Stonewall-opstand verleden tijd?

Grote foto: Westerkerk in Amsterdam met regenboogvlag ©️EO. Inzet: Homo’s nabij de Stonewall Inn, enkele dagen na de Stonewall-rellen ©️Fred W. McDarrah.

In dit jaar wordt wereldwijd herdacht dat de Stonewall-rellen 50 jaar geleden op 28 juni 1969 plaatsvonden bij en in de gaybar Stonewall Inn aan de Christopher Street in Greenwich Village, New York en hun uitwerking niet hebben gemist. Roze Zaterdag, talloze GayPrides en CSD-Christopher Street Day-festijnen overal ter wereld zijn daar een feestelijk vervolg op. Is het werkelijk een feest? Ja en nee.

Ja, want wie eenmaal een GayPride heeft meegemaakt is verknocht aan de uitbundigheid, eensgezindheid, saamhorigheid, strijdbaarheid en grenzeloze liefde die er van af spat.

Nee, want begrip en acceptatie zijn dunne laagjes vernis over diepgewortelde afkeer, haat en oordeel.
Eerbiediging gaat veel dieper en raakt het hart waar het in het samen-leven om draait. En juist dat ontbreekt bij velen, in veel landen, in vele kerken.

De Nederlandse LHBT-activist Hans Verhoeven is als (be)moedige(nde) ondersteuner aanwezig geweest bij de GayPride in Georgië, die van alle kanten bedreigd en gefrustreerd werd.
In Turkije is de GayPride hardhandig uiteengeslagen.
In veel landen zijn Christelijke kerken lang niet zo christelijk: christelijke oproepen tot moord op medemensen (lees: homoseksuelen) zijn onlangs nog gehoord.

Als wij als LHBT-ers, als jij, lezer van mijn website, als iedereen die de eerbiediging van ieder mens hoog in het vaandel heeft staan, de moed heeft om op te staan tegen onrecht jegens homo’s, lesbo’s, transgenders, biseksuelen, genderneutralen en onrecht tegen welke minderheid of gemarginaliseerde groep dan ook, ja, dan zwelt de roep om vrede en liefde ongelooflijk aan!

Wij gaan een paar dagen naar de GayPride in Keulen, Voor de negende keer in successie inmiddels. Begin augustus gaan we een dagje naar Amsterdam voor de Canal Parade.
Daar vier ik, met m’n lief, de vrijheid en onze van God ontvangen homoseksuele liefde.
Daar sta ik stil bij vervolging van en moord op mede-LHBT-ers, de grote stappen die in mijn vaderland zijn gezet voor onze minderheidsgroep.
En ik bezie dat dunne doorzichtige laagje van begrip en acceptatie, zo broos, zo kwetsbaar, door z’n doorzichtigheid vaak zo onzichtbaar.

Wie de EO-uitzending “De kast, de kerk en het koninkrijk” gezien heeft kan het bovenstaande alleen maar bevestigen.
Ik, en velen met mij, hebben stappen gezet om een plek en eerbied te veroveren. En wij zullen stappen blijven zetten, via COC, Wijdekerk, ChristenQueer en noem maar op.
Aldus hebben kerk en maatschappij nog een lange weg te gaan om daarop in te haken.

Het is allemaal nog verre van ‘koek & ei’…
Stonewall is nog altijd méér dan actueel, zèlfs 50 jaar na dato!
En dus blijven wij strijdbaar, voor onszelf en voor hen die ná ons komen!

Vrolijke en Gezegende GayPride toewenst aan iedereen!

Ongestraft mag liefde bloeien!

Hans Verhoeven spreekt zijn welkomstwoord uit aan het begin van de “Viering van de Liefde” bij de Homomonument naast de Westerkerk in Amsterdam. ©Boy Hazes Fotografie (www.boyhazes.nl)

De Nashvilleverklaring heeft veel in gang gezet, van protesten en het vieren van de liefde tot en met waarschuwingen dat deze commotie bewijst dat er bewegingen werkzaam zijn die Gods Heilsplan omver willen werpen. Het zijn twee uitersten en je kunt je afvragen of die ooit nader tot elkaar zullen komen.

De discussies over ‘gender’ gaat voor het ene ‘kamp’ over mensen en voor het andere ‘kamp’ is het puur een ideologie.
Waar genezing van homofilie/homoseksualiteit onomstotelijk mogelijk is, wordt er tijdens de commotie al een andere draai aan gegeven om de storm wat te bedaren. In feite bladdert door die storm de ‘rotsvaste kerkleer’ wat af en wordt onbedoeld en onbewust een ruimere innerlijke overtuiging blootgelegd, ondanks hun onvermogen om met de veranderende tijdsgeest om te gaan.
Ja, ondertekenaars trekken zich terug, zij zeggen dat zij verkeerd begrepen zijn, handtekeningen worden niet langer verzameld, men wil de tekst ineens wat gaan aanpassen en zogenaamde Nashville-dominees worden in gastkerken al geweigerd op de kansel
Velen van hen zijn het mikpunt geworden van kritiek en spot, zoals SGP-leider Kees van der Staaij. Spotprenten vliegen je om de oren en ik moet eerlijk toegeven: ik vermaak me er prima mee!
In alle kranten en op vele websites is de commotie hèt onderwerp en vele tijdlijnen zoals op Twitter en Facebook stromen vol met meningen die alle kanten opvliegen.

Kijk, als mijn “Roomsche” Kerk een Rome-verklaring over hetzelfde onderwerp zou uitgeven zou die niet veel verschillen van de Naschvilleverklaring. Ik bedoel hiermee: er zal, ondanks de draaikonterij om de storm wat te luwen, weinig of niks veranderen in die opvattingen. Ik maak me daarover geen enkele illusie; alle meningen en pogingen tot toenadering ten spijt.

En toch … heb ik in mijn vorige bijdrage op mijn website mijn mening omtrent het letterlijk lezen van de Bijbel stevig naar voren gebracht, omdat ik ervan overtuigd ben dat de geest van de Bijbelverhalen veel meer van waarde is in ons leven dan het letterlijk transponeren van stokoude teksten naar onze tijd. In die zin ben ik ook nog kinderlijk naïef…
En toch … is het goed om in gesprek te blijven, zoals diverse Christelijke LHBT-belangen-groeperingen, waaronder ‘mijn’ ChristenQueer, pogen te doen.
En toch … schreef iemand die zich evenmin kan vinden in de Nashvilleverklaring onlangs aan mij toch blij te zijn met die Nashvilleverklaring, omdat de commotie laat zien dat héél veel mensen het oneens zijn met de Nashvilleverklaring!

Ik zie in de hele commotie ook het gevaar, dat de Nashville-aanhangers uiteindelijk zo aangevallen worden, dat ze zich de slachtofferrol kunnen gaan aanmeten, een tendens die in onze maatschappij steeds vaker opduikt en waardoor discussies zowel kunnen verharden als worden doodgeslagen. Want wij kunnen ons wel aangevallen voelen door die Nashvilleverklaring, maar de Nashvillers voelden dat vooraf aan hun Nashvileverklaring al en voelen dat nu net zo. Het is de homo-lobby versus de Refo-lobby en allebei willen zij stáán voor hun eigen zaak en daarvoor opkomen.

Ieder ketter heeft zijn letter: homo-ketters en refo-ketters.
Positief gezegd: iedere homo-gelovige, iedere refo-gelovige, iedere gelovige zal de Bijbel lezen vanuit het persoonlijke leven en de persoonlijke achtergrond en daar in de Bijbel bevestiging voor vinden.
De Bijbel is daar uitermate geschikt voor vanwege de vele interpretatie-mogelijkheden. Religie-ruzies zullen nooit verdwijnen.
Wat wel beter kan aan beide zijden van het ‘front’ is het eerbiedigen van ieders leven en opvattingen.

Woensdagavond vond er naar aanleiding van de Nashvilleverklaring een “Viering van de Liefde” plaats, gehouden bij het Homomonument in Amsterdam. Daar waren verschillende sprekers, waaronder LHBT-predikant Wielie Elhorst, de nieuwe voorzitter van COC Nederland Astrid Oosenbrug, de gelovige transgender Jolanda Molenaar, ds. Paula de Jong uit Amsterdam en de burgemeester van Amsterdam Femke Halsema.

Iedereen had indrukwekkende bijdragen, maar bij mij kwam de opening van die viering ‘binnen’ met het welkomstwoord van de initiatiefnemer Hans Verhoeven (zie foto), gepokt en gemazeld in de homo-scène en homowereld. Hij wilde die avond laten zien dat religie niet gestraft moet worden vanwege de verklaring. In een interview met de NOS zei hij: “Er zijn heel veel diep religieuze mensen die ook homoseksueel zijn en die voelen zich de laatste dagen verscheurd. Ik wil duidelijk maken dat je mag houden van wie je wil, dat je mag zijn wie je wil en dat je mag geloven wat je wil.”

Ik geef hieronder de volledige tekst weer van zijn welkomstwoord, waarin hij iedereen, óók de LHBT-gemeenschap een spiegel voorhoudt.
Een tekst om door een ringetje te halen! Laat zijn boodschap ècht aankomen en ‘landen’ bij iedereen! En vier de liefde, want ongestraft mag liefde bloeien!

Welkom op òns Homomonument!
Het jaar dat wij 50 jaar Stonewall herdenken begon níet goed.
De Nashvilleverklaring maakt duidelijk dat we nog een wereld te winnen hebben.
Die maakt duidelijk hoeveel moeite conservatieve gelovigen hebben met de ontwikkelingen in onze tijd en zich steeds meer profiel uiten als het gaat om seksuele oriëntatie en genderidentiteit.
Juist nú is het zaak om als atheïsten en niet-gelovigen solidair te zijn met hen die wèl geloven, maar door de Nashvilleverklaring verscheurd worden.

Mijn naam is Hans Verhoeven en eergisteren stelde ik voor een bijeenkomst te organiseren die het midden houdt tussen een demonstratie en een religieuze viering.
Een bijeenkomst die duidelijk maakt dat in ònze community plaats is voor íedereen, dat je in ònze community niet alleen kunt zíjn wie je bent, kunt hóuden van wie je wìlt houden, maar ook kunt geloven wat je wìlt geloven.
En hier stáán we dan met z’n allen.

We zijn het in onze community lang niet altijd met elkaar eens en dat hoeft ook niet.
Maar onze meningsverschillen spreken we uit met respect voor elkaar, zonder de ander uit te sluiten of te schofferen.
Laten we daarin een voorbeeld zijn voor hen die ons wèl buitensluiten.

Ik wens jullie een hele mooie bijeenkomst toe en geef graag het woord aan Wielie Elhorst, predikant bij de Protestantse Kerk van Amsterdam met een speciale opdracht voor de LHBTI-community, die jullie verder door deze bijeenkomst heen gaat leiden.
Dankjewel!

Stimulans

“Hier vallen in puin de schone kunsten van de keuken”, op onze WC. ©️Emmanuel

Het zal mijn dierbare website-lezers niet zijn ontgaan: ik ben wat minder productief in het schrijven. En toch gebeurt er veel in de homowereld en in mijn RK-Kerk, waar ik een mening over heb en mijn visie erop met jullie zou willen delen, omdat jullie nieuwsgierig zijn naar mijn visie en daar in veel gevallen wat van meenemen (anders komen jullie niet op mijn website…😉).

In het verleden schreef ik voor UCEA, het ter ziele gegane verenigingsblad van de met haar zuster-vereniging ContrariO gefuseerde christelijke LHBT-vereniging CHJC. Eerst was dat maandelijks, later tweemaandelijks. Nu de nieuwe fusie-club ChristenQueer een meer naar buiten gerichte vereniging wordt en waarvan het verenigingsblad nog minder frequent zal verschijnen en ook voor niet-leden bestemd is, heb ik een ‘stok achter de deur’ minder (lees: een positieve stimulans) om mijn gedachten aan het papier en aan jullie toe te vertrouwen.

En toch ga ik door met schrijven en (af en toe) preken, al is het maar omdat velen om mij heen mij stimuleerden om mijn eigen weg te gaan en mijn hart te volgen. Een van die mensen, die nu nog meer dan voorheen een stimulans hierin is, is mijn onlangs overleden peettante, die overigens nooit mijn stukjes gelezen heeft (voor zover ik weet).

Haar heengaan, de woorden die ik tijdens de uitvaart hoorde over haar en mijn eigen herinneringen aan haar hebben mij ‘tussen de oren’ de afgelopen dagen danig beziggehouden.

Een bewogen leven. Dat had zij. Al haar broers en zussen (10 in totaal) heeft zij ‘ten grave’ gedragen. Zij was de laatste overlevende. De eerste, Jan, sneuvelde als soldaat op de eerste oorlogsdag van de Tweede Wereldoorlog. Zoals elk leven kende haar leven en huwelijksleven hoogte- en dieptepunten. Zij kon soms fel zijn, maar was altijd oprecht. Ze had ‘een broertje dood’ aan de autoritaire en morele macht binnen de RK-Kerk, wat haar geloofsbeleving zeker beïnvloedde, maar haar niet weerhield van het zingen in koren. Zij ging haar eigen weg, wat zij binnen haar gezin, waarin, jawel, het roze vertegenwoordigd was, óók stimuleerde. “Als je maar gelukkig bent!”, kreeg ik te horen na mijn mededeling dat ik bij de Trappisten ging intreden, wat bij haar echter wèl de wenkbrauwen deed fronsen. Toen ik een decennium later uittrad, uit de kast kwam en dus het roze leven binnentrad was ze eveneens bezorgd, maar ook ludiek met het presentje van een door haar geborduurde en ingelijste WC-tekst, in het roze en mèt een roze driehoek erin verwerkt! Het tekende haar ruime opvattingen, humor en meelevendheid! Haar laatste jaren waren een lijdensweg. Dàt heeft de Hemelpoorten extra wijd open gezet voor haar! In díe barmhartigheid geloof ik en zo geloofde zij ook.

Uitvaart van mijn peettante op 18 oktober 2018. ©️Emmanuel

Het rebelse in haar en het rebelse in Jezus omarm ik. En tevens zijn haar opvattingen voor mij een stimulans om een rebel te zijn, te blijven in een Kerk die worstelt met haar structuur en verleden en te staan voor mijn en andermans geluk, in welke vorm dan ook! Dat was soms te lezen in mijn columns en dat werd niet altijd gelust. Zou ik dáárom wellicht niet meer als columnist benaderd zijn? Ach, het hoeft niet. Laat mij wat anoniem zijn. Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan!

Ik kom er wel, hier en Daarboven. Ik ben daar heilig van overtuigd! En Daarboven staat geen stok achter de Hemeldeur… God heeft geen stok. Nooit gehad ook. God is liefde. Dàt zag ik ook in mijn peettante.

Liefde: de grootste stimulans, verwoord in het Latijnse gezang, waarmee zij de kerk uitgedragen werd:

In paradisum deducant te angeli !