Thuis komen

Na een vakantie zien velen er altijd wel in enige mate tegenop om weer naar huis te gaan, thuis te komen. Als dat zo is mag je eigenlijk dankbaar terug kijken op een geslaagde vakantie. Stel je voor dat je op je vakantieadres al terug verlangt naar het tikken van je vertrouwde klok…

In ons geval was ons verblijf op de camping nabij Keulen rond de Gay Pride aldaar eigenlijk te kort en was de zalige rust op de camping na het vertrek van een wel bijzonder asociaal groepje Duitse potten en alle overige regenbooggasten extra aantrekkelijk om te blijven. We hadden dan lekker kunnen hangen bij de tent, kijkend naar de voorbij varende rijnaken en fietsen in de omgeving in plaats van heen en weer te trappen tussen camping en Keulen. Of misschien gewoon op een terrasje mensen kijken, het normale percentage homo’s voorbij zien flaneren op de boulevard. Dat deden we ook tijdens de drukke Pride-dagen, denkend aan Bram, die we op de dag van vertrek nog spraken. Hij sprak geëmotioneerd over de grote verassing, toen daags tevoren de zomereditie van UCEA uit de enveloppe kwam… Hij sprak moeilijk, maar ik zag als het ware door de telefoon zijn ogen twinkelen, toen we beloofden aan hem te denken als we naar het mannelijk schoon zouden gaan kijken. Commentaar van zijn zoon, een week later: “De ouwe snoepert!”

Die week was nog niet voorbij, toen ik, net thuis uit Keulen, van die zoon een sms-je kreeg met het bericht dat Bram in slaap was gebracht. Het ging niet meer. Nu werd het wachten, wanneer Bram uit zijn stevige cocon zich zou ontpoppen en van ons zou gaan wegfladderen. Dat werd vrijdagochtend rond half acht. Bram mocht Thuiskomen.

Zoveel als ik er tegenop zag om na onze korte vakantie thuis te komen, zo weinig zag Bram er tegenop om Thuis te komen. Die angst had hij niet. Wel verdriet om familie en lieve vrienden van binnen en buiten CHJC achter te laten. Maar de boventoon was dankbaarheid. Bram was dankbaar voor zoveel medeleven, voor al het moois dat hij mocht meemaken in zijn leven. Die dankbaarheid straalde ook af van de afscheidsbijeenkomst in het crematorium van Zoetermeer. Daar denkt menig aanwezige ongetwijfeld nog vaak aan terug.

Het heengaan van bisschop Bluyssen was de derde bisschop op rij dit jaar die overleed. Een man van dialoog met eerbied voor de mensen. Een man die eraan werkte dat de Kerk een warm Thuis zou zijn voor velen. Wat kwam hij van een koude kermis thuis en wat was hij blij met Paus Franciscus!

Ook prins Friso kwam, op de geboortedag van deze column, Thuis. Het was niet lang na zijn thuiskomst op Paleis Huis ten Bosch. Mag ik zeggen ‘eindelijk’? Eindelijk na die uitzichtloze periode? Een zware periode voor zijn vrouw, zijn kinderen, zijn moeder, zijn broers, zijn familie en vrienden gaat over in berusting.

Wat gaaf om te zien dat er aardse engelen zijn, die lijdende mensen bijstaan! Wat troostvol om te weten dat Hemelse Engelen ons eens zullen Thuisbrengen!

Inmiddels is de vakantie weer voorbij, hebben we nog een lang weekendje Amsterdam gedaan, óók in verband met de Gay Pride en was het ook hier weer even thuiskomen toen we een mooie GayPride-kerkdienst meemaakte met veel belangstellenden en bekenden in de Keizergrachtkerk.

Thuiskomen. Gewoon na een vakantie, op het eind van je leven of tijdens je leven momenten weten van thuiskomen bij jezelf. Een diep geluk ervaren en dat eigenlijk altijd willen vasthouden. Dat moment, waarop Hemel en aarde elkaar schijnen te raken… een Godsontmoeting?

Welkom!

Advertenties

In Memoriam: Bram Krijgsman (1940 – 12 juli 2013)

“Hallo lieverds!”

Met deze of soortgelijke begroeting kwam Bram vaak binnen bij onze activiteiten van onze CHJC-regio Zeeland/West-Brabant. CHJC, een landelijke vereniging van gelovige homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders. En ja, als Bram eenmaal binnen wàs, dan merkte je dat ook wel! Bram was al groot en fors van postuur èn bracht graag zijn inbreng voor het voetlicht. Daardoor was hij ook ècht aanwezig. Hij had het hart vaak op de tong liggen en was dus nogal openhartig en expressief. Dat viel heus wel eens verkeerd en hebben we Bram af en toe ook moeten afremmen…!

Bram kwam graag. Hij hield van de Vereniging CHJC, kwam geregeld naar de maandelijkse Evangelische Roze Vieringen in Amsterdam en was dankbaar dat er warme plekken voor gelovige homo’s en lesbo’s zijn als dezen, want, zo zei hij zelf onlangs nog: “Waar zouden wij anders heen moeten gaan?” Bram hield van de fijne groep in onze CHJC-regio Zeeland/West-Brabant. Maar Bram hield ook veel van mensen, zeker als het wederzijds was. Uit Brams vele verhalen mochten we beluisteren dat hij een echte familieman was. Hij sprak met veel liefde over zijn kinderen, kleinkinderen èn over zijn overleden vrouw, die hij gedurende haar ernstige ziekte tot het einde verzorgd heeft en wiens ondraaglijke lijdensweg hem de afgelopen maanden glashelder voor ogen stond! Dat Bram na het overlijden van zijn vrouw zijn coming out als homo had was voor alle partijen een enorme overgang, óók voor Bram zelf, die zichtbaar onder het begrijpelijke onbegrip gebukt ging. Wat straalde Bram van blijdschap en dankbaarheid toen uiteindelijk met zijn familie alles op zijn pootjes terecht kwam…! Daarom deze rode roos!

Want Bram zocht liefde bij de mensen; een liefde die hij zocht en vond in hét voorbeeld van liefde: God, verpersoonlijkt in de figuur van Jezus. Hij zocht ook de liefde van mens tot mens, want die lichamelijke liefde zoekt iedereen. Twee soorten van liefde, die een mens compleet maken. Op zijn leeftijd was het niet altijd makkelijk om hierin de juiste balans te vinden, ook niet voor zijn omgeving. Dat zijn hechte vriendschappen binnen CHJC en met name met een homo-echtpaar binnen CHJC en zijn Bleiswijkse buurmannenechtpaar daarin een cruciale rol hebben gespeeld mag hier niet onvermeld blijven! Daarom deze roze roos!

Bram kon echt genieten van eten, van vrienden, van reizen. Het majestueuze zeilschip “De Eendracht” zal nu helaas één van zijn markante actieve passagiers moeten missen. En wij de verhalen over die tochten naar verre tropische bestemmingen, over de mooie matrozen aan boord en over de mooie donkere mannen in die verre streken. Mijn man en ik hebben een sprankelende Surinaamse vakantiegroet van Bram nog maar eens uit ons archief gevist en tijdelijk een prominent plaatsje gegeven.

Bram heeft veel moeten schakelen in zijn leven. Ook in de afgelopen jaren en tijdens zijn ziekteperiode, waarin zijn gezondheidstoestand in het begin in een vrije val leek te komen en voor iedereen en zeker voor Bram een flinke klap was. Maar ook dan steunde Bram graag op zijn geloof, al was de inhoud ervan lang niet meer zo wettisch en dogmatisch als hij het van vroeger had meegekregen. Het werd zeker gekleurd door zijn levenservaringen. Gedurende zijn ziekte mochten wij af en toe nog een stukje lezen van Bram in het maandblad UCEA van de vereniging CHJC en daar klonk bijna altijd zijn diepgewortelde geloof in door. Bram gaf daar onder andere ook uiting aan door te zingen in het Christelijk Mannen Koor, hier aanwezig èn door niet onverdienstelijk orgel te spelen en dat mochten wij ook uit zijn handen horen komen als we een kerk bezochten en Bram even mocht spelen.

Zijn inzet als organist tijdens één van onze jaarlijks terugkerende Roze Adventsviering was echter precies zoals we ons Bram eigenlijk willen herinneren: ontroerend goed bedoeld en onfortuinlijk. Toch hadden ook wij een brok in de keel, toen de zieke Bram ons zei dat het orgelspelen niet meer ging. Een laatste (helaas onscherpe) foto van hem achter het orgel in zijn huisje in Bleiswijk, daags voordat hij een ongelukje kreeg en er niet meer zou terugkeren is dan onverwachts eentje om in te lijsten…

Nu zijn wij hier rondom Bram en opnieuw is Bram, zij het voor het laatst, het stralende middelpunt. Dat was hij de afgelopen maanden óók al. Luister naar een greep uit jullie lieve goede wensen:

  • “Bram, ik ken je alleen uit de UCEA, maar daarom niet minder sterkte gewenst!
  • “Vanuit Zeeland wil ik je veel sterkte toewensen. Moet zo pittig zijn… Liefs!”
  • “Zo zegende God je vandaag, morgen en in eeuwigheid”
  • “Bram, sterkte en goede reis, hier of hierboven.”
  • “Lieve knuffelbeer, tijdens het voorjaarsweekend leerde ik je kennen. Warm, vrolijk. Mooi dit ook in deze moeilijke tijd steeds te zien. Warm knuffel.”
  • “Dag Bram, dank voor wie je bent.”
  • “Beste Bram, dank dat ik je heb mogen leren kennen.”
  • “Bram, bedankt dat je was wie je was, en bent wie je bent. Een onroerend mens. Sterkte voor wie je nog zal zijn.
  • “Lieve Bram, voor mij ben en blijf je een bijzonder mens. Veel moed en liefde toegewenst in alles!”
  • “Lieve Bram, bedankt voor je wijze woorden in de UCEA. Het heeft me ontroerd.”
  • “Bram, ontroerd, geschokt en ook hoopvol toen ik je afgelopen zondag in de ERV hoorde. Je bent een mooie man, intens geen blad voor de mond en karakter. Met alle pijn ook goede tijden gewenst.”

Ja, met deze geweldige woorden, gemeend en ontroerend, hebben jullie allemaal Bram gedragen als aardse engelen gedurende zijn zware gang naar het einde van zijn leven.

Wij verheugen ons in de mooie herinneringen aan Bram die nu worden geboren! En laten wij proberen Bram los te laten, zodat hij nu in de handen van Hémelse Engelen op weg mag gaan naar het nieuwe Hemelse leven, zoals een oud Uitvaart-gezang dat zo onvoorwaardelijk verwoordt: “In Paradisum inducant te Angeli” : “Ten Paradijze geleide u de engelen”. Daarom deze witte roos!

Dag Bram, dag vriend! 

Hijs de zeilen! Goede vaart!

En zoals God het beloofd heeft: Behouden aankomst!!

+ + + + + + +

Dit “In Memoriam” is door mij, Emmanuel, uitgesproken tijdens de Crematieplechtigheid van Bram Krijgsman te Zoetermeer op woensdag 17 juli 2013. Vanwege privacy zijn namen van genoemde personen weggelaten.