Sodoma

Maandag 18 februari jongstleden verscheen (ook tegelijk in het Nederlandse taalgebied) het boek “Sodoma, het geheim van het Vaticaan”, over de cultuur van verborgen homoseksualiteit binnen het Vaticaan, geschreven door Frédéric Martel, zelf ook homoseksueel.

Het lezen zal ongetwijfeld rode oortjes op gaan leveren. De schrijver heeft talloze ontmoetingen en gesprekken gehad met vele medewerkers en hij heeft zijn ogen en schrijfkunst ruim vier jaar goed de kost kunnen geven, zo heb ik vernomen. Eigenlijk is het geen nieuws, wel de omvang, de details en de hypocrisie achter dit alles.

We waren natuurlijk al veel eerder op de hoogte. In vroeger eeuwen waren menig paus en kardinaal evenmin preuts aangelegd. En 25 jaar geleden verscheen het boek “Homo in de Heer” van de hand van Henk Müller, over o.a. de broeierige sfeer indertijd op het priesterseminarie Rolduc in Limburg. In de jaren ‘80 kwam ik daar al, was mij over mezelf nog maar van weinig bewust en pas later vielen bij mij diverse puzzelstukjes op hun plaats. Ook de roman van Jan Cartens “De roze bisschop”, eveneens uit 1994 (met een verwijzing naar het aftreden van bisschop Bär van Rotterdam) windt er geen doekjes om. En de afgelopen jaren, waarin het Meldpunt van Seksueel Misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk van Nederland haar werk heeft gedaan, is er heel wat gepubliceerd over de moraal van de RK-Kerk, het verplichte celibaat, (homo)seksualiteit en de vele gevallen, wereldwijd, van seksueel misbruik in en buiten religies. Met de Synode over het misbruik in de RK-Kerk (21-24 februari 2019) in Rome, waarin paus Franciscus flinke stappen wil zetten, zullen opnieuw genoeg publicaties en onthullingen het licht zien. Bovendien heeft de recente commotie omtrent de zogenaamde “Nashville-verklaring” over religie-grenzen heen haar uitwerking, in welke richting dan ook, niet gemist en haarfijn aangetoond, dat gelovigen en niet-gelovigen ook samen kunnen optrekken tegen religieus gevoed onrecht, wat ook voor God een gruwel is!

Vragen die dit alles en het nieuwe boek “Sodoma” oproepen zijn er legio. Er zal opnieuw heel veel gepubliceerd gaan worden. Ik zal dat zeker gaan lezen, evenals uiteraard het boek “Sodoma”. Ik weet ook nu al dat vele ‘Roomsche’ moraalridders in Nederland de messen aan het slijpen zijn. Ik weet ook dat er onder hen priesters zijn die hun hand beter in eigen boezem kunnen steken, omdat zij onderdeel zijn van hetgeen “Sodoma” beschrijft: ontkenning cq verberging van hun eigen homoseksualiteit / homoseksuele praxis / seksueel misbruik, maar naar buiten toe de recht-in-de-leer-priester zijn: onkreukbaar en trouw in de leer. Ik weet van een priester dat hij zwijggeld heeft betaald en zich juridisch zodanig heeft ingedekt, dat je van goede huize moet komen om er een serieuze zaak van te maken. Want ook een bisschop die daar van moet weten houdt nog steeds zijn mond. Wellicht dat “Sodoma” iets in gang zet.

Begrijp me goed. Ook ik ben een tijdlang oneerlijk geweest, ben vanwege celibaatsproblemen uit het klooster getreden en heb mensen daardoor veel pijn gedaan. Ik ben erdoor gelouterd, hopelijk ook wijzer geworden en in ieder geval gelukkig! Ik weet wat er speelde en speelt. Ik weet ook dat eerlijkheid het langst duurt en uiteindelijk het vruchtbaarst is voor het verdere leven. Ik weet wat barmhartigheid doet met een mens. Daarom ook ben ik vóór het brengen van klaarheid in scheefgegroeide zaken als misbruik, doofpotten, oneerlijkheid en hypocrisie. Daarom ook is het goed dat het boek “Sodoma” verschijnt en gelezen wordt.

Gaat er wat veranderen? Ik weet het oprecht niet. Wat mag er veranderen van mij? Ook al ken ik genoeg celibatairen die gelukkig zijn met hun levensstaat en hun keuze daarvoor, tòch ben ik niet voor een verplicht celibaat van priesters in de pastoraat (en die niet lid zijn van een religieuze orde of congregatie), maar voor een vrijwillige keuze daarin: vrij om het aan te gaan en vrij om met een partner samen te leven.

De kern van het probleem is naar mijn overtuiging gelegen in de Christelijke kanalisering en ‘culpabilisering’ (kweken van schuldgevoel) van de seksualiteit, waardoor een verkrampt en verknipt omgaan met (homo)seksualiteit ontstaat. En de seks wordt, simpel gezegd, teruggebracht tot het voortbrengen van nageslacht binnen het huwelijk van één man en één vrouw. Alle seks die daar niet aan voldoet is daardoor zondig. Conclusie: de Kerk is bezig met regels, moraal en gesteggel en niet met de (gelovige) mens die zingeving en bevestiging zoekt.

Wanneer Gods Schepping, de mens en het geluk van iedere mens centraal komen te staan in de regelgeving, opvattingen, Bijbel-interpretatie, verkondiging en pastoraat, dàn zou het zomaar kunnen dat het tij te keren is. Het is een weg met een lange adem, maar kan meerdere boeken als “Sodoma” voorkomen.

Jullie weten nu met welke insteek ik dat boek ga lezen. Ik hoop dat velen het boek gaan lezen. Misschien ga je het inderdaad lezen om rooie oortjes te krijgen of uit sensatiezucht. Ik snap dat best. Ik ben ook nieuwsgierig. Maar ik laat mijn geloof hierdoor niet ondersneeuwen. En altijd, ook met het lezen over dat broeierige Vaticaan, zal de mooiste levensles die ik ooit kreeg van mijn vroegere abt als een licht op mijn levenspad zijn: “God staat boven alle Kerken!”

En na het lezen van “Sodoma”?
Terug naar Jezus met zijn boodschap van LIEFDE…

Advertenties

Homo, geloof, kunst

Als gelovige homoseksueel ben ik vaak gespitst op kerkelijke zaken die raken aan (homo)seksualiteit, maar evenzo op aantrekkelijke kunstwerken. Als daarbij één of meerdere religieuze aspecten in verbeeld worden, dan is het al helemaal interessant. In kerkelijke kring is men altijd al gefascineerd door menselijk naakt (als sublimatie van de celibataire levensstaat van de geestelijkheid en/of de strenge kerkelijke moraal?) al werd naar de buitenwacht vaak een andere houding gesuggereerd. (klik HIER voor enige verduidelijking)

Niet dat ons huis dure kunst herbergt. Verre van dat! Toch lokt het wel om een keer een mooi aantrekkelijk kunstwerk aan te schaffen, al zijn er grenzen aan wat zoiets moet en voor ons mag kosten.

Galerie MooiMan in Groningen is als geen ander gespitst op mannelijke kunst, vaak erotisch getint, want erotiek is een essentieel onderdeel van de homocultuur. Via hun Facebook-pagina houden ze vele liefhebbers op de hoogte van nieuwe kunstwerken, kunstenaars en wisselende tentoonstellingen.

Bijgaande afbeelding van een Chinees kunstwerk is voor mij die prachtige schakeling van erotiek aan religie: “Fallen Angel” van kunstenaar Musk Ming.

Nee, ik heb geen aandelen van Galerie MooiMan, maar ben nog steeds onder de indruk van hun veelzijdigheid op kunstgebied binnen een toch selecte groep liefhebbers. Nieuwsgierig? Bekijk eens op je gemak de linken. Veel plezier!

“Ons vadder”

Ik ben opgegroeid in Brabant in een gezin, waarin ‘ons vadder’ de kostwinner was en ‘ons moeder’ huisvrouw. Als ik uit school kwam was zij de eerste praatpaal met een glaasje ranja en een koekje of snoepje en dan ging ik spelen. Vertrouwd, warm, goed.

Kinderen die een pa of ma hadden die hen sloegen of die constant ruzie maakten hebben van hen geen erg positieve indruk. Als je dan ook nog in de kerk hoorde over God de Vader, dan kon je die mogelijk ook als een boeman gaan zien. Best begrijpelijk.

Ook met liefhebbende ouders kun je God als een boeman zien, als de zonden en zware kanten des levens je geregeld voorgehouden worden. Daar heb je heus niet alleen maar de streng gereformeerde richting voor nodig. De Katholieke Leer kan mensen nog altijd knechten!

De Kerken noemen het gezin van vader, moeder en kinderen nog altijd de hoeksteen van de samenleving. Zonder die samenstelling groeit een kind niet gezond op. Ja, ik heb het letterlijk zo horen zeggen! Maar is dat zo? Wordt een jong mens werkelijk gezond met twee kemphanen van ouders in huis? Kan een puber echt gaan ontdekken, als er onder het mom van ‘zonde’ van alles wordt toegedekt? Ik weet nog goed dat ik een keer, onder de dekens met spannende plaatjes, werd gesnapt door mijn pa, die mij vroeg of dat nu de bedoeling was… Tja…..puber, hè?

Ik heb mij altijd afgevraagd, waarom mijn Kerk zulke strakke morele regels kent omtrent seks en alles wat daarmee verwant is. Met andere woorden: waarom wordt de mens geknecht door rigide regels, waaraan bijna geen mens zich houdt, maar ondertussen anderen daarmee wel de maat neemt?

Een zowel prachtig als dieptriest voorbeeld is ik het verhaal van iemand, die vanwege zijn homoseksualiteit door ouderlingen tijdens een huisbezoek werd berispt en verzocht het celibaat te beleven. Toen sprong de persoon in kwestie uit zijn vel met deze of soortgelijke woorden: “Jullie durven mij een seksloos leven op te leggen, terwijl jullie vanavond jullie lusten weer kwijt kunnen bij je vrouw?” Is het gek dat zo iemand nog meer dan ooit een Godzoeker, en sterker nog: een kerk-zoeker, wordt? Is het ergste geval laat zo iemand definitief zijn geloof los…

Je hoort in mijn kritische woorden ongetwijfeld mijn vorige column terug over die Wil van God. Het houdt mij bezig, ook omdat ik het “Onze Vader” zo’n mooi gebed vind, waarin ik bid dat “Uw wil geschiede in de Hemel en op aarde”….. Oeps!

Je ziet het: ik ben een zoeker, een Godzoeker. Mijn vroegere klooster bracht jaren geleden een boek uit met verhalen van alle daar levende monniken, met de veelzeggende titel: “Go(u)dzoekers”. Als het ware: op zoek naar een schat… En precies dàt is het wat paus Franciscus onlangs aan het eind van een lang interview zèlf vroeg aan zijn vijf Belgische jonge interviewers: “Wat is jouw schat in het leven?”

Of dat je vrouw of man is, je vriend of vriendin, God of een medemens, je relatie, je vader, je moeder, je familie, je bankrekening… Wat is JOUW schat? Kostbaar in je leven, van levensbelang voor jouw welzijn, voor jouw geluk. Een vraag….met ruim 7 miljard verschillende antwoorden…