Terug naar de natuur

Uitkijkend over de stenen en houten huisjes, gebouwd in de vallei van Beneficio in Spanje. ©️Wildvan.com

De tijd dat wij mensen in berevelletjes liepen ligt al ver achter ons. Alhoewel…er zijn nog in afgezondering levende stammen die het aardig primitief hebben weten te houden in hun leven. In onze tijd is de kreet ‘terug naar de natuur’ vaak gekoppeld aan milieubewuster leven, zorgen om onze aarde die uitgeput raakt, de druk op de natuur door de overbevolking, langzaam aan van het gas af, electrisch rijden…en dit rijtje is heel lang… Zomaar wat eigen gedachten over dat ‘terug naar de natuur’….

De verdachte Jos Brech in de moordzaak van Nicky Verstappen had zich ontwikkeld tot een overlever in het wild, al zullen aan die drang wel andere motieven ten grondslag hebben gelegen… Maar op de keper beschouwd is een gedegen kennis van de natuur en hoe daarin, buiten de moderne maatschappij om, te overleven niet verkeerd. Kijk eens om je heen en je ziet in alles dat wij in feite gewoon mijlen ver afstaan van de natuur. Dat is een gegeven feit en daar hebben we, linksom of rechtsom, maar mee te ‘dealen’. Of niet?

Kijk eens naar de realiteit, waarin ieder voor zich een weg zoekt richting een duurzamer omgaan met gas, elektriciteit, afvalscheiding. We willen gezond en lekker eten en dus is het keuzestress in de overvolle, want alles is verpakt, supermarkt. We willen genieten van (verre) vakanties en het liefst goedkoop vliegen en dat kan en dus hebben we slappe kut-smoezen over die milieu-vernietigende reizen: “Ik scheid wel mijn afval, hoor, dus ik ben best goed bezig”. We willen goeie seks maar wèl veilig en dus komt er iets van plastic om de hoek ‘kijken’. We willen best van het gas af, maar dan wordt ons electriciteitsnet overbelast. Oh nee, we bouwen onze landerijen vol met zonnepanelen, terwijl miljoenen daken van huizen en fabrieken nog leeg zijn. En ach wat lig ik toch weer lekker te typen op mijn verre van milieubewust geproduceerde iPad…!

Toen mijn moeder overleed, op 20 december al weer 24 jaar geleden, had zij tevoren aangegeven met één van haar Rozenkransjes begraven te willen worden, …”…maar niet die met die plastic gebedskraaltjes, maar het zilveren exemplaar. Dat is beter voor de natuur!” Toen al…!

Wilgentenen baar. ©️Mandenmakerij.nl

Onlangs is een goede kennis van mij begraven op een natuurbegraafplaats, liggend op een wilgentenen baar. Alles wat aldaar onder de grond gaat moet afbreekbaar zijn en mag de natuur niet schaden. Het is een mooie gedachte en tegelijk eeuwig rustgevend: je graf zal niet geruimd worden na zoveel jaar, zoals dat op standaard-begraafplaatsen wel het geval is. Een graf kopen is nog maar zelden mogelijk. Daarvoor is in onze overvolle westerse samenleving kennelijk gewoon geen plek. Voor hem wel. En…het spreekt ook mij aan.

Ik wil niet pessimistisch zijn, maar voor ‘terug naar de natuur’ is in onze westerse samenleving nauwelijks plek. We zijn daar al te ver voor doorgeschoten in onze consumptiemaatschappij om collectief daarvan afstand te doen. Ja, we worden ons meer en meer bewust van de kwetsbaarheid van onze natuurlijke omgeving. Ja, we raken langzaam overtuigd van het nut van besparing van gas, elektriciteit, water en het nut van afvalscheiding, ook al is dat laatste tegelijk erg politiek gekleurd. En ja, geweldig dat de realiteit van onnodig plastic en de ‘plastic soep’ in onze oceanen eindelijk tot ons doorgedrongen is en aangepakt gaat worden. En die collectieve overtuiging is goed. En collectieve acties hierin zijn een goed en noodzakelijk gebeuren!

Maar het begint bij iedereen persoonlijk, die zij of haar eigen leven invulling geeft, zonder zich gelegen te laten liggen omtrent de mening van anderen. Individuele levensstijlen van mensen kunnen voorbeelden zijn om na te volgen, niet door dwang maar door overtuiging. Dàn kan er een nieuwe collectieve beweging ontstaan. Als er met respect en eerbied met andermans levensstijl en natuurlijke levenswijze wordt omgegaan komt dat niet alleen de natuur en ons milieu ten goede, maar ook de vrede en saamhorigheid. Geloof in God, in de natuur, in jezelf, in elkaar: het is om het even, lezen we zelfs in de Bijbel. Een fijne en vreedzame samenleving kan wel daardoor gevoed worden en dat kan wellicht uitmonden in collectieve acties. Top!

En hoe zit dat dan met de seks? Met hetero-, homo- en ‘alles-wat-daartussen-valt’-seksualiteit? Dat is altijd benaderd met gene, schaamte, gegiechel, angst en een belerend vingertje… Blijft dat in een verdomhoekje? Wie echt durft te kiezen voor Gods Schepping en ‘terug naar de natuur’ zal niet raar opkijken van de gender-diversiteit. Een wijs mens zal niet de gender-diversiteit als ‘onnatuurlijk’ bestempelen, maar de religieuze moraal die niet van God komt maar door mensen is bedacht en in Heilige Boeken vastgelegd. Dat de ‘flower-power’-tijd, de omwenteling in de jaren ‘60 van de vorige eeuw, terecht heel wat losgemaakt, maar tevens ook veel heeft ontworteld is een feit. Het is zaak om de natuurlijke wortels terug te planten en de nieuwe groei dus niet teveel te ‘leiden’, want de natuur kan zichzelf altijd uitstekend redden en overleven, zelfs na de afgelopen uitzonderlijke hete zomer.

Dan kunnen ook wij, op ieders eigen wijze, terug naar de natuur. In ons leven, in onze levenswijze, in ons omgaan met natuur en milieu. En God zal ons dankbaar zijn! Voorwaarts!

* * * * * * *

Hierbij een LINK naar een gelijksoortig artikel, welke ik na het schrijven van mijn stuk tegenkwam en waarin ik opvallende overeenkomsten zie met mijn artikel.

Advertenties

Op weg naar Emmaüs

De Emmaüs-gangers, samen met de ‘vreemdeling’. ©Afbeelding: Janet Brooks Gerloff, Abtei Kornelimünster. ©Foto: Hüsch/Abtei Kornelimünster

Preek 3e zondag na Pasen, jaar A
1e Lezing: Handelingen 2,14.22-32 ; Tussenzang: Psalm 16,1-2a.5.7-11 ;

2e Lezing: 1 Petrus 1,17-21 ; Evangelie: Lucas 24,13-35

Beste mede-parochianen,

De drie lezingen die we zojuist gehoord hebben kun je op twee manieren zien als een drieluik. En elk drieluik heeft haar eigen consequenties.

Het eerste drieluik noem ik het historische drieluik. Hierin zie je van links naar rechts het evangelie, de 1e lezing en de tweede lezing en kijk je dus naar de lezingen vanuit een historisch besef. Wat dat inhoudt? De verhalen over Jezus werden pas veel later opgetekend. Zo kijkend kun je dan concluderen dat het Emmaüsverhaal pas later ingekleurd werd met teksten uit het Oude Testament, welke bij uitstek toepasbaar waren op Jezus. Hierdoor kreeg de verkondiging meer lading en kracht. Een mogelijke enkele verwijzing die de vreemdeling naar de vroegere Schriften maakte is wellicht rijkelijk aangevuld en later hebben de 1e lezing en de tweede lezing daar nog een schepje bovenop gedaan. Het kan de geloofwaardigheid en kracht van het levensverhaal van Jezus alleen maar vergroten.

Het tweede drieluik noem ik het gelovige drieluik. Hierin krijgt het Evangelie een plekje in het midden, met links daarvan de eerste lezing en rechts ervan de tweede lezing. Wij als toehoorders weten hoe de geschiedenis verlopen is. Wij luisteren nu met de voorkennis naar de verhalen, voorkennis die de leerlingen destijds niet hadden. Wij raken niet in paniek op Goede Vrijdag, want wij weten toch wel dat Jezus met Pasen verrijst. Daarom ook worden wij met de eerste lezing eraan herinnerd hoe het ook alweer zat met de in het Oude Testament aangekondigde Goddelijke voorbestemming van Jezus als de Messias. Met die kennis reeds in ons rugzakje lezen we het Evangelie dan als een “Zie je wel, zo was het voorspeld, maar dat hadden die leerlingen niet door. Zij waren verblind.”, En de tweede lezing fungeert dan weer, net als in het historische drieluik, als een reglementaire vermaning.

Naar welk drieluik kijkt u het liefst? Het historische of het gelovige drieluik? Ik ga altijd graag op zoektocht om vanuit het dagelijkse leven met een andere blik naar de Bijbelse verhalen te kijken. Ik neem u in deze preek graag even mee op zo’n zoektocht.

Lees meer over dit bericht

Hemel en aarde

Af en toe komen er bij mij koddige kloosterherinneringen van lang geleden naar boven drijven als ik bepaalde psalmteksten of bepaalde Bijbelteksten tegenkom, die mij en mijn jonge medebroeders soms op de lachspieren werkten. Een ervan is de passage na de Hemelvaart van Jezus, als de leerlingen Hem gespannen nastaren en vervolgens twee mannen in witte gewaden bij hen staan en hen zeggen: “Wat staat gij naar de hemel te staren?” Half-verborgen in de kloosterbanken werd dan een beetje scheel naar de kerkgewelven geloensd, alsof er een verschijning plaatsvond. Stille hilariteit!

Zonsopkomst over de Oosterschelde, 1 maart 2016. ©Emmanuel

Sinds de tijd dat weerman Erwin Krol zo onwijs aanstekelijk kon vertellen over unieke wolkenluchten, fascinerende stormen en zeldzame hagelbuien terwijl het eigenlijk gewoon klote-weer betrof, ben ik meer naar boven gaan staren om die fascinatie voor Moeder Natuur wat extra te voeden. Onlangs plaatste ik op Facebook een aantal luchtfoto’s, hierdoor aangespoord door de weduwe van een goede huisvriend van ons, die ook zulke prachtige luchtfoto’s maakt vanuit haar appartement en vervolgens op Facebook plaatst.

Lees meer over dit bericht