Openbaring

Vlnr: Jozef, Maria, Jezus, Caspar met de mirre, Melchior met het goud, Balthazar met de wierook. Schilderij van Andrea Mantegna

Op 6 januari was het Driekoningen, wat kerkelijk op zondag 7 januari werd gevierd. De officiële benaming is “Openbaring des Heren”. Door de komst van de koningen werd de geboorte van Jezus als het ware verkondigd aan alle volkeren. De oosterse Kerk viert op die dag het Hoogfeest van Kerstmis.

Velen kijken verschillend naar de geboorte van en de persoon Jezus. Menigeen ziet Hem als Verlosser en Heiland, zoals er aan Hem in de Bijbel meerdere grootse namen en titels gegeven worden. Ik heb soms moeite met al die grootsheid. Jezus is voor mij niet zozeer dè Verlosser, maar Hij heeft mij wel verlost van veel geloofsbalast. Als ik Hem dus Verlosser noem, dan is het ook met die achtergrond. Het helpt mij om positiever en meer intiemer naar Hem te kijken en over Hem te (s)preken. Het helpt mij om als een nieuw en blij mens in het leven te staan, ondanks veel ballast uit het verleden, ballast die iedereen heeft. Dit overwegend kwam het volgende in mij naar boven borrelen:

Er komt veel ’naar buiten’ in de afgelopen tijd. Nep-nieuws schijnt wat te verhullen, omdat feiten glashard worden ontkent of verdraaid. De nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Nederland Peter Hoekstra (geboren in Nederland) kan liegen zonder blikken of blozen, zelfs met de feitelijke waarheden letterlijk onder z’n neus. Zijn baas Trump is ook zo’n zielig mannetje en in ieder geval zijn grote voorbeeld.
Waar ‘poesjes’ straffeloos presidentieel benoemd en betast kunnen worden, start #MeToo het tegenovergestelde: de vunzigheid van de ongewilde schendingen van de menselijke integriteit aan de kaak stellen. Alleen: onbedoeld is er ook een ware heksenjacht ontstaan en zijn daarin grenzen zoek. De sociale media is hierin een ware aanjager. Terecht zei onze Koning Willem-Alexander in zijn Kersttoespraak: “Twitter maakt het debat bitter!” Met andere woorden: zo wordt en is een hype geboren. En het blijkt dat ik niet de enige ben met deze mening…

Begrijp mij goed: de integriteit van mensen is kostbaar en moet beschermd worden. Ieder mens leert dat en wordt wijzer gedurende zijn leven, ook ik. En ja, er zijn mensen die het nooit leren.
Ook het zoeken, afbakenen en bewaken van grenzen moeten we leren. Zodra geluiden van een ‘heksenjacht’ de kop op steken, moeten we op onze hoede zijn, zowel in beschuldigingen als in het gerechtelijk vervolg erop. Een verdachte is pas dader als de rechter die persoon veroordeeld heeft. In Nederland geldt namelijk de regel dat iedereen onschuldig is, totdat hij schuldig is verklaard door de rechter of via een strafbeschikking. Ook díe grens mag niet overschreden worden, ook niet in de media, in welke vorm dan ook. De rechtspraak veroordeelt een dader, niet de media. Ook openbaarheid kent grenzen. Is de veroordeling geweest en de straf achter de rug, dan is er een blad omgeslagen, begint er een nieuw hoofdstuk en mag het leven voor beide partijen verder gaan. Kan dat lastig zijn? Ja. Maar wie blijft hangen in het negatieve en die ballast uit het verleden blijft meeslepen heeft daar alleen zichzelf mee.

De Drie Koningen hadden geen internet, dus ook geen Twitter, Facebook, WhatsApp, GPS of WiFi. Toch had hun zoektocht naar Jezus grote gevolgen. Angst van een machthebber leidde tot een gruwelijke kindermoord. Angst is een menselijk gegeven. Maar we mogen die angst nooit laten vervormen tot repressie, haat of wrok. Dan groeit de ballast in ons leven en, inderdaad, daar pakken we alleen maar onszelf mee.

Jezus verlost ons van ballast. Door te laten zien dat er nieuwe wegen zijn. Straf is pijnlijk en barmhartigheid is de zalf. En als wij handelen zoals Hij dat deed zal er heel veel onmin, wrok, onvrede en haat verdwijnen uit onze wereld. Ik ben daar heilig van overtuigd!
#MeToo kondigt het nieuwe omgaan met elkaar aan. #MeToo leert ons óók om onze grenzen te bewaken in omgang, (voortijdig) oordeel en wrok! Grenzen die nooit overschreden mogen worden.

Ga mee op mijn zoektocht, in Godsnaam…! Op zoek naar eerbied en barmhartigheid. Het zal een openbaring zijn…

Advertenties

“Vrede op aarde”…?

Kunstwerk aan de voet van de kathedraal in Antwerpen: een kindje slaap op een slang. ©foto: Emmanuel

Onlangs waren wij in Antwerpen. Pal voor de ingang van de kathedraal was in het plaveisel een kunstwerk verwerkt, dat op indringende wijze de vrede, verwoord in Jesaja, uitbeeldt: een kindje, kwetsbaar en klein, slapend op een slang. Of zou het Jezus zijn, die laat zien dat het kwaad nooit het laatste woord heeft? Toen voelde ik al een blogje opkomen. Bij deze!

In het Bijbelboek Jesaja, waaruit veel gelezen wordt op weg naar Kerstmis toe, staan verhalen die het hunkeren door de mensheid naar vrede prachtig in beeldende taal onder woorden brengen. Die vrede, die saamhorigheid en geluk zullen komen als de Messias, de Verlosser komt. En Hij kwam, zo hebben wij dat altijd meegekregen en vieren we nog ieder jaar.

Maar ik kan niet zeggen dat de vrede er sindsdien mee is toegenomen. De situatie van de wereld van toen en nu zijn nogal vergelijkbaar. Toen was er onrust, waren er zelfzuchtige leiders, talloze religieuze farizeeërs en stonden mensen elkaar naar het leven. Het is nu niet anders…

Moeten we die vrede dan anders interpreteren? Als een vrede van het hart? Moeten we het lijden dat ons overkomt als beproeving van God zien? Dat maar weinig mensen een ‘vrolijk Kerstfeest’ hebben, zoals een collega mij zei? Pas in de Hemel zal alles goed en mooi zijn? Maar komen we daar wel? Wij zijn toch slechts zondaars? Jezus kwam het Licht brengen voor iedereen en ondertussen worden mensen bang gemaakt of nog verder in de winter- of levensdip geduwd met de ‘leer’ dat we nog steeds in duisternis leven, zoals de plaatselijke Gereformeerde Gemeente het huis-aan-huis verspreidde.

Wat zei Jezus in zo’n situatie? “Huichelaars! Gij legt mensen ondraaglijke lasten op!” (Lucas 11,46). Want juist dàn wordt er geknecht, zal er geen vrede in ieders hart komen, heeft niemand een ‘vrolijk Kerstfeest’, komt het lijden aan het geloof niet van God maar van de mensen, bestaat er geen Hemel, zullen we daar dus nooit komen, blijven wij zondaars en dwalen wij rond in duisternis!

De Kunst (met hoofdletter ‘K’!) is om in de verhalen van de Bijbel de vrede, liefde en saamhorigheid naar boven te halen en dat in ons leven structureel handen en voeten te geven. Wij zijn de ledenmaten van Onze Lieve Heer! Wij maken Hem zichtbaar door zelf aan slag te gaan met vrede, liefde, naastenliefde. Onbevooroordeeld, over grenzen van onze eigen geloofgroep heen, elkaar zien als mensen op zoek naar geluk, elkaar bemoedigend en opbeuren. “Wat gij aan de minsten der mijnen hebt gedaan, hebt gedaan Mij gedaan.” (Matteüs 25,45).

Hoe mooi zijn die Messiaanse dromen bij Jesaja (11, 3-9):

Niet naar uiterlijke schijn spreekt hij recht en hij doet geen uitspraak op grond van loze geruchten; hij geeft de geringen hun recht en de armen in het land krijgen een eerlijk vonnis. Hij kastijdt de verdrukkers met de roede van zijn mond en de bozen doodt hij met de adem van zijn lippen. Gerechtigheid draagt hij als een gordel om zijn lenden, en trouw als een gordel om zijn heupen. De wolf en het lam wonen samen, de panter vlijt zich neer naast het bokje, het kalf en de leeuw weiden samen: een kleine jongen kan ze hoeden. De koe en de berin sluiten vriendschap, hun jongen liggen bijeen. De leeuw eet haksel als het rund, de zuigeling speelt bij het hol van de adder, het kind strekt zijn hand uit naar het nest van de slang. Niemand doet nog kwaad of handelt nog verderfelijk op heel mijn heilige berg.

Wat een sterke oproep aan ons allemaal … wij, op weg naar Kerstmis … wij, op zoek naar vrede … naar liefde … naar elkaar …

Dàn vinden wij dat pasgeboren kindje, slapend bij de slang….

Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikt dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!