Aangenaam

Couveuse-kennismaking ©Ziekenhuis Tjongerschans Heerenveen

CHJC is niet meer…
De nieuwe vereniging is nog gehuld in mist…
Een ontmoeting…

“Goedendag.”
“Ah, ook goeiedag.”
“Mag ik mij voorstellen? Ik ben Emmanuel voor de lezers van mijn blogs.”
“Ah oké. Tja, sorry, ik heb nog geen naam.
“Oh…. net geboren, zie ik?”
“Ja, en ook nog een beetje te vroeg.”
“Oh, vandaar die couveuse. Wat vervelend.”
“Ja inderdaad, iedereen stond klaar, behalve ik. Voor mij is er nog zoveel wazig en schimmig. Ze dachten dat ik wel volgroeid zou zijn, dus versnelden ze mijn komst. Maar ja….”
“Dat snap ik. In hun fantasie kon het feest losbarsten en zagen ze jouw leven al helemaal af vóór zich, maar dat viel dus tegen.”
“Ja, en ik voel me eigenlijk nu een beetje hulpeloos. Maar uh…wat brengt jou hier? Wèl in voor een feestje?”
“Nee, niet echt. Onlangs heb ik iemand verloren en ben eigenlijk nog niet in de stemming daarvoor.”
“He jasses, gecondoleerd. Hoe oud was diegene die je nu moet missen?”
“34.”
“Oei, das niet oud. Plotseling?”
“Mwa, niet echt. Er waren wel signalen, maar de eindspurt verliep toch nog vrij rap.”
“Ziekte?”
“Er zat wel wat dwars, maar dat was toch niet de eigenlijke doodsoorzaak.”
“Toch niet….versneld?”
“Mja, ik zeg het niet graag, naar het is wel versneld, ja, net als jouw geboorte.”
“Hè wat naar. Je hebt er, zo vermoed ik, niet echt vrede mee….”
“Ach, het is maar hoe je het bekijkt.”
“Was het misschien wel ‘voltooid’?”
“Nee…uh…ja…uh…zo keken eigenlijk anderen ernaar…”
“Oei, dus….”
“Ja, die signalen overheersten wel.”
“Maar jij ziet het heel anders?”
“Mja, ik bezie alles natuurlijk vanuit mijn blikveld.”
“En die anderen….”
“…ja, zien het vanuit hun blikveld. Dat komt nog niet echt samen. Een in mijn ogen nog niet voltooid leven beëindigen, terwijl men vanuit principieel standpunt daar zoveel bezwaren tegen heeft. Dàt volg ik niet, ook al mogen we, vind ikzelf, onze ogen niet sluiten voor de soms schrijnende situaties met betrekking tot dat voltooide leven.”
“Eigenlijk zitten wij samen in hetzelfde schuitje!”
“Hoe bedoel je?”
“Nou, wij hebben allebei wat averij opgelopen door het bewuste of onbewuste ‘enthousiasme’ van anderen: ik ben nog helemaal niet klaar voor het volle leven en jij zit met veel verdriet om een vroegtijdig verlies.”
“Ja, nu we zo praten voel ik dat ook zo. Je bent trouwens best scherp van geest, ondanks dat je nog zoveel dingen wazig en schimmig vindt…”
“Ha, ja, vind je? Nog wat scherps dan: jouw gevoel moet je gewoon gebruiken met te blijven schrijven. Jij schijft toch blogs, zei je?”
“Ja, dat deed ik onder andere ook voor diegene die onlangs overleden is.”
“Ga er mee door voor jezelf om je verlies een plekje te geven en voor anderen zoals ik. Ook ik kan er baat bij hebben om verder te groeien en over een tijdje anders en beter in het leven te staan.”
“Maar denk je niet dat mijn visie zou kunnen schuren met die van de anderen?”
“Niemand is gelijk, niemand denkt hetzelfde, iedereen is uniek en mag er zijn.”
“Ja, zo kijk ik er ook wel tegenaan.”
“Je kraamt best wel wat zinnigs uit en je probeert vrij te denken. Dat zouden meer mensen moeten doen, hihi!”
“Dank je. Ik zal m’n best doen! Het was mij aangenaam! Ik geef je een hand en ik wens je alle goeds!”
“Fijn. Jij ook bedankt! Ben benieuwd naar je toekomstige schrijfsels. Doe je wel even voorzichtig met je hand in deze couveuse. Ik hoop dat ik er snel uit mag. En sterkte jij!”
“Zal ik doen….zó…dat ging voorzichtig genoeg, toch? Tot binnenkort weer!”

Advertenties

Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikt dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!

Compleet

Onlangs werden onze Zeeland/West-Brabant-regioleden Friedhelm & Robert genomineerd voor de Zeeuwse Parel vanwege hun inzet voor de jaarlijkse CHJC Roze Adventsviering, op zaterdag 10 december jl. al weer de zevende in successie. Via deze link lees je meer over de toekenning van de Zeeuwse Parel.

Op de dag van de toekenning van de Zeeuwse Parel (11 oktober: Coming Out Day) aan één van de vier genomineerden (namelijk de ambassadeurs van Roze 50+) waren Friedhelm & Robert bij Omroep Zeeland de ‘Zeeuw van de dag’. Hiervoor werden zij verspreid over de dag een drietal keren geïnterviewd. In één van die interviews vertelde Friedhelm, dat zijn ex-vrouw na zijn coming-out tegen hem zei: “Zoals je nu bent, zó had ik jou toen willen hebben.” Ook werd aan hen gevraagd of ze nog een tip hadden voor mensen die nog ‘uit de kast’ moeten komen. Hun antwoord was: “Kom uit de kast, je wordt er een compleet mens van!” Mooier kon het niet gezegd worden!

Op 7 december 2016 verscheen in de PZC een bijna twee pagina’s bestrijkend interview met Friedhelm & Robert. Klik HIER om het artikel te lezen.

Compleet. Een uitdrukking die aangeeft dat iets ‘klopt’, ‘heel’ is, ‘afgerond’. In religieuze leefgemeenschappen wordt aan het einde van de dag vaak de Completen gezongen. Het is de laatste kerkdienst van dag. Daarmee wordt de dag afgesloten, afgerond, compleet gemaakt. Toen ik een tijdje in een Frans klooster verbleef was het laatste, elke dag terugkerende gebed van Vader Abt tijdens die Completen een verwijzing naar de dood, die komt als een dief in de nacht. Vertaald luidde het als volgt: “Vragen wij op voorspraak van de Heilige Maagd Maria dat de Heer ons een rustige nacht moge geven èn de genade te mogen sterven in Zijn Liefde.”

Video van 4 jaar geleden van de Completen in Abbaye Mont des Cats, met hierin te beluisteren het genoemde korte gebed van de toenmalige Vader Abt Dom Jacques en een gedeelte van het Salve Regina. ©Abbaye Mont des Cats

Ik moest hieraan denken naar aanleiding van de discussie rondom het waardige sterven na een voltooid leven. In een tijdsbetek van enkele maanden kwamen dit jaar twee gevallen van euthanasie in het nieuws van twee geliefden die elkaar niet wilden loslaten door de dood en dus allebei de dood verkozen. Zij wilden niet verder leven met het gemis van de ander of eenzaam verder lijden aan een terminale ziekte.

Ik vond die berichten zowel heftig als ontroerend. Heftig, omdat twee mensen bewust een gezamenlijke dood verkozen boven alleen achterblijven met alle ellende van zijn of haar terminale ziekte. Ontroerend, omdat ik hierin zag hoe sterk de liefde kan zijn.

Liefde betekent ook: leren loslaten. Maar als dat loslaten alleen maar ellende brengt?

Er wordt vanuit de Christelijke hoek afwijzend gereageerd op het zoeken naar wegen om te komen tot het actief afsluiten van een voltooid leven. Ik zie dat er vanuit Christelijke hoek wel meer levensgebeurtenissen worden afgewezen op grond van de Bijbel, terwijl er in veel gevallen pure liefde in het spel is, welke in feite gedwarsboomd wordt.

En toch ….. hoe romantisch zwijmelen zovelen weg bij het verhaal van Romeo en Julia, die ook niet zonder elkaar verder wilden leven! Als uit het leven van zovelen de liefde gebannen wordt op grond van door mensen bedachte regeltjes, welke opgetekend werden in een heilig Boek….hoe kan dan ooit iets van dat Koninkrijk waar Jezus over sprak zichtbaar worden?

De Remonstrantse predikante Alleke Wieringa verwoordde het treffend:

Als God echt vader is, dan is hij niet boos als een van zijn mensenkinderen iets eerder thuis komt dan afgesproken.

Ik heb geen antwoorden, zoals zo vaak. Ik heb vaak meer vragen. Misschien moet ik met al die vragen naar de Kribbe toe. Kan de liefde die dáár zichtbaar werd en dertig jaar later verkondigd werd een antwoord geven? Mag die liefde, die vanaf toen leidraad werd en mensen compleet maakte, ook nu, in zekere en onzekere tijden, op de eerste plaats blijven en bezongen worden?

Zalig Kerstmis!