Over tot de orde van de dag?

Martelkelders in een voormalig hoofdkwartier van de Gestapo. ©Emmanuel

De kop van dit artikel is een veel gehoorde opmerking, wanneer je iets niet alledaags hebt gedaan, bezocht of meegemaakt, en terugkomt op je werk, school of thuis.
Men kan daar verschillende ‘toontjes’ aan geven, waarmee men hetgeen jij meemaakte negatief benadert. Of met het afgezaagde gezegde: “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” Natuurlijk bedoelt men het nooit negatief. Nee, túúrlijk niet!

Wij maken ieder jaar wel één of meerdere Gay Prides mee. Een enkeling, zoals de CSD Keulen, plannen we doorgaans vroegtijdig in verband met het boeken van ons (inmiddels vaste) hotel.
Roze Zaterdag was al weer heel wat jaartjes geleden, maar dit jaar lukte het qua tijd eindelijk om daar weer naar toe te gaan, al zorgde een bommelding voor wat vertraging.
Andere buitenlandse Gay Prides zoeken we doorgaans niet direct op, maar als we toch naar het buitenland gaan is het soms een leuke bijkomstigheid als er een Gay Pride plaatsvindt als wij er ook zijn. Soms verschuiven we dan onze vakantiedatum.

Poster in een reclamezuil in Keulen. ©Emmanuel

Het thema van de CSD in Keulen was: NIE WIEDER! Met een bezoek aan het voormalige hoofdkwartier van de Keulse Gestapo (kantoor, cellen, martelkamers en executieplaats), nu herdenkingsmuseum, hebben we bij dat thema nadrukkelijk stilgestaan. Vervolging van homoseksuelen en lesbiennes was niet alleen tijdens de Tweede Wereldoorlog actueel. Ook nu nog worden zij in woord en daad, door regels en meningen, in veel landen vervolgd, mishandeld, vermoord. Óók in Nederland is de acceptatie, tolerantie, het respect en de eerbied door religies, Kerken en maatschappij voor hun leven en levenswijze flinterdun.

Op Facebook gaf ik onlangs met hulp van WikiPedia een beetje achtergrondinformatie over die Gay Prides oftewel Roze Zaterdagen oftewel CSD’s.
Je kunt dat inmiddels ook HIER teruglezen.

Met die informatie uit dat stukje en met onze indrukken van Keulen en de Gay Pride aldaar kun je niet anders dan concluderen, dat je niet zomaar klakkeloos kan overgaan tot de orde van de dag, omdat deze  Gay Prides tevens een boodschap meegeven aan iedere deelnemer en aan iedereen die hierover hoort en leest: eerbiedig ieder mens zoals hij of zij door God geschapen is.
En probeer in jouw leven, met jouw talent, met behulp van jouw gaven, voor zover het in jouw vermogen ligt en soms (en dit is heel link wat ik nu zeg) ook met gevaar voor je eigen ‘hagje’ om DIE boodschap van eerbiediging uit te dragen en te verdedigen.

Daarom mag ik nooit overgaan tot de orde van de dag, omdat die orde die veranderende instelling in feite niet lust, niet pikt en eigenlijk weer wil toedekken. Het hele jaar door is de Hetero Pride al genoeg zichtbaar. Religies, Kerken en maatschappij, níet wij als niet-100%-hetero’s, hebben nog ‘een wereld te winnen’. En wij moeten daartoe permanent een ‘luis in de pels’ zijn. Want alleen dan zal een minderheid opgemerkt worden en opgemerkt blijven, want als iets jeukt wordt er gekrabd. Ik jeuk, dus ik besta…

Dat heb ik sterk meegekregen van onze vakantie. Als vakantie niets met je doet, niets in jou verandert, heb je geen vakantie gehad. Ik voel mij niet strijdbaarder, wel zekerder. En opnieuw ben ik dankbaar voor mijn naam: Emmanuel, God-met-ons. Ik ben Zijn schepping, Zijn unieke vondst!
Mede met dank aan pater van Kilsdonk: nooit overgaan tot de orde van de dag!

Advertenties

Een hedendaagse Jozef en Maria

Iedere Adventstijd staat deze kunstig gemaakte en ingelijste 3-D-afbeelding op ons dressoir. De rest van het jaar bevindt het zich, passend, in onze logeerkamer. Het oorspronkelijke Anton Piek-werk brengt ons Jozef en de hoogzwangere Maria op een ezeltje in beeld, op zoek naar onderdak. Ook vorig jaar schreef ik een hierop geïnspireerd stukje: “Opnieuw”.

Het kunstwerkje is een indringende weergave van waar het in de Adventstijd om gaat: op weg gaan, ons voorbereiden op en toegroeien naar het (opnieuw in ons) geboren worden van Jezus.
Hij wordt Heiland genoemd, Verlosser. Je kunt dat hoogdravend en traditioneel gelovig invullen. Prima. Maar je kunt ook naar hem kijken als een bijzonder mens, die het uitschot van de maatschappij juist niet over het hoofd ziet, die nieuw elan geeft aan verloren levens, die de elite, de machtigen, inhaligen en zogenaamde religieuze leiders de les leest, die in de gewone mens méér naar boven haalt dan enkel onderbuikgevoelens…

Jozef en Maria belandden uiteindelijk na veel omzwervingen en afwijzingen in een armetierige stal of grot, midden tussen de beesten. Je weet hoe een koeienstal ruikt? Prettig verblijf gewenst!

Is dit Bijbelse verhaal een boodschap voor ons? Om in vertrouwen op weg te gaan, zonder ons druk te maken over hoe en wat en waar en waarom? Durven wij dit verhaal, deze Jozef en Maria, ook actueel te maken met het zien van de stromen vluchtelingen? Hoe vaak gooiden wij, persoonlijk en als land, de deur dicht met: “Geen plaats meer!”…?
Durven wij ons schraperige, geldzuchtige en stink(!)rijke leven terug te schroeven naar de menselijke maat? Zijn wij in staat ècht een nieuwe weg in te slaan, ook naar elkaar toe? Is vergeving en berusting niet de mooiste weg naar die nieuwe toekomst in plaats van de haat blijvend te funderen door intriges, ruzies, slepende procedures, geldelijke genoegdoening, etc.?

Jozef en Maria, na de geboorte van Jezus ook nog eens berooid op de vlucht voor onrecht en moord. Hoe actueel. Hoe actueel mijn vragen. Hoe actueel deze Advent.

Zalige Advent!!

Boodschap…

Zomaar. Vandaag. Op de achterzijde van het misboekje van Berne Media. Een boodschap. Een oproep. Voor wie teveel denkt in geld, vergelding, aardse zaken, regels. Voor wie een mens niet meer ziet staan. Voor mij. Voor een ander. Eigenlijk ook voor iedereen. Een tekst van Phil Bosmans.

Vreugde. ©happening.nu

Je bent gemaakt voor de vreugde

Je ogen zijn voor het licht,
voor het groen van de lente,
voor het wit van de sneeuw,
voor het grijs van de wolken
en voor het blauw van de lucht,
voor de sterren in de nacht
en voor het ongelooflijk wonder
van zoveel wondere mensen om je heen.

Je mond is voor het woord,
voor elk goed woord
waar een ander op wacht.
Je lippen zijn voor een zoen
en je handen voor de zachtheid,
voor de tederheid, voor de troost
en voor het brood van de arme.
Je voeten zijn voor de weg
die naar berooiden gaat.

Je hart is voor de liefde,
voor de warmte,
voor hen die in de kou
en in de verlatenheid zijn.
Je lichaam is om anderen nabij te zijn

Waarom ben je dan niet gelukkig?
Zijn je ogen toe?
Is je mond vol bitterheid?
Zijn je handen ‘grijpers’
of is je hart verdord?

Weet je dan niet
dat je gemaakt bent
voor de vreugde?