, ‘afvallige’, ‘valse priester’, ‘watje’, ‘flikker’ en ‘sodomiet’.

Als je aan mij twijfelt, zoek dan naar mijn naam en een paar van die woorden op Twitter of online in het algemeen, als je het kunt verdragen.

Het gaat over angst natuurlijk. Angst voor de LHBT-persoon als de ‘andere’. Angst om naar iemand te luisteren die ‘anders’ lijkt, angst voor verandering. En angst voor hun eigen complexe seksualiteit. Echte liefde drijft angst uit, zoals het Nieuwe Testament ons vertelt. Maar echte angst drijft de liefde uit. Maar ik heb er geen moeite mee. Zelfs Jezus had tegenstanders: velen. Trouwens, wat voor soort jezuïet zou ik zijn als ik door protesten, schreeuwen en naam-roeping, me laat ontmoedigen?”

Die haat door ‘gelovigen’ (dat staat hier bewust tussen aanhalingstekens) is niet nieuw en van alle tijden en in alle religies terug te vinden. Die haat wordt gevoed en gecultiveerd door een letterlijke lezing van Heilige Boeken, een rigide toepassing van religie-regels en niet in de laatste plaats door een verkrampte seksuele (ont)houding en ontkennen van eigen homoseksuele (beter gezegd: niet-100%-hetero-) gevoelens. Maar bovenal ontbreekt de barmhartigheid, die Jezus zo eigen was en wat onze huidige Paus ook uitstraalt.

Nee, de kerkleer omtrent homoseksualiteit en opvattingen omtrent gezin zullen niet veranderen. Wel de barmhartige wijze van benaderen en wellicht gedogen, omdat de meesten ervan overtuigd zijn dat Gods Schepping groter en omvangrijker is dan de beperkte kerkelijke visie, die al eeuwen oud is en nauwelijks opgerekt wordt.

Het is om die redenen, dat ik hier wijs op het goede werk dat father James Martin SJ verricht in zijn pastoraat, maar ook online via Twitter, Facebook en overige online media, met name en nadrukkelijk richting de LHBT-gemeenschap. En ik wijs dus ook op ontoelaatbaar gedrag van zogenaamde ‘gelovigen’ en haatzaaiers. Nee, ook ik ben niet het beste jongetje uit de klas, maar wanneer wij niet (uiteindelijk) eerlijk, open en barmhartig met elkaar door het leven kunnen stappen is het goed om elkaar hierop te wijzen en nieuwe wegen in te slaan. Father James Martin SJ is hierin voor mij een voorbeeld!

Zijn Facebook: https://www.facebook.com/FrJamesMartin/

Zijn Twitter-account: https://twitter.com/JamesMartinSJ

Advertenties

Het komt goed

‘Ons’ vliegtuig, de Boeing 747-406, genaamd “The City of Bangkok”. ©Marcel Hohl, JetPhotos

In de afgelopen driekwart jaar bereidden mijn partner en ik een reis naar Canada voor: de ultieme droom van mijn schoonzus-met-beperking om haar familie aldaar te bezoeken. Op het moment dat ik dit schrijf zijn wij halverwege de vliegreis richting Toronto.

Reisdetails: vliegsnelheid 985 km/u, vlieghoogte ruim 11 kilometer, buitentemperatuur -48 graden Celsius.

Dat het een hele klus zou worden stond als een paal boven water en dan nòg ontdek je telkens weer kleine details en belangrijke zaken die om aandacht en bijstellen van de oorspronkelijke verwachtingen vragen. Zoals bijvoorbeeld het online aanmelden van je komst bij de Canadese overheid via een ETA (soort van digitaal visum, sinds 2013 van kracht). Of het verplicht moeten boeken van en dus betalen voor Bussiness-Class, omdat mijn schoonzus door haar beperkingen en beenspalken niet in de Economy-Class kan en mag zitten. Of het extra boeken van een overnachting, omdat een mindervalide wordt aanbevolen om 4 uur voor het daadwerkelijke vertrek van hun intercontinentale vlucht zich te melden op Schiphol bij de incheckbalie, in ons geval om 05.45 uur. Of het vervoer naar Schiphol, als blijkt dat het aangeboden vervoer, na de extra geboekte overnachting bij Hotel Schiphol A4 (vd Valk), niet toegankelijk is voor mindervaliden-met-rolstoel. Of als er doemscenario’s ter sprake komen over de je-kunt-er-je-kont-niet-keren zo krappe vliegtuigtoiletten, die voor mindervaliden al helemaal niet te gebruiken zouden zijn en er dus luiers en plastic broekjes aan te pas zouden moeten komen om de toiletgang van 7 uur vliegen te overbruggen, wat uiteraard een illusie is.

Nu heb ik mijn schoonzus-met-beperking wel vaker van nòg krappere schijtdozen moeten hijsen, dus kom bij mij niet aanzetten met de wildste verhalen over de vliegtuigtoiletten. Ik was veel nieuwsgieriger hoe zij het opstijgen en dalen zou gaan ervaren, gezien de minder plezierige impact die dat heeft op haar broer / mijn partner. Ik ben als een kind zo blij in een vliegtuig en al helemaal als ik bij een raampje zit. Ik heb echter een broertje dood aan de stress en de druk die er vooraf op een vliegreis ligt. Ik kan slecht tegen grote druk en bij mij komt dan de ontlading als we daadwerkelijk gaan opstijgen. Mijn schoonzus-in-kwestie is echter kerngezond en zelden ziek. Als ze wat te klagen heeft zijn het de ongemakken van haar beperkingen en de kwaaltjes die daaruit voortvloeien.

Wat ik gehoopt en verwacht had kwam uit: Bij het opstijgen had zij nergens last van en de toiletten zijn prima te doen, zeker met de extra te creëren ruimte d.m.v. gordijntjes om haar discreet te kunnen helpen, notabene met cabinepersoneel als bewakers van de discrete ruimte.

Vertrouwen. Ik denk dat het ons daaraan wel eens ontbreekt. Het is goed om bepaalde zaken van diverse kanten te bekijken. Daaruit kunnen nieuwe zienswijzen of een andere benadering en aanpak gedistilleerd worden. Maar een werkende ‘glazen bol’ bestaat nog steeds niet en van koffiedik-kijken is ook nog nooit iemand wijzer geworden, laat staan een reis soepeler verlopen. Vertrouwen hebben. Dat het goed komt. Op welke wijze dan ook. Zelfs als iets tegenzit, groot of klein: het komt goed.

Ik heb makkelijk praten. Ook bij mij flitsen meer dan mij lief is over allerhande zaken geregeld doemscenario’s door mijn hoofd. Het is eigen aan mijn persoontje. En soms denk ik ook wat te makkelijk. Da’s ook niet in alle gevallen gezond. En toch…blijf ik zoeken naar, hopen op en werken aan dat vertrouwen. En ook met een greintje naïviteit kun je heel oud worden. Het komt goed. Uiteindelijk. Altijd!

En wat deze Canada-reis voor mijn schoonzus-met-beperking betreft: zij heeft nog ruim twee weken te gaan, inclusief de landing over 2 uur…èn inclusief een herinnerings-cadeautje met kaartje van de gehele crew, omdat dit haar allereerste vlucht is! En wij? Wij zijn haar toiletgrepen, handvaten, rolstoelmotor, regelaars, hulp en toeverlaat èn….medegenieters!

Hoe mooi kan het leven zijn!!

Zalig Nieuwjaar !

Een blanco nieuw jaar….

Iedereen weet het: geluksmomenten zullen er zijn, ontroering, blijdschap en zeker ook groot verdriet, pijn, gemis, verlies. Dat is het leven, waar wij middenin staan.

God is geen boe-man. Hij gaat ons niet troosten en kracht geven, als Hij eerst ons iets ergs aandoet. Hij kent de natuurwetten, die in Zijn schepping besloten liggen. Ik geloof dat Hij in alle omstandigheden met iedereen (!) meeleeft en meelijdt.

Daarom waag ik het erop: met deze en nog vele andere voornemens wens ik al mijn website-lezers een Zalig, Gezegend, Voorspoedig, Gezond, Vredig en Goed Nieuwjaar!!